tętnica epikardialna
Tętnica epikardialna to naczynie krwionośne biegnące po powierzchni serca, w warstwie epikardium (zewnętrznej warstwie serca). Główne tętnice epikardialne to gałęzie tętnic wieńcowych: lewa tętnica wieńcowa (z gałęzią przednią zstępującą i gałęzią okalającą) oraz prawa tętnica wieńcowa.
Tętnice epikardialne pełnią kluczową rolę w dostarczaniu utlenowanej krwi do mięśnia sercowego. Ich zwężenie lub zamknięcie, najczęściej wskutek miażdżycy, prowadzi do niedokrwienia mięśnia sercowego i może skutkować ostrym zespołem wieńcowym lub zawałem serca.
W diagnostyce chorób tętnic epikardialnych kluczową rolę odgrywa koronarografia, która pozwala na uwidocznienie tych naczyń i ocenę stopnia ich zwężenia. Leczenie obejmuje farmakoterapię, angioplastykę wieńcową z implantacją stentu lub pomostowanie aortalno-wieńcowe, w zależności od lokalizacji i nasilenia zmian miażdżycowych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Amlodypina, będąca selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, działa głównie na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych poprzez blokadę napływu jonów Ca²⁺, co prowadzi do ich rozkurczu i obniżenia oporu naczyniowego. W terapii nadciśnienia tętniczego stosowana w dawkach 2,5-10 mg/dobę, powoduje istotne obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego o 10-18%, z efektem utrzymującym się przez 24 godziny. U 61-91% pacjentów obserwuje się normalizację ciśnienia tętniczego. Amlodypina wykazuje również działanie moczopędne poprzez zmniejszenie oporu nerkowego i zwiększenie przesączania kłębuszkowego, nie wpływając przy tym na aktywność reninową osocza ani poziom aldosteronu. Ponadto, lek nie powoduje zmian częstości akcji serca ani stężenia katecholamin podczas długotrwałego stosowania.
afterload, aktywność reninowa osocza, aldosteron, angina Prinzmetala, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, częstość akcji serca, dławica naczynioskurczowa, dławica piersiowa, działanie moczopędne, działanie naczyniodylacyjne, działanie naczyniorozkurczowe, działanie przeciwdławicowe, efekt hipotensyjny, inhibitor ACE, jon wapnia, kanał wapniowy, katecholamina, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, mechanizm działania, mięsień gładki, mięsień sercowy, naczynia krwionośne, nadciśnienie tętnicze, opór naczyniowy obwodowy, ostre niedociśnienie, pochodna dihydropirydyny, przesączanie kłębuszkowe, skurcz tętnicy wieńcowej, tętnica epikardialna, tętnica obwodowa, tętnica wieńcowa, zapotrzebowanie tlenowe mięśnia sercowego -
Leksykon leków
Amlodypina, będąca selektywnym antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn (kod ATC: C08CA01), działa głównie na naczynia krwionośne poprzez blokadę napływu jonów wapnia do komórek mięśni gładkich naczyń i mięśnia sercowego. Mechanizm ten prowadzi do rozszerzenia naczyń obwodowych i zmniejszenia oporu naczyniowego, co skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego o 10-18% przy dawkach 2,5-10 mg podawanych raz na dobę. Efekt hipotensyjny utrzymuje się przez 24 godziny, nie wpływając na częstość akcji serca ani poziom katecholamin. Skuteczność amlodypiny jest porównywalna z β-adrenolitykami, innymi antagonistami wapnia, inhibitorami ACE oraz lekami moczopędnymi, a jej działanie jest bardziej wyraźne u pacjentów z wyższym ciśnieniem wyjściowym (np. u osób z ciśnieniem rozkurczowym 105-114 mmHg spadek ciśnienia jest o około 50% większy niż u pacjentów z dławicą i prawidłowym ciśnieniem). Amlodypina charakteryzuje się powolnym początkiem działania, co minimalizuje ryzyko ostrego niedociśnienia, a normalizację ciśnienia obserwuje się u 61-91% leczonych pacjentów.
aktywność reninowa, angina Prinzmetala, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, dihydropirydyna, dławica naczynioskurczowa, dławica piersiowa, działanie hipotensyjne, inhibitor ACE, jon wapnia, kanał wapniowy, katecholaminy, lek moczopędny, mięsień sercowy, mięśnie gładkie, naczynia krwionośne, naczynia obwodowe, nadciśnienie tętnicze, obciążenie następcze, opór naczyniowy, przesączanie kłębuszkowe, tętnica epikardialna, tętnica wieńcowa
