leki antyresorpcyjne

Leki antyresorpcyjne to grupa preparatów farmakologicznych stosowanych przede wszystkim w leczeniu osteoporozy i innych chorób metabolicznych kości. Ich głównym mechanizmem działania jest hamowanie aktywności osteoklastów – komórek odpowiedzialnych za resorpcję (niszczenie) tkanki kostnej. Poprzez ten mechanizm leki te spowalniają utratę masy kostnej i mogą zwiększać jej gęstość mineralną.

Do głównych klas leków antyresorpcyjnych należą bisfosfoniany (m.in. alendronian, rizedronian, ibandronian, zoledronian), selektywne modulatory receptora estrogenowego (SERM, np. raloksyfen), denosumab (przeciwciało monoklonalne przeciwko RANKL), kalcytonina oraz terapia hormonalna. Szczególnie bisfosfoniany są szeroko stosowane jako leki pierwszego rzutu w leczeniu osteoporozy zarówno u kobiet jak i mężczyzn.

Leki antyresorpcyjne zmniejszają ryzyko złamań osteoporotycznych, przy czym różne klasy tych leków wykazują odmienną skuteczność w odniesieniu do różnych lokalizacji złamań. Na przykład, bisfosfoniany wykazują skuteczność w redukcji ryzyka złamań kręgów, szyjki kości udowej oraz złamań pozakręgowych, podczas gdy SERM są szczególnie skuteczne w zapobieganiu złamaniom kręgów.

Wśród działań niepożądanych leków antyresorpcyjnych wymienia się: reakcje żołądkowo-jelitowe (dla bisfosfonianów doustnych), reakcje ostrej fazy (dla bisfosfonianów dożylnych), a w rzadkich przypadkach martwicę żuchwy i atypowe złamania podkrętarzowe kości udowej przy długotrwałej terapii. Z tego powodu okresowa ocena korzyści i ryzyka terapii oraz rozważenie „wakacji lekowych” po 3-5 latach leczenia jest istotnym elementem postępowania klinicznego.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl