atroficzne zapalenie błony śluzowej nosa
Atroficzne zapalenie błony śluzowej nosa (rhinitis atrophica) to przewlekła choroba charakteryzująca się zanikiem nabłonka, gruczołów i naczyń krwionośnych błony śluzowej jamy nosowej. W przebiegu schorzenia dochodzi do poszerzenia jam nosowych z jednoczesnym ścieńczeniem błony śluzowej i zmniejszeniem jej wilgotności.
Etiologia choroby jest złożona – może być wynikiem przewlekłych infekcji (np. zakażenia Klebsiella ozaenae), urazów, zabiegów chirurgicznych, ekspozycji na substancje toksyczne lub może mieć podłoże autoimmunologiczne. W postaci pierwotnej choroba występuje częściej u kobiet, zwłaszcza w krajach rozwijających się.
Objawy kliniczne obejmują uczucie suchości w nosie, tworzenie się strupów, nawracające krwawienia z nosa oraz charakterystyczny, nieprzyjemny zapach z nosa (ozena). Pacjenci często zgłaszają również zaburzenia węchu (zazwyczaj jego osłabienie), a w badaniu rynoskopowym widoczne jest poszerzenie jam nosowych z obecnością zaschniętej wydzieliny i strupów.
Leczenie atroficznego zapalenia błony śluzowej nosa jest trudne i długotrwałe. Obejmuje miejscowe nawilżanie błony śluzowej, stosowanie maści z antybiotykami, usuwanie strupów oraz edukację pacjenta w zakresie higieny nosa. W przypadkach zaawansowanych rozważa się interwencje chirurgiczne mające na celu zmniejszenie przekroju jam nosowych. Choroba ma charakter przewlekły i wymaga regularnej kontroli laryngologicznej.