Fenirex

Fenirex to preparat farmaceutyczny zawierający fenspiryd, substancję o działaniu przeciwzapalnym, stosowaną głównie w schorzeniach układu oddechowego. Wykazuje działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie produkcji cytokin prozapalnych oraz antagonistyczne działanie wobec receptorów histaminowych H1.

Lek był stosowany w leczeniu objawowym przewlekłych chorób zapalnych oskrzeli, w tym przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), a także w ostrych i przewlekłych stanach zapalnych dróg oddechowych, takich jak zapalenie oskrzeli, zapalenie krtani czy zapalenie zatok przynosowych. Fenirex wykazywał skuteczność w łagodzeniu objawów takich jak kaszel, wykrztuszanie i duszność.

W 2019 roku Europejska Agencja Leków (EMA) zaleciła zawieszenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu leków zawierających fenspiryd, w tym preparatu Fenirex, ze względu na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QT i arytmii. W konsekwencji lek został wycofany z rynku w krajach Unii Europejskiej, w tym w Polsce.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Fenirex 500 mg + 25 mg + 200 mg

Produkt leczniczy Fenirex, zawierający 500 mg paracetamolu, 25 mg feniraminy maleinianu oraz 200 mg kwasu askorbowego, jest przeciwwskazany do stosowania u kobiet w ciąży, niezależnie od trymestru. Paracetamol przenika do mleka matki w ilościach nieistotnych klinicznie, natomiast brak jest wystarczających danych dotyczących przenikania feniraminy do mleka kobiecego, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności. W związku z tym, mimo relatywnie bezpiecznego profilu paracetamolu, stosowanie Fenirexu podczas karmienia piersią nie jest zalecane. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o tych przeciwwskazaniach oraz konieczności rozważenia alternatywnych metod leczenia.
dane kliniczne, feniramina maleinian, Fenirex, karmienie piersią, kwas askorbowy, metabolit, ocena kliniczna, okres prokreacyjny, paracetamol, produkt leczniczy, przenikanie do mleka matki, toksyczność reprodukcyjna, trymestr ciąży, zdolność rozrodcza
Leksykon substancji czynnych
Feniramina – Dawkowanie i sposób podawania

Feniramina maleinian, jako składnik preparatów Fenirex i Theraflu ExtraGRIP, jest stosowana w objawowym leczeniu infekcji górnych dróg oddechowych, wykazując działanie przeciwhistaminowe. Dawkowanie różni się w zależności od produktu i wieku pacjenta: Fenirex (25 mg feniraminy/saszetka) zaleca 1 saszetkę 2-3 razy na dobę u osób powyżej 15 lat, z maksymalną dawką 75 mg/dobę; Theraflu ExtraGRIP (20 mg feniraminy/saszetka) stosuje się u dorosłych i młodzieży od 12 lat, 1 saszetkę co 4-6 godzin, maksymalnie 60-80 mg/dobę. Preparaty są przeciwwskazane u dzieci poniżej 15 lat (Fenirex) i 12 lat (Theraflu ExtraGRIP). U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest wydłużenie odstępów między dawkami, np. przy klirensie kreatyniny <10 ml/min odstęp wynosi co najmniej 8 godzin (Fenirex) lub odpowiednio 6-8 godzin (Theraflu ExtraGRIP). W przypadku niewydolności wątroby i innych stanów obniżających metabolizm paracetamolu, maksymalna dawka paracetamolu w Theraflu ExtraGRIP nie powinna przekraczać 60 mg/kg/dobę (do 2 g/dobę), co odpowiada 3 saszetkom dziennie.
choroba alkoholowa, ciężka niewydolność nerek, działanie przeciwhistaminowe, farmakoterapia, feniramina maleinian, Fenirex, hiperbilirubinemia rodzinna, infekcja górnych dróg oddechowych, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, preparat złożony, roztwór doustny, schorzenie wątroby, Theraflu ExtraGRIP, zespół Gilberta
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Fenirex 500 mg + 25 mg + 200 mg

Preparat Fenirex, zawierający 500 mg paracetamolu, 25 mg feniraminy maleinianu oraz 200 mg kwasu askorbowego, wywiera istotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, głównie ze względu na działanie sedatywne feniraminy maleinianu. Senność, jako główne działanie niepożądane, jest szczególnie nasilona w początkowym okresie terapii, co wymaga od lekarza szczególnej ostrożności przy informowaniu pacjentów, zwłaszcza tych wykonujących zawody wymagające pełnej sprawności psychoruchowej (np. kierowcy, operatorzy maszyn, piloci). Nasilenie efektu sedatywnego może być potęgowane przez spożycie alkoholu, stosowanie leków zawierających alkohol jako rozpuszczalnik oraz jednoczesne przyjmowanie innych środków depresyjnych na ośrodkowy układ nerwowy, takich jak benzodiazepiny, barbiturany czy opioidy.
barbituran, benzodiazepina, działanie niepożądane, działanie przeciwhistaminowe, działanie sedatywne, efekt sedatywny, farmakoterapia, feniraminy maleinian, Fenirex, interakcja lekowa, kwas askorbowy, lek przeciwhistaminowy II generacji, napój alkoholowy, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, senność, zdolność psychomotoryczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fenirex 500 mg + 25 mg + 200 mg

Fenirex to preparat doustny zawierający paracetamol (500 mg), feniraminę maleinian (25 mg) oraz kwas askorbinowy (200 mg). Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30 minut do 2 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym (dominujący szlak) oraz siarkowym, a także w mniejszym stopniu przez cytochrom P-450 (CYP2E1), co prowadzi do powstania toksycznego metabolitu N-acetylo-p-benzochinoiminy, szybko detoksykowanego przez glutation. Paracetamol jest wydalany głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 2 godzin, który może się wydłużać w niewydolności nerek, wątroby, przedawkowaniu lub u noworodków. Feniramina maleinian wykazuje dobre wchłanianie i wysokie powinowactwo do tkanek, z okresem półtrwania 1-1,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki. Kwas askorbowy dobrze się wchłania, szeroko dystrybuuje do tkanek i jest metabolizowany do kwasu dehydroaskorbinowego oraz nieaktywnych metabolitów askorbinianu-2-siarczanu i kwasu szczawiowego, które są wydalane przez nerki.
askorbinian-2-siarczan, białko osocza, CYP2E1, cytochrom P-450, droga eliminacji, dystrybucja w organizmie, feniramina, Fenirex, izoforma CYP2E1, kwas askorbowy, kwas dehydroaskorbinowy, kwas merkaptopurowy, kwas szczawiowy, N-acetylo-p-benzochinoimina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, paracetamol, parametr farmakokinetyczny, sprzęganie z kwasem glukuronowym, sprzęganie z kwasem siarkowym, sprzężenie z cysteiną, stężenie maksymalne, szlak metaboliczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, witamina C, zredukowany glutation

Fenirex

Powiązane wpisy

Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Fenirex 500 mg + 25 mg + 200 mg

Feniramina – Dawkowanie i sposób podawania

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Fenirex 500 mg + 25 mg + 200 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Fenirex 500 mg + 25 mg + 200 mg