hydrataza fumaranu
Hydrataza fumaranu (fumarat hydrataza, fumaraza) to kluczowy enzym cyklu Krebsa, który katalizuje odwracalną reakcję uwodnienia fumaranu do L-jabłczanu. W organizmie człowieka występuje w postaci dwóch izoenzymów: mitochondrialnego (FH-M) i cytozolowego (FH-C), kodowanych przez ten sam gen FH zlokalizowany na chromosomie 1q42.3-q43.
Niedobór hydratazy fumaranu prowadzi do rzadkiej choroby metabolicznej – fumarozydurii, charakteryzującej się opóźnieniem rozwoju psychoruchowego, hipotonią mięśniową i zmianami w obrazie mózgu. Mutacje germinalne w genie FH predysponują do zespołu dziedzicznej leiomiomatozy i raka nerki (HLRCC), natomiast somatyczne mutacje tego genu występują w niektórych nowotworach, m.in. w leiomiomach macicy i raku nerkowokomórkowym typu 2.
W diagnostyce laboratoryjnej aktywność hydratazy fumaranu można oznaczać we krwi, moczu i bioptatach tkanek. Zwiększone stężenie fumaranu w płynach ustrojowych może wskazywać na zaburzenia funkcji tego enzymu. W praktyce klinicznej oznaczenie aktywności hydratazy fumaranu wykorzystuje się głównie w diagnostyce fumarozydurii oraz w badaniach molekularnych zespołu HLRCC.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Leiomyosarcoma – Epidemiologia
Leiomyosarcoma (LMS) stanowi 10-20% mięsaków tkanek miękkich (STS) i charakteryzuje się roczną zapadalnością około 0,4-0,64 na 100 000 kobiet w USA, z wyższą częstością u kobiet rasy czarnej (2-krotnie wyższą niż u białych). Najczęstszą lokalizacją jest macica, gdzie LMS stanowi 80% mięsaków macicy, a zachorowalność wzrasta po 50. roku życia, osiągając szczyt około 70 lat. Czynniki ryzyka obejmują otyłość, cukrzycę, długotrwałe stosowanie tamoksyfenu (>5 lat, ryzyko 17/100 000 kobieco-lat), ekspozycję na wysokie dawki promieniowania oraz mutacje genetyczne (m.in. p53, hydratazy fumaranu) i zespoły genetyczne (NF1, LFS, Rb). Wskaźniki przeżycia 5-letnie zależą od stadium: miejscowe 60%, regionalne 37%, odległe 12%, z ogólnym wskaźnikiem 38%. LMS cechuje się wysokim ryzykiem nawrotów (50-70%), co wymaga długoterminowego nadzoru obrazowego (CT/MRI co 3-4 miesiące przez 2 lata, następnie co 6 miesięcy i rocznie). MRI jest preferowaną metodą monitorowania lokalnego.
cukrzyca, gen p53, GIST, guz naczyniowy, hydrataza fumaranu, krążące DNA guza, leiomyosarcoma macicy, mięsak tkanek miękkich, mięsień gładki, minimalna choroba resztkowa, monitoring onkologiczny, mutacja linii zarodkowej, nawrót choroby, neurofibromatoza, pięcioletni wskaźnik przeżycia, radioterapia, siatkówczak, stadium nowotworu, tamoksyfen, wskaźnik przeżycia, zespół genetyczny, zespół Li-Fraumeni