grzebień nerwowy
Grzebień nerwowy to przejściowa struktura embriologiczna występująca u kręgowców podczas wczesnego rozwoju zarodkowego. Powstaje z komórek ektodermy na granicy płytki nerwowej, a następnie migruje do różnych części rozwijającego się organizmu. Jest to kluczowa struktura dla prawidłowego rozwoju wielu tkanek i narządów.
Komórki grzebienia nerwowego są wyjątkowe ze względu na ich pluripotencjalność i zdolność do migracji. Różnicują się w wiele typów komórek, w tym melanocyty (odpowiedzialne za pigmentację), komórki glejowe i neurony obwodowego układu nerwowego, komórki chromochłonne rdzenia nadnerczy, a także elementy szkieletu twarzoczaszki i inne struktury głowy i szyi.
Zaburzenia rozwoju grzebienia nerwowego prowadzą do szeregu wad wrodzonych określanych mianem neurokrystopatii. Obejmują one zespoły takie jak: zespół Waardenburga (zaburzenia pigmentacji i głuchota), zespół DiGeorge’a (wady serca i nieprawidłowości immunologiczne), czy zespół Hirschsprunga (brak zwojów nerwowych w jelicie). Badania nad grzebieniem nerwowym mają istotne znaczenie dla zrozumienia mechanizmów rozwojowych i patogenezy wielu chorób.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Patofizjologia i mechanizm
Perlak (cholesteatoma) to łagodne, ale ekspansywne nagromadzenie keratynizującego nabłonka płaskiego w uchu środkowym, prowadzące do destrukcji otaczających tkanek, w tym kości. Patogeneza perlaka nabytego jest złożona i obejmuje mechanizmy takie jak tworzenie kieszonki retrakcyjnej w wyniku dysfunkcji trąbki słuchowej, migrację nabłonka przez perforację błony bębenkowej, metaplazję oraz hiperplazję komórek podstawnych. Kluczową rolę odgrywa przewlekły stan zapalny, z nadekspresją receptorów Toll-podobnych (szczególnie TLR4), które nasilają odpowiedź zapalną i osteoklastogenezę, prowadząc do resorpcji kości. W patogenezie istotne są także cytokiny prozapalne (TNF-α, IL-1β, IL-6), czynniki wzrostu (EGF, KGF, TGF-α) oraz aktywacja szlaku PTEN/PI3K/Akt regulowanego przez mikroRNA (np. miR-21, miR-508-3p). Histopatologicznie perlak składa się z macierzy (matrix) i perimatrix, z obecnością keratyny i nacieków zapalnych. Modele zwierzęce potwierdziły błonę bębenkową jako główne źródło komórek nabłonkowych perlaka.
biofilm bakteryjny, błona śluzowa ucha środkowego, czynnik jądrowy κB, czynnik wzrostu keratynocytów, czynnik wzrostu naskórka, dysfunkcja trąbki słuchowej, grzebień nerwowy, kanał słuchowy zewnętrzny, kieszonka retrakcyjna, komórka macierzysta, mikroRNA, nabłonek płaski, osteoklastogeneza, perforacja błony bębenkowej, perlak, perlak nabyty, perlak wrodzony, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, receptor Toll-podobny 4, resorpcja kości, tkanka łączna, TNF-alfa, trąbka słuchowa, transformujący czynnik wzrostu alfa, ucho środkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Wielogruczolakowatość endokrynna typu 2 (men 2) – Etiologia i przyczyny
Wielogruczolakowatość endokrynna typu 2 (MEN 2) to rzadki, autosomalnie dominujący zespół nowotworowy wywołany mutacjami typu „gain-of-function” w genie RET na chromosomie 10q11.2, kodującym receptor kinazy tyrozynowej. Mutacje te prowadzą do stałej aktywacji białka RET, co skutkuje niekontrolowanym wzrostem i proliferacją komórek pochodzących z grzebienia nerwowego, zwłaszcza w komórkach C tarczycy, chromochłonnych nadnerczy oraz przytarczyc. MEN 2 dzieli się na trzy podtypy: MEN 2A (70-80% przypadków, mutacje w eksonach 10 i 11, m.in. kodony 609, 611, 618, 620, 634), MEN 2B (5% przypadków, głównie mutacja M918T w eksonie 16) oraz rodzinny rak rdzeniasty tarczycy (FMTC, 10-20% przypadków). Ryzyko rozwoju raka rdzeniastego tarczycy (MTC) jest niemal 100%, a w MEN 2B MTC może pojawić się już we wczesnym dzieciństwie. Mutacje RET determinują fenotyp kliniczny, agresywność nowotworu oraz wiek wystąpienia, co ma kluczowe znaczenie dla indywidualizacji leczenia i profilaktyki.
całkowita tyroidektomia, choroba Hirschsprunga, dziedziczenie autosomalne dominujące, gen RET, gruczół endokrynny, grzebień nerwowy, guz chromochłonny nadnerczy, guz wieloogniskowy, inhibitor kinazy tyrozynowej, kabozantynib, komórki C tarczycy, komórki chromochłonne, mutacja de novo, mutacja gain-of-function, nadczynność przytarczyc, nadnercze, pheochromocytoma, proto-onkogen, przytarczyce, rak rdzeniasty tarczycy, receptor kinazy tyrozynowej, rodzinny rak rdzeniasty tarczycy, stratyfikacja ryzyka, szlak sygnałowy TGF-beta, tarczyca, transformujący czynnik wzrostu beta, tyroidektomia profilaktyczna, wandetanib, wielogruczolakowatość endokrynna typu 2 - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry – Patofizjologia i mechanizm
Rak skóry, najczęściej diagnozowany nowotwór u ludzi, obejmuje głównie raki niemelanocytowe (NMSC) – rak podstawnokomórkowy (BCC, 80%) i rak kolczystokomórkowy (SCC, 20%) – oraz czerniaka, który mimo mniejszej częstości cechuje się najwyższą śmiertelnością. Patogeneza raka skóry jest wieloczynnikowa, obejmując ekspozycję na promieniowanie UV (90% przypadków), które indukuje mutacje DNA (np. dimerów pirymidynowych cyklobutanowych przez UVB) oraz immunosupresję skóry. BCC wiąże się z mutacjami w ścieżce Hedgehog (PTCH1, SMO), SCC z mutacjami TP53, CDKN2A i HRAS, a czerniak z mutacjami BRAF (40-50%), NRAS i CDKN2A, prowadząc do niekontrolowanej proliferacji komórek. Promieniowanie UVA generuje wolne rodniki i ROS, co jest kluczowe w patogenezie czerniaka, natomiast UVB bezpośrednio uszkadza DNA, dominując w BCC i SCC. Immunosupresja, np. u pacjentów po przeszczepach, znacząco zwiększa ryzyko rozwoju SCC (65-krotnie) i BCC (10-krotnie).
apoptoza, astrocyt, czerniak, efekt Warburga, gen TP53, grzebień nerwowy, immunosupresja, karcynogeneza, keratynocyt, komórka Langerhansa, macierz pozakomórkowa, melanocyt, mutacja BRAF, mutacja CDKN2A, mutacja DNA, mutacja genu supresorowego, mutacja PTCH1, mutacja TP53, poliomawirus komórek Merkla, promieniowanie UV, punkt kontrolny immunologiczny, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak skóry, reaktywne formy tlenu, rogowacenie słoneczne, ścieżka sonic hedgehog, śledziona, stan zapalny, strategia terapeutyczna, terapia celowana, uszkodzenie DNA, wirus HPV - Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne ujście prawej komory – Etiologia i przyczyny
Podwójne ujście prawej komory (DORV) to wrodzona wada serca, w której zarówno aorta, jak i tętnica płucna odprowadzają krew z prawej komory, co prowadzi do nieprawidłowego krążenia krwi utlenowanej. Wada ta stanowi około 1-1,5% wszystkich wrodzonych wad serca, z częstością około 0,09/1000 żywych urodzeń. Patogeneza DORV wiąże się z zaburzeniami rozwojowymi grzebienia nerwowego i drugiego pola sercowego, a także mutacjami genetycznymi, m.in. w genie NPHP4, NKX2.5, GDF1 i CFC1. Delecje 22q11.2, trisomie 13, 18 oraz zespół CHARGE są często powiązane z DORV. Wada ta niemal zawsze współistnieje z ubytkiem przegrody międzykomorowej (VSD), który umożliwia przepływ krwi z lewej komory do aorty, a lokalizacja VSD (podaortalna, podpłucna, niezwiązana lub podwójna) determinuje typ DORV. Często występują także inne wady towarzyszące, takie jak koarktacja aorty, atrezja lub stenoza zastawki płucnej, przełożenie wielkich tętnic oraz wady poduszeczek wsierdziowych.
aorta, atrezja płucna, cukrzyca przedciążowa, dekstrokardia, delecja 22q11.2, DORV, drugie pole sercowe, FISH, grzebień nerwowy, koarktacja aorty, N-acetylocysteina, naprawa dwukomorowa, naprawa jednokomorowa, podwójne ujście prawej komory, przełożenie wielkich naczyń, reaktywne formy tlenu, stenoza zastawki płucnej, tętnica płucna, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa serca, trisomia, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, ubytek przegrody przedsionkowo-komorowej, VEGF, wrodzona wada serca, wspólny pień tętniczy, zespół CHARGE, zespół DiGeorge’a, zespół Eisenmengera, zespół velocardiofacial - Leksykon chorób i schorzeń
Neuroblastoma – Zapobieganie i profilaktyka
Neuroblastoma jest najczęstszym pozaczaszkowym guzem litym u dzieci, stanowiąc około 10% zgonów z powodu nowotworów pediatrycznych, głównie diagnozowanym do 2. roku życia. Etiologia opiera się na losowych mutacjach DNA w komórkach pochodzących z grzebienia nerwowego, bez znanych modyfikowalnych czynników ryzyka środowiskowego czy stylu życia. Profilaktyka pierwotna jest ograniczona, jednak suplementacja kwasem foliowym i witaminami w ciąży może zmniejszyć ryzyko neuroblastomy o 30-40%. Karmienie piersią przez 3-13 miesięcy oraz unikanie ekspozycji na pestycydy i dym tytoniowy w ciąży również wykazują potencjalne korzyści. Chemioprewencja z wykorzystaniem difluorometylornityny (DFMO), inhibitora dekarboksylazy ornityny, wykazuje obiecujące wyniki w zapobieganiu nawrotom u pacjentów z neuroblastomą wysokiego ryzyka, z dawką bezpieczną ustaloną na 1500 mg/m² i redukcją ryzyka progresji lub śmierci o 52%. DFMO cechuje się minimalnym profilem działań niepożądanych, głównie wysypkami i łamliwością włosów.
chemioprewencja, czynnik wzrostu nerwów, dekarboksylaza ornityny, difluorometylornityna, eflornithine, grzebień nerwowy, guz lity pozaczaszkowy, karmienie piersią, komórki macierzyste, kurkumina, kwas foliowy, kwas retinowy, leczenie podtrzymujące, neuroblast, neuroblastoma, onkogen MYCN, poradnictwo genetyczne, przeżycie wolne od zdarzeń, resweratrol - Leksykon chorób i schorzeń
Neuroblastoma – Patofizjologia i mechanizm
Neuroblastoma to złośliwy nowotwór wywodzący się z komórek grzebienia nerwowego obwodowego układu współczulnego, stanowiący około 8% nowotworów złośliwych u dzieci. Rokowanie zależy od stopnia zróżnicowania guza, z gorszymi wynikami u pacjentów z prymitywnymi formami. Genetycznie neuroblastoma dzieli się na grupy z niemal diploidalną (45%) i triploidalną (55%) zawartością DNA. Amplifikacja onkogenu MYCN, obecna u 20-25% pacjentów, koreluje z agresywnym przebiegiem choroby. Mutacje aktywujące kinazę ALK oraz mutacje linii zarodkowej genu PHOX2B są kluczowymi czynnikami patogenezy, szczególnie w rodzinnych przypadkach. Najczęstsze aberracje genetyczne to zysk chromosomu 17q (≥80% przypadków), delecje 1p36 (25-35%) i 11q, które wiążą się z gorszym rokowaniem i zaawansowanym stadium choroby. Epigenetyczne zmiany, w tym hipometylacja genów takich jak CCND1, oraz dysregulacja niekodujących RNA (np. miR-137, miR-152, miR-495) odgrywają istotną rolę w patogenezie i różnicowaniu neuroblastoma.
aberracja chromosomowa, angiogeneza, białko p53, chromotripsja, cytokiny, czynnik wzrostu nerwów, delecja 11q, edycja genów, embriogeneza, EZH2, grzebień nerwowy, guz pozaczaszkowy, heterogenność kliniczna, hipermetylacja, hipometylacja, immunoterapia nowotworów, kinaza chłoniaka anaplastycznego, kinaza tyrozynowa, komórki macierzyste nowotworowe, kwas retinowy, metylacja DNA, metylacja histonów, miRNA, neuroblast, neuroblastoma, niekodujące RNA, PHOX2B, receptor CXCR4, rokowanie, sekwencjonowanie DNA, TGF-β, transformacja nabłonkowo-mezenchymalna, układ nerwowy współczulny - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak ewinga – Patofizjologia i mechanizm
Mięsak Ewinga to agresywny nowotwór kości i tkanek miękkich, występujący głównie u dzieci i młodych dorosłych, charakteryzujący się specyficznymi translokacjami chromosomowymi, przede wszystkim t(11;22)(q24;q12), prowadzącymi do powstania genu fuzyjnego EWSR1-FLI1. Białko fuzyjne EWS-FLI1 działa jako nieprawidłowy czynnik transkrypcyjny, który masowo dereguluje ekspresję genów zaangażowanych w proliferację, transformację nowotworową i wzrost guza, m.in. poprzez wiązanie mikrosatelitarnych sekwencji GGAA oraz modulację epigenetyczną (acetylacja histonów H3K27, zmniejszenie metylacji DNA). EWS-FLI1 aktywuje geny takie jak NKX2.2, GLI1, NR0B1 oraz geny pluripotencji (OCT4, SOX2, NANOG), a jednocześnie represjonuje geny proapoptotyczne (IGFBP3, CDKN1C, CDKN1A). Kluczowe szlaki sygnałowe w patogenezie obejmują IGF-1R, Wnt/beta-kateninę oraz mechanizmy odpowiedzi na hipoksję (HIF-1α). Autofagia, regulowana m.in. przez ATG4B, oraz angiogeneza zależna od kaweoliny-1 i EphA2, również odgrywają istotną rolę w progresji choroby. Pochodzenie komórkowe mięsaka Ewinga pozostaje niejasne, z hipotezami dotyczącymi komórek macierzystych grzebienia nerwowego lub mezenchymalnych komórek macierzystych szpiku kostnego.
acetylacja histonów, angiogeneza, apoptoza, autofagia, białko chimeryczne, białko fuzyjne, choroba przerzutowa, czynnik indukowany hipoksją, czynnik transkrypcyjny, fibroblast związany z nowotworem, gen EWSR1, grzebień nerwowy, hipoksja, immunoterapia, inhibitor deacetylazy histonowej, interferencja RNA, komórka macierzysta raka, komórka NK, macierz pozakomórkowa, makrofag, metylacja DNA, mezenchymalna komórka macierzysta, mięsak Ewinga, mikrośrodowisko kości, nowotwór kości, nowotwór złośliwy kości, onkogeneza, regulacja epigenetyczna, szlak Wnt/beta-katenina, translokacja chromosomowa, zmiana epigenetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Feochromocytoma – Etiologia i przyczyny
Feochromocytoma to rzadki neuroendokrynny guz wywodzący się z komórek chromochłonnych rdzenia nadnerczy, odpowiedzialnych za produkcję katecholamin (adrenaliny i noradrenaliny), które regulują ciśnienie tętnicze, tętno oraz metabolizm glukozy. Około 35-40% przypadków ma podłoże genetyczne, często związane z zespołami takimi jak MEN2 (mutacje RET), choroba von Hippla-Lindaua (mutacje VHL), neurofibromatoza typu 1 (NF1) oraz dziedziczne zespoły przyzwojaków (mutacje genów SDHx). Mutacje germinalne dziedziczone są głównie autosomalnie dominująco, z wyjątkiem SDHD, gdzie występuje piętnowanie ojcowskie. Sporadyczne przypadki stanowią 60-65%, z czego ponad 30% wykazuje mutacje somatyczne w komórkach guza. Czynniki środowiskowe mają ograniczony wpływ, choć hipoksja może zwiększać ryzyko rozwoju guza, a czynniki takie jak stres, wysiłek fizyczny, ciąża czy niektóre leki mogą wywoływać napady objawów.
autonomiczny układ nerwowy, choroba von Hippla-Lindaua, ciśnienie krwi, dehydrogenaza bursztynianowa, diada Carneya-Stratakisa, dziedziczny zespół przyzwojaków, feochromocytoma, GIST, grzebień nerwowy, guz neuroendokrynny, hipoksja, indeks Ki-67, inhibitor MAO, katecholaminy, komórki chromochłonne, mutacja germinalna, mutacja somatyczna, nerwiakowłókniak, neurofibromatoza typu 1, poradnictwo genetyczne, proto-onkogen RET, przyzwojak, receptorowa kinaza tyrozynowa, triada Carneya, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyramina, zespół MEN2 - Leksykon chorób i schorzeń
Neuroblastoma – Etiologia i przyczyny
Neuroblastoma to złośliwy nowotwór wywodzący się z niedojrzałych komórek nerwowych układu współczulnego, stanowiący około 15% nowotworów dziecięcych, z najwyższą zachorowalnością u niemowląt i dzieci do 4. roku życia. Etiologia choroby jest złożona i głównie związana z mutacjami genetycznymi, które w 98-99% przypadków powstają spontanicznie. Kluczowe zmiany obejmują amplifikację onkogenu MYCN (w 20-25% przypadków), delecje chromosomów 1p i 11q, zyski 17q oraz mutacje w genach ALK (około 9% sporadycznych i 75% rodzinnych przypadków), PHOX2B i KIF1B. Dziedziczne neuroblastoma stanowi 1-2% przypadków i charakteryzuje się wcześniejszym wiekiem zachorowania oraz możliwością wystąpienia wielu pierwotnych guzów. Czynniki ryzyka obejmują także zespoły genetyczne takie jak Li-Fraumeni, Beckwitha-Wiedemanna czy Noonan, a także niektóre czynniki prenatalne i okołoporodowe, np. niedokrwistość matki (OR=2,72), niewydolność oddechową noworodka (OR=3,61) oraz niski wynik Apgar (≤7) w 1. minucie (OR=2,23).
autofagia, autonomiczny układ nerwowy, choroba Hirschsprunga, czynnik indukowany hipoksją, czynnik wzrostu nerwów, delecja chromosomu, gen supresorowy nowotworu, grzebień nerwowy, kinaza chłoniaka anaplastycznego, klątwa Ondyny, nadciśnienie ciążowe, nerwiakowłókniakowatość typu 1, neuroblastoma, neuroblasty, nowotwór złośliwy, pozaczaszkowy guz lity, skala Apgar, układ współczulny, zespół Beckwitha-Wiedemanna, zespół Costello, zespół Li-Fraumeni, zespół Noonana - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Patofizjologia i mechanizm
Esthesioneuroblastoma (ENB) to rzadki, neuroektodermalny nowotwór złośliwy wywodzący się z niedojrzałych komórek grzebienia nerwowego nabłonka węchowego, stanowiący około 2% guzów zatok przynosowych, z częstością 0,4/milion. Charakterystyczna jest ekspresja genu hASH1 i brak OMP, co potwierdza pochodzenie z niedojrzałych komórek. Genetycznie ENB cechuje się heterogennymi aberracjami chromosomalnymi, w tym amplifikacjami 7q11 i 20q oraz delecjami 2q, 5q, 6p, 6q i 18q. Szczególną uwagę zwraca delecja genu dystrofiny (DMD) w 13/14 próbek, co sugeruje rolę genów dystrofii mięśniowych w patogenezie. Kluczowe szlaki molekularne zaangażowane w rozwój ENB to Sonic Hedgehog (SHH) z ekspresją PTCH1, GLI1 i GLI2 w 65-70% przypadków, receptory kinaz tyrozynowych (c-kit, PDGFR-β, TrkB, EGFR), receptor somatostatynowy, sygnalizacja FGF-FGFR1, szlaki apoptozy (Bcl-2, TRAIL) oraz angiogenezy (VEGF, KDR). Nadekspresja hASH1 aktywuje BCL-2, co wskazuje na potencjał terapii inhibitorami Bcl-2 w agresywnych formach ENB.
angiogeneza, apoptoza, esthesioneuroblastoma, gen HASH1, grzebień nerwowy, hybrydyzacja genomowa, interferencja RNA, mutacja TP53, nabłonek węchowy, naprawa DNA, neuroblastoma węchowy, niestabilność chromosomalna, pochodzenie neuroektodermalne, przerzut odległy, receptor kinazy tyrozynowej, receptor neurotrofiny, receptor somatostatynowy, remodelowanie chromatyny, sekwencjonowanie eksomu, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, zatoki przynosowe - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak ewinga – Etiologia i przyczyny
Mięsak Ewinga to złośliwy nowotwór kości i tkanek miękkich, najczęściej diagnozowany u dzieci i młodzieży w wieku 10-20 lat (średni wiek 15 lat). Kluczową cechą molekularną jest obecność translokacji chromosomalnej t(11;22)(q24;q12), prowadzącej do powstania genu fuzyjnego EWSR1-FLI1 w 85-95% przypadków, który koduje aberracyjny czynnik transkrypcyjny EWS-FLI1. Ten białkowy produkt fuzyjny indukuje niekontrolowaną proliferację, hamuje różnicowanie komórek, unika apoptozy oraz ułatwia migrację i inwazję komórek nowotworowych. Inne translokacje obejmują fuzje EWSR1 z genami ETS, takimi jak EWS-ERG, EWS-ETV i EWS-FEV. Diagnostyka opiera się na identyfikacji tych zmian genetycznych, a obecność przerzutów i lokalizacja guza (szczególnie miednica) są istotnymi czynnikami prognostycznymi. Mięsak Ewinga występuje częściej u osób rasy białej i u mężczyzn, a czynniki takie jak szybki wzrost kości, przepuklina pępowinowa oraz wyższa masa urodzeniowa mogą zwiększać ryzyko zachorowania.
białko fuzyjne, biomarker, biopsja otwarta, czynnik transkrypcyjny, gen chimeryczny, gen EWSR1, gen naprawy DNA, grzebień nerwowy, kostniakomięsak, mezenchymalne komórki macierzyste, mięsak Ewinga, nowotwór złośliwy, prymitywny guz neuroektodermalny, przepuklina pępowinowa, przerzut, tkanki miękkie, translokacja chromosomowa, wariant zarodkowy, zmiana genetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Spina bifida – Patofizjologia i mechanizm
Spina bifida to wrodzona wada rozwojowa wynikająca z niepełnego zamknięcia cewy nerwowej w okresie płodowym, prowadząca do uszkodzenia rdzenia kręgowego i nerwów. Patogeneza obejmuje złożone interakcje czynników genetycznych (m.in. polimorfizm genu MTHFR, mutacje genów Tfap2a, Irf6, Grhl3), środowiskowych (niedobór kwasu foliowego, otyłość matki, palenie, leki przeciwpadaczkowe, cukrzyca, hipertermia) oraz mechanizmów neuroinflamacyjnych. Teoria „dwóch uderzeń” opisuje pierwotne zaburzenie neurulacji przed 6. tygodniem ciąży oraz wtórne uszkodzenie odsłoniętej tkanki nerwowej przez płyn owodniowy i urazy mechaniczne. Spina bifida aperta wiąże się z wyciekiem płynu mózgowo-rdzeniowego, malformacją Chiari typu II, zmniejszeniem tylnego dołu czaszki, wodogłowiem (występującym u około 90% pacjentów) oraz powikłaniami neurologicznymi, takimi jak neurogenny pęcherz i jelita.
cewa nerwowa, ciąża, grzebień nerwowy, hipertermia, komora mózgu, kwas foliowy, kwas walproinowy, malformacja Chiari II, malformacja Chiari typu II, mikroRNA, myo-inozytol, neurogenny pęcherz, neuroinflammacja, neurulacja, płyn mózgowo-rdzeniowy, przepuklina oponowo-rdzeniowa, robak móżdżku, rozszczep wargi i podniebienia, spina bifida, spina bifida aperta, teoria dwóch uderzeń, wodogłowie, wodonercze, zastawka - Leksykon chorób i schorzeń
Albinizm – Patofizjologia i mechanizm
Albinizm to grupa dziedzicznych zaburzeń charakteryzujących się zmniejszoną lub nieobecną biosyntezą melaniny w skórze, włosach i oczach, wynikająca z mutacji w co najmniej 18 genach związanych z melanogenezą i transportem melanosomów. Najczęstsze formy to albinizm oczno-skórny (OCA), dziedziczony autosomalnie recesywnie, oraz albinizm oczny (OA), sprzężony z chromosomem X. Wyróżnia się siedem typów OCA (OCA1-OCA7) oraz formy syndromiczne, takie jak zespół Hermansky’ego-Pudlaka i Chediaka-Higashiego. Kluczowe geny to m.in. TYR (kodujący tyrozynazę), OCA2, TYRP1, SLC45A2, a mutacje w nich prowadzą do zaburzeń enzymatycznych, transportowych i strukturalnych melanosomów. OCA1A cechuje się całkowitym brakiem aktywności tyrozynazy, natomiast OCA1B zachowuje częściową funkcję enzymu. Melanina, produkowana w melanosomach melanocytów pochodzących z grzebienia nerwowego, odpowiada za pigmentację i ochronę przed UV, a jej deficyt skutkuje zwiększoną wrażliwością na promieniowanie, ryzykiem oparzeń, przedwczesnym starzeniem skóry oraz podwyższonym ryzykiem nowotworów, w tym raka płaskonabłonkowego i czerniaka.
albinizm, albinizm oczno-skórny, albinizm oczny, białko P, biosynteza melaniny, czerniak, dihydroksyfenyloalanina, eumelanina, feomelanina, grzebień nerwowy, hipoplazja dołka, hipoplazja dołka środkowego siatkówki, L-DOPA, melanocyt, melanosom, mutacja genetyczna, rak płaskonabłonkowy, rogowacenie słoneczne, skrzyżowanie wzrokowe, tyrozynaza, układ wzrokowy, zaburzenie dziedziczne, zespół Chediaka-Higashiego, zespół Hermansky’ego-Pudlaka - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół digeorge’a (delecja 22q11) – Patofizjologia i mechanizm
Zespół DiGeorge’a (delecja 22q11.2) jest najczęstszym zespołem mikrodelecji chromosomowej, występującym z częstością 1:2000-4000 żywych urodzeń. Delecja obejmuje około 3 Mb regionu chromosomu 22q11.2, zawierającego 30-40 genów, w tym kluczowy gen TBX1, którego haploinsuficjencja odpowiada za większość charakterystycznych wad serca (conotruncal defects), hipoplazję grasicy oraz niedoczynność przytarczyc prowadzącą do hipokalcemii. Występują również zaburzenia immunologiczne (limfopenia T u 67-80% pacjentów, w tym 0,5-1% z kompletnym brakiem grasicy i SCID), endokrynologiczne (hipokalcemia, niedobór hormonu wzrostu, zaburzenia tarczycy) oraz neurozwojowe i psychiatryczne (schizofrenia, ASD, ADHD). Patogeneza obejmuje zaburzenia rozwojowe łuków i kieszonek gardłowych, wpływ haploinsuficjencji TBX1 na rozwój mezodermy gardłowo-sercowej oraz złożone interakcje genów 22q11.2 wpływające na morfogenezę, neurogenezę i synaptogenezę, z udziałem stresu oksydacyjnego i neurozapalenia.
aparat Golgiego, choroba autoimmunologiczna, choroba Parkinsona, ciężki złożony niedobór odporności, czynnik transkrypcyjny, delecja 22q11, drgawki, gen TBX1, grzebień nerwowy, hipokalcemia, hipoplazja grasicy, katecholo-O-metylotransferaza, kieszonka gardłowa, limfopenia komórek T, łuk gardłowy, mikrodelecja chromosomowa, nadczynność tarczycy, neurozapalenie, niedobór hormonu wzrostu, niedobór odporności, niedoczynność przytarczyc, niedoczynność tarczycy, niedorozwój przytarczyc, przerwany łuk aorty, reaktywne formy tlenu, schizofrenia, stres oksydacyjny, tetralogia Fallota, tężyczka, ubytek przegrody międzykomorowej, wada serca, wada stożka i pnia tętniczego, wspólny pień tętniczy, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół delecji 22q11.2, zespół DiGeorge’a, zespół nadpobudliwości psychoruchowej - Leksykon chorób i schorzeń
Neurofibromatoza typu 1 – Patofizjologia i mechanizm
Neurofibromatoza typu 1 (NF1) jest jednogenowym zaburzeniem spowodowanym mutacjami w genie NF1 na chromosomie 17q11.2, kodującym neurofibrominę – białko o funkcji supresora nowotworowego regulującego aktywność Ras poprzez stymulację jego aktywności GTPazowej. Utrata funkcji neurofibrominy prowadzi do dysregulacji kluczowych szlaków sygnałowych, w tym Ras/MAPK oraz PI3K-Akt-mTOR, co skutkuje niekontrolowaną proliferacją komórek i rozwojem charakterystycznych dla NF1 guzów, takich jak nerwiakowłókniaki (cNF, pNF) oraz glejaki nerwu wzrokowego (OPG). Patogeneza guzów opiera się na utracie heterozygotyczności (LOH) drugiego allelu NF1, co prowadzi do całkowitej utraty funkcji neurofibrominy w komórkach Schwanna i innych typach komórek. Dodatkowe mutacje w genach TP53, CDKN2A, PTEN czy komponentach kompleksu PRC2 są niezbędne do transformacji łagodnych guzów w złośliwe nowotwory osłonek nerwów obwodowych (MPNST), które stanowią główną przyczynę zgonów u pacjentów z NF1.
aktywacja komórek tucznych, gen CDKN2A, gen NF1, gen TP53, glejak nerwu wzrokowego, grzebień nerwowy, inhibitor MEK, inhibitor mTOR, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, inhibitor szlaku Hippo, komórki Schwanna, ligand PD-L1, makrofagi, mastocyty, melanocyty, mikroglej, mutacja CDKN2A, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak pleksiformowy, nerwiakowłókniak rdzeniowy, nerwiakowłókniak skórny, neurofibromatoza typu 1, neurofibromina, neuron, nowotwór osłonek nerwów obwodowych, plamy café-au-lait, progresja nowotworowa, skolioza, supresor nowotworowy, szlak Hippo, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak RAS, szlak RAS/MAPK, szlak Wnt/β-katenina, szlaki sygnałowe, teoria dwóch uderzeń, utrata heterozygotyczności, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hirschsprunga – Etiologia i przyczyny
Choroba Hirschsprunga (HD) to wrodzona aganglionoza dystalnej części jelita grubego, wynikająca z zaburzenia migracji lub przeżycia komórek zwojowych pochodzących z grzebienia nerwowego, co prowadzi do funkcjonalnej niedrożności jelita. Etiologia HD jest wielogenowa, z dominującą rolą mutacji w genie protoonkogenu RET (chromosom 10q11.2), obecnych w 35% przypadków sporadycznych i 49% rodzinnych. Inne geny zaangażowane to EDNRB, EDN3, SOX10, PHOX2B oraz warianty w loci SEMA3 i NRG1. Choroba może występować w formie izolowanej lub syndromicznej, często współistniejąc z zespołem Downa (10-15% pacjentów) oraz innymi zespołami genetycznymi i wadami wrodzonymi. Dziedziczenie jest najczęściej autosomalne dominujące z niepełną penetracją (50-70%), a ryzyko wystąpienia u potomstwa wynosi około 1-5%, zależnie od historii rodzinnej i długości segmentu aganglionarnego.
apoptoza, choroba Hirschsprunga, czynnik neurotroficzny, dziedziczenie autosomalne dominujące, endotelina-3, fibronektyna, GDNF, gen RET, grzebień nerwowy, GWAS, HAEC, hipowentylacja pęcherzykowa, komórka zwojowa, komórki zwojowe, laminina, megacolon, motoryka jelita, neuroblasty, niedrożność jelita, perforacja jelita, PHOX2B, rak rdzeniasty tarczycy, receptor endoteliny, trisomia 21, uchyłek Meckela, wodogłowie, zespół Downa, zespół Mowata-Wilsona, zespół Ondyny, zespół Waardenburga