neurofibromina
Neurofibromina to białko kodowane przez gen NF1, zlokalizowany na chromosomie 17q11.2. Pełni ono kluczową funkcję jako supresor nowotworowy, hamując aktywność białka Ras, kluczowego regulatora proliferacji komórkowej. Neurofibromina działa jako białko aktywujące GTPazę (GAP), przyspieszając hydrolizę GTP związanego z Ras do GDP, co prowadzi do inaktywacji szlaku sygnałowego Ras-MAPK.
Mutacje w genie NF1 prowadzą do rozwoju neurofibromatozy typu 1 (choroba von Recklinghausena), jednej z najczęstszych chorób genetycznych dziedziczonych autosomalnie dominująco, występującej z częstością około 1:3000 urodzeń. Charakteryzuje się ona występowaniem mnogich nerwiakowłókniaków (neurofibromas), plam typu café-au-lait, piegów w okolicach pachowych i pachwinowych oraz zmian w obrębie układu kostnego.
Niedobór neurofibrominy wiąże się również ze zwiększonym ryzykiem rozwoju nowotworów, w tym glejaka nerwu wzrokowego, guzów złośliwych osłonek nerwów obwodowych (MPNST) oraz białaczki szpikowej. Badania molekularne nad neurofibryną mają istotne znaczenie w zrozumieniu patogenezy neurofibromatozy typu 1 oraz w opracowywaniu nowych strategii terapeutycznych ukierunkowanych na szlak sygnałowy Ras-MAPK.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Nerwiakowłókniak – Etiologia i przyczyny
Nerwiakowłókniak (neurofibroma) jest najczęstszym łagodnym guzem osłonek nerwów obwodowych, powstającym głównie w wyniku biallelicznej inaktywacji genu NF1 (17q11.2), który koduje neurofibrominę – białko supresorowe regulujące szlak RAS i kontrolujące proliferację komórek. Mutacje w genie NF1 mogą mieć charakter germinalny (w neurofibromatozie typu 1, NF1) lub somatyczny (w sporadycznych nerwiakowłókniakach). NF1 jest dziedziczona autosomalnie dominująco, z 50% ryzykiem przekazania mutacji potomstwu, i charakteryzuje się licznymi nerwiakowłókniakami oraz innymi objawami skórnymi. Nerwiakowłókniaki rozwijają się z komórek Schwanna niemielinizujących, które utraciły funkcję neurofibrominy, a ich rozwój wymaga współudziału heterozygotycznych komórek tucznych, fibroblastów i komórek okołonaczyniowych. Czynniki hormonalne, takie jak ciąża, mogą stymulować wzrost tych guzów, a urazy mogą odgrywać rolę w ich powstawaniu, zwłaszcza w przypadkach sporadycznych.
autosomalny dominujący wzorzec dziedziczenia, bialleliczna inaktywacja genu, gen CDKN2A, gen LZTR1, gen NF1, gen SMARCB1, komórka tuczna, merlina, mutacja germinalna, nerwiak nerwu przedsionkowego, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak pleksiformny, neurofibromatoza typu 1, neurofibromatoza typu 2, neurofibromina, osłonki nerwów obwodowych, plamy café-au-lait, proliferacja komórkowa, schwannoma, schwannomatoza, schwannomina, supresor nowotworowy, szlak RAS, transformacja złośliwa, złośliwy guz osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Nerwiakowłókniak – Patofizjologia i mechanizm
Nerwiakowłókniak (neurofibroma) to łagodny guz osłonek nerwów obwodowych, najczęściej występujący u pacjentów z neurofibromatozą typu 1 (NF1). Patogeneza opiera się na mutacjach genu NF1 (chromosom 17q11.2), kodującego neurofibrominę – białko supresorowe hamujące szlak Ras/MAPK. Utrata funkcji neurofibrominy prowadzi do niekontrolowanej proliferacji komórek Schwanna, które są głównym komponentem guza. Rozwój nerwiakowłókniaków wymaga inaktywacji obu alleli NF1 (zgodnie z hipotezą „dwóch uderzeń” Knudsona), przy czym mutacje mogą być germinalne (dziedziczne) lub somatyczne (nabyte). Kluczową rolę w mikrośrodowisku guza odgrywają komórki tuczne (mastocyty), fibroblasty oraz inne komórki zapalne, które poprzez wydzielanie czynników takich jak SCF i TGF-β wspierają proliferację, neoangiogenezę i włóknienie. Szlaki sygnałowe Ras/MAPK, Akt/mTOR, Hippo oraz c-kit/SCF są zaangażowane w patogenezę, a obniżone poziomy cAMP sprzyjają progresji guza. Nerwiakowłókniaki dzieli się na skórne (cNF) i spleciowe (pNF), różniące się pochodzeniem komórkowym, lokalizacją i ryzykiem transformacji złośliwej (około 10% przypadków pNF ulega przemianie w MPNST). Złośliwa transformacja wiąże się z dodatkowymi mutacjami w genach supresorowych, takich jak CDKN2A i TP53.
bialleliczna inaktywacja genu, dysfagia, gen NF1, imatynib, inhibitor MEK, inhibitor mTOR, inhibitor szlaku Hippo, komórka grzebienia nerwowego, komórka Schwanna, komórka tuczna, mastocyt, modyfikacja epigenetyczna, mutacja germinalna, mutacja somatyczna, neoangiogeneza, nerw kulszowy, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak skórny, neurofibromatoza typu 1, neurofibromina, osłonka nerwu obwodowego, rapamycyna, receptor c-kit, szlak AKT/mTOR, szlak Hippo, szlak sygnałowy Ras/MAPK, terapia genowa, terapia przeciwzapalna, transformujący czynnik wzrostu beta, tumorogeneza, utrata heterozygotyczności, złośliwa transformacja, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Łagodny nowotwór nerwu obwodowego – Patofizjologia i mechanizm
Łagodne nowotwory osłonek nerwów obwodowych (bPNST), takie jak schwannoma i neurofibroma, wywodzą się z komórek Schwanna i innych elementów obwodowego układu nerwowego. Schwannoma, najczęstszy typ u dorosłych, zwykle rozwija się z pojedynczego pęczka nerwowego i pozostaje w osłonce nerwu, natomiast neurofibroma zawiera dodatkowo aksony, fibroblasty i komórki zapalne. Genetycznie, mutacje w genie NF2 są powiązane ze schwannoma, a mutacje w genie NF1 z neurofibromami, szczególnie w kontekście zespołu neurofibromatozy typu 1 (NF1). Neurofibromina, kodowana przez NF1, reguluje aktywność Ras, a jej utrata prowadzi do nadaktywacji szlaków proliferacyjnych mTOR, MAPK i AKT, co sprzyja rozwojowi nowotworów. Transformacja złośliwa nerwiakowłókniaków (MPNST) wiąże się z kolejnymi mutacjami, m.in. w genie CDKN2A, oraz niestabilnością genomową obejmującą liczne delecje i amplifikacje chromosomowe.
białko S-100, FDG PET/CT, gen NF1, gen NF2, gen SMARCB1, hipoteza dwóch uderzeń, hipoteza dwóch uderzeń Knudsona, kinaza tyrozynowa KIT, komórka Schwanna, komórka tuczna, łagodny nowotwór nerwu obwodowego, nerwiakowłókniak, neurofibroma, neurofibromatoza, neurofibromina, nowotwór osłonek nerwów obwodowych, pęczek nerwowy, schwannoma, schwannomina, szlak Akt, szlak MAPK, szlak mTOR, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Neurofibromatoza typu 1 – Patofizjologia i mechanizm
Neurofibromatoza typu 1 (NF1) jest jednogenowym zaburzeniem spowodowanym mutacjami w genie NF1 na chromosomie 17q11.2, kodującym neurofibrominę – białko o funkcji supresora nowotworowego regulującego aktywność Ras poprzez stymulację jego aktywności GTPazowej. Utrata funkcji neurofibrominy prowadzi do dysregulacji kluczowych szlaków sygnałowych, w tym Ras/MAPK oraz PI3K-Akt-mTOR, co skutkuje niekontrolowaną proliferacją komórek i rozwojem charakterystycznych dla NF1 guzów, takich jak nerwiakowłókniaki (cNF, pNF) oraz glejaki nerwu wzrokowego (OPG). Patogeneza guzów opiera się na utracie heterozygotyczności (LOH) drugiego allelu NF1, co prowadzi do całkowitej utraty funkcji neurofibrominy w komórkach Schwanna i innych typach komórek. Dodatkowe mutacje w genach TP53, CDKN2A, PTEN czy komponentach kompleksu PRC2 są niezbędne do transformacji łagodnych guzów w złośliwe nowotwory osłonek nerwów obwodowych (MPNST), które stanowią główną przyczynę zgonów u pacjentów z NF1.
aktywacja komórek tucznych, gen CDKN2A, gen NF1, gen TP53, glejak nerwu wzrokowego, grzebień nerwowy, inhibitor MEK, inhibitor mTOR, inhibitor punktów kontrolnych immunologicznych, inhibitor szlaku Hippo, komórki Schwanna, ligand PD-L1, makrofagi, mastocyty, melanocyty, mikroglej, mutacja CDKN2A, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak pleksiformowy, nerwiakowłókniak rdzeniowy, nerwiakowłókniak skórny, neurofibromatoza typu 1, neurofibromina, neuron, nowotwór osłonek nerwów obwodowych, plamy café-au-lait, progresja nowotworowa, skolioza, supresor nowotworowy, szlak Hippo, szlak JAK-STAT, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak RAS, szlak RAS/MAPK, szlak Wnt/β-katenina, szlaki sygnałowe, teoria dwóch uderzeń, utrata heterozygotyczności, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Neurofibromatoza typu 1 – Etiologia i przyczyny
Neurofibromatoza typu 1 (NF1) jest autosomalnie dominującym zaburzeniem genetycznym spowodowanym mutacją w genie NF1 na chromosomie 17q11.2, kodującym neurofibrominę – białko supresorowe nowotworów regulujące szlak RAS/MAPK. Mutacje prowadzą do utraty funkcji neurofibrominy, co skutkuje nadaktywnością szlaku RAS, niekontrolowanym wzrostem komórek i powstawaniem nerwiakowłókniaków oraz innych zmian nowotworowych. Dwualleliczna inaktywacja genu NF1, zwana „drugim trafieniem”, jest kluczowa dla rozwoju nerwiakowłókniaków, plam café-au-lait i guzów kłębkowych. Penetracja genu jest całkowita, ale ekspresja kliniczna jest zmienna, a objawy mogą pojawiać się stopniowo przez całe życie. Około 50% przypadków to mutacje de novo, głównie pochodzenia ojcowskiego. NF1 jest klasyfikowana jako RASopatia i wiąże się z ryzykiem powikłań takich jak nadciśnienie tętnicze (w tym wtórne do pheochromocytoma lub zwężenia tętnicy nerkowej) oraz zwiększone ryzyko nowotworów, w tym GIST, raka piersi i mięsaka.
choroba von Recklinghausena, dysplazja włóknisto-mięśniowa, dziedziczenie autosomalne dominujące, GIST, guz chromochłonny, guz podścieliskowy przewodu pokarmowego, komórka Schwanna, mutacja de novo, mutacja genu NF1, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak splotowaty, neurofibromina, plama café-au-lait, RASopatia, supresor nowotworowy, szlak RAS, szlak RAS/MAPK, utrata heterozygotyczności, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół nadpobudliwości psychoruchowej, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Łagodny nowotwór nerwu obwodowego – Etiologia i przyczyny
Łagodne nowotwory nerwu obwodowego, takie jak schwannoma (około 65% przypadków) i nerwiakowłókniak, rozwijają się z komórek osłonek nerwów obwodowych i wykazują zróżnicowaną etiologię, obejmującą mutacje genów supresorowych NF1 i NF2. Schwannoma zwykle lokalizuje się w pojedynczym pęczku nerwowym, natomiast nerwiakowłókniak obejmuje wiele pęczków i jest silnie związany z neurofibromatozą typu 1 (NF1). Występowanie tych guzów jest najczęściej sporadyczne (około 90%), jednak u pacjentów z zespołami genetycznymi (NF1, NF2, schwannomatosis) ryzyko ich rozwoju jest znacząco podwyższone. Ekspozycja na promieniowanie jonizujące, zwłaszcza po radioterapii, oraz kontakt z toksynami (np. chlorek winylu, arsen) również zwiększają ryzyko. Wiek pacjentów najczęściej mieści się w przedziale 30-60 lat. Wskaźnik proliferacji komórkowej (Ki67) różni się istotnie między typami nowotworów, np. 1% w nerwiakowłókniaku vs. 30% w złośliwym nowotworze osłonek nerwów (MPNST).
atypowy nerwiakowłókniak, białko merlina, ekspozycja na promieniowanie, komórka Schwanna, komórka tłuszczowa, łagodny nowotwór nerwu obwodowego, nerw obwodowy, nerwiak osłonkowy, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak splotowaty, neurofibromatoza typu 1, neurofibromatoza typu 2, neurofibromina, objaw Hoffmanna-Tinela, osłonka mielinowa, perineurioma, radioterapia, rdzeń kręgowy, schwannoma, schwannomatosis, schwannomina, tłuszczak, torbiel galaretowata, transformacja złośliwa, zespół Carneya, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych – Etiologia i przyczyny
Złośliwe nowotwory osłonek nerwowych obwodowych (MPNST) to agresywne mięsakowe guzy tkanek miękkich, stanowiące 5-10% wszystkich mięsaków, charakteryzujące się wysokim potencjałem przerzutowym. Etiologia MPNST opiera się na złożonych mutacjach genetycznych, w tym inaktywacji genów supresorowych NF1, TP53, CDKN2A oraz komponentów kompleksu PRC2 (SUZ12, EED), co prowadzi do nadaktywacji szlaków sygnałowych RAS/MAPK, PI3K/AKT/mTOR i zaburzeń regulacji cyklu komórkowego. Najważniejszym czynnikiem ryzyka jest neurofibromatoza typu 1 (NF1), z ryzykiem rozwoju MPNST u pacjentów NF1 na poziomie 8-13% (w porównaniu do 0,001% w populacji ogólnej), szczególnie w obecności nerwiakowłókniaków splotowatych. Drugim istotnym czynnikiem jest wcześniejsza ekspozycja na promieniowanie jonizujące, zwłaszcza po radioterapii nowotworów, z okresem latencji 10-20 lat i gorszym rokowaniem. MPNST mogą powstawać de novo lub poprzez złośliwą transformację łagodnych nerwiakowłókniaków, a ich genetyczna heterogenność i niestabilność genomowa stanowią wyzwanie terapeutyczne.
aneuploidia, białko supresorowe nowotworu, biopsja płynna, choroba von Recklinghausena, ekspozycja na promieniowanie jonizujące, krążące DNA nowotworowe, mięsak tkanek miękkich, mutacja genu supresorowego, nerwiakowłókniak, nerwiakowłókniak splotowaty, neurofibromatoza typu 1, neurofibromatoza typu 2, neurofibromina, niestabilność genomowa, radioterapia adjuwantowa, radykalna resekcja chirurgiczna, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, schwannomatoza, szlak EGFR, transformacja złośliwa, zespół Li-Fraumeni, złośliwy nowotwór osłonek nerwowych obwodowych