blok sercowy

Blok sercowy to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu, które może prowadzić do nieprawidłowej pracy tego narządu. W warunkach fizjologicznych impuls elektryczny generowany przez węzeł zatokowo-przedsionkowy (SA) przechodzi przez przedsionki do węzła przedsionkowo-komorowego (AV), a następnie do układu His-Purkinje i komór, zapewniając ich skoordynowany skurcz.

Wyróżnia się trzy podstawowe stopnie bloku serca: I stopnia (wydłużenie czasu przewodzenia przez węzeł AV), II stopnia (okresowe zablokowanie przewodzenia) oraz III stopnia (całkowite przerwanie przewodzenia między przedsionkami a komorami). Blok II stopnia dzieli się dodatkowo na typ Mobitz I (Wenckebacha) z postępującym wydłużaniem odstępu PR przed wypadnięciem zespołu QRS oraz typ Mobitz II z nagłym wypadnięciem zespołu QRS bez wcześniejszego wydłużenia odstępu PR.

Przyczyny bloków sercowych są różnorodne i obejmują zmiany degeneracyjne związane z wiekiem, chorobę niedokrwienną serca, zapalenie mięśnia sercowego, choroby autoimmunologiczne, zaburzenia elektrolitowe, działania niepożądane leków (zwłaszcza beta-blokerów, antagonistów wapnia, digoksyny) oraz wrodzone anomalie przewodzenia. Objawy kliniczne zależą od stopnia bloku i mogą wahać się od bezobjawowego przebiegu po zawroty głowy, omdlenia i nagłe zgony sercowe.

Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, monitorowaniu holterowskim oraz badaniach elektrofizjologicznych. Leczenie zależy od przyczyny, stopnia bloku i nasilenia objawów – od obserwacji i odstawienia leków zaburzających przewodnictwo po wszczepienie stałego stymulatora serca, co jest standardem postępowania w przypadku objawowych bloków zaawansowanych.

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl