niedokrwienie mózgowo-naczyniowe

Niedokrwienie mózgowo-naczyniowe oznacza stan, w którym dochodzi do zmniejszenia lub przerwania dopływu krwi do określonego obszaru mózgu, co skutkuje niewystarczającym dostarczaniem tlenu i składników odżywczych do tkanki nerwowej. Jest to jedna z głównych przyczyn udarów niedokrwiennych, które stanowią około 80-85% wszystkich udarów mózgu.

Patofizjologia tego stanu obejmuje redukcję przepływu krwi przez naczynia mózgowe, co prowadzi do kaskady zmian metabolicznych w neuronach. Przy przepływie mózgowym poniżej 20 ml/100g tkanki/min dochodzi do zaburzenia funkcji elektrycznej neuronów, a przy spadku poniżej 10 ml/100g tkanki/min rozpoczynają się nieodwracalne zmiany strukturalne prowadzące do martwicy komórek.

Przyczyny niedokrwienia mózgowo-naczyniowego są różnorodne i obejmują: miażdżycę tętnic, zatory pochodzenia sercowego, zakrzepy in situ, stany nadkrzepliwości, zaburzenia hemodynamiczne oraz waskulopatie. Czynniki ryzyka pokrywają się z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych i obejmują nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, dyslipidemię, palenie tytoniu oraz podeszły wiek.

Diagnostyka niedokrwienia mózgowo-naczyniowego opiera się na badaniach obrazowych (TK, MRI, angiografia), badaniach ultrasonograficznych naczyń domózgowych i wewnątrzczaszkowych, a także ocenie kardiologicznej w poszukiwaniu potencjalnych źródeł zatorowości. Kluczowe znaczenie ma szybka diagnoza, gdyż skuteczność leczenia trombolitycznego jest ściśle związana z czasem od wystąpienia objawów.

Leczenie obejmuje terapię trombolityczną (rtPA) w ostrym okresie, trombektomię mechaniczną w przypadku zamknięcia dużych naczyń, leki przeciwpłytkowe lub przeciwzakrzepowe w profilaktyce wtórnej oraz kompleksową modyfikację czynników ryzyka. Rehabilitacja neurologiczna stanowi nieodzowny element terapii pacjentów po przebytym niedokrwieniu mózgowym.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl