incydent niedokrwienny mózgu

Incydent niedokrwienny mózgu, określany również jako przemijający atak niedokrwienny (TIA, Transient Ischemic Attack), to krótkotrwałe zaburzenie neurologiczne spowodowane chwilowym brakiem dopływu krwi do określonego obszaru mózgu. W przeciwieństwie do udaru mózgu, objawy TIA ustępują całkowicie, zazwyczaj w ciągu kilku minut do 24 godzin, nie pozostawiając trwałych uszkodzeń tkanki mózgowej.

Patofizjologia incydentu niedokrwiennego mózgu obejmuje najczęściej zatory pochodzące z serca lub dużych naczyń, mikroembolizację z blaszek miażdżycowych w tętnicach szyjnych lub kręgowych, a także miejscowe zwężenie naczyń mózgowych. Czynniki ryzyka są zbliżone do tych dla udaru niedokrwiennego i obejmują nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, dyslipidemię, migotanie przedsionków, palenie tytoniu oraz wiek.

Klinicznie incydent niedokrwienny mózgu może manifestować się szeregiem objawów, w zależności od zajętego obszaru unaczynienia. Typowe objawy to nagłe osłabienie lub porażenie połowicze, zaburzenia czucia, trudności w mówieniu lub rozumieniu mowy, zaburzenia widzenia, zawroty głowy i zaburzenia równowagi. Diagnostyka TIA wymaga pilnej oceny neurologicznej, badań obrazowych mózgu (CT lub MRI), badań naczyniowych oraz oceny kardiologicznej.

Incydent niedokrwienny mózgu stanowi istotny czynnik prognostyczny przyszłego udaru mózgu – ryzyko wystąpienia udaru jest szczególnie wysokie w pierwszych 48 godzinach i pierwszym miesiącu po TIA. Z tego powodu TIA wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i wdrożenia odpowiedniego leczenia prewencyjnego, obejmującego leki przeciwpłytkowe lub przeciwzakrzepowe, statyny, leczenie nadciśnienia tętniczego, a w wybranych przypadkach – interwencje naczyniowe jak endarterektomia tętnicy szyjnej lub stentowanie.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl