retykulocyt

Retykulocyt to niedojrzały erytrocyt (czerwona krwinka), który zawiera jeszcze resztki siateczki śródplazmatycznej szorstkiej oraz rybosomy, widoczne po zabarwieniu błękitem metylenowym lub błękitem krezylu. Retykulocyty przebywają w szpiku kostnym około 1-2 dni, po czym przechodzą do krwi obwodowej, gdzie dojrzewają do erytrocytów w ciągu kolejnych 1-2 dni.

Oznaczanie liczby retykulocytów we krwi jest istotnym parametrem diagnostycznym, pozwalającym ocenić aktywność erytropoetyczną szpiku kostnego. Prawidłowa wartość retykulocytów wynosi 0,5-2,0% wszystkich erytrocytów (5-20‰) lub 20-100×10^9/l. Podwyższony odsetek retykulocytów (retykulocytoza) wskazuje na zwiększoną produkcję czerwonych krwinek, co może występować w przebiegu niedokrwistości hemolitycznych, po ostrych krwawieniach lub w odpowiedzi na leczenie niedokrwistości z niedoboru żelaza.

Obniżony poziom retykulocytów (retykulocytopenia) sugeruje zaburzenia produkcji erytrocytów, co może być obserwowane w niedokrwistościach aplastycznych, w przebiegu chorób szpiku kostnego, przy niedoborach witaminy B12 lub kwasu foliowego. Indeks retykulocytów, uwzględniający stopień niedokrwistości pacjenta, pozwala na dokładniejszą ocenę aktywności erytropoetycznej szpiku.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 25 mg

Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa preparatu złożonego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd (Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods) wykazała brak toksyczności ogólnoustrojowej oraz niekorzystnego wpływu na narządy docelowe w badaniach na zwierzętach. W 13-tygodniowych testach na szczurach zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retikulocytów), podwyższone stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz wzrost liczby komórek przykłębuszkowych i miejscowe nadżerki w żołądku. Wszystkie te efekty uznano za nasilenie farmakologicznego działania składników leku, a zmiany ustąpiły po 4 tygodniach od zakończenia podawania. Kombinacja nie była badana pod kątem genotoksyczności i rakotwórczości, jednak każdy składnik oceniano indywidualnie, uzyskując wyniki negatywne w tych aspektach.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, czerwone krwinki, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, potencjał rakotwórczy, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, retykulocyt, spermatyda, testosteron
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metamizol Krka 500 mg/ml

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego wykazały dawko-zależne efekty toksyczne przy długotrwałym podawaniu u szczurów (100-900 mg/kg m.c.) i psów (30-600 mg/kg m.c.). Szczury eksponowane na dawkę 900 mg/kg m.c. przez 13 tygodni wykazywały wzrost liczby retykulocytów oraz obecność ciałek Heinza, natomiast u psów dawki ≥300 mg/kg m.c. indukowały niedokrwistość hemolityczną oraz dysfunkcję nerek i wątroby. Ocena mutagenności dała wyniki niejednoznaczne, co utrudnia jednoznaczną interpretację potencjału mutagennego metamizolu. Badania rakotwórczości na szczurach nie wykazały kancerogenności, jednak u myszy zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątroby przy wysokich dawkach, wskazując na możliwy gatunkowo zależny efekt rakotwórczy.
ciałka Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gruczolak komórek wątroby, metabolit metamizolu, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, retykulocyt, śmierć zarodka, toksyczność dla samic, toksyczność podprzewlekła i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, upośledzony poród, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Karboksymaltoza żelazowa – Właściwości farmakodynamiczne

Karboksymaltoza żelazowa, substancja czynna Ferinject, to dożylny kompleks żelaza trójwartościowego z karboksymaltozą, umożliwiający kontrolowane uwalnianie żelaza i jego efektywne wykorzystanie przez erytrocyty (91-99% u pacjentów z niedoborem żelaza, 61-84% u pacjentów z niedokrwistością nerkową po 24 dniach). Leczenie prowadzi do istotnej poprawy parametrów hematologicznych, w tym wzrostu liczby retikulocytów, ferrytyny i wysycenia transferyny do wartości prawidłowych. Skuteczność i bezpieczeństwo Ferinject potwierdzono w licznych badaniach klinicznych, m.in. w przewlekłej niewydolności serca (poprawa 6MWT o 33 ± 11 m po 24 tygodniach, p=0,002), u pacjentów hemodializowanych (44,1% wzrost hemoglobiny ≥1,0 g/dl po 4 tygodniach) oraz w przewlekłej chorobie nerek i chorobach zapalnych jelit, gdzie dożylne podawanie żelaza wykazało przewagę lub równoważność wobec doustnych preparatów. Dawkowanie opiera się na masie ciała i stężeniu hemoglobiny, z dawkami kumulacyjnymi do 1700 mg żelaza w hemodializie i do 1500 mg w ciąży.
badanie farmakodynamiczne, badanie farmakokinetyczne, celiakia, choroba zapalna jelit, ferrytyna, Helicobacter pylori, hemodializa, karboksymaltoza żelazowa, kompleks wodorotlenku żelaza z sacharozą, niedokrwistość pochodzenia nerkowego, niedokrwistość poporodowa, niedokrwistość z niedoboru żelaza, nieswoiste zapalenie jelit, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność serca, retykulocyt, siarczan żelaza, siarczan żelazawy, szczytowe zużycie tlenu, test 6-minutowego marszu, transferyna, wysycenie transferyny, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dialginum 500 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metamizolu sodowego wykazały dawkowozależną toksyczność po podaniu wielokrotnym u szczurów i psów. W dawkach 900 mg/kg mc. u szczurów stwierdzono istotne zmiany hematologiczne, takie jak wzrost liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza. U psów toksyczność pojawiła się przy dawkach ≥300 mg/kg mc., manifestując się niedokrwistością hemolityczną oraz uszkodzeniem nerek i wątroby. Potencjał genotoksyczny metamizolu pozostaje niejednoznaczny ze względu na sprzeczne wyniki badań in vitro i in vivo. Długoterminowe testy rakotwórczości wykazały brak zwiększonego ryzyka nowotworów u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków wątroby przy wysokich dawkach, co wskazuje na możliwe działanie kancerogenne substancji.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko Heinza, Dialginum, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak komórek wątroby, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, obniżona płodność, obumieranie zarodków, rakotwórczość, retykulocyt, toksyczność wielokrotna, upośledzony poród
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pyralgina Ból i Gorączka 500 mg/sasz.

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu magnezowego wykazały, że długotrwałe podawanie wysokich dawek (do 900 mg/kg u szczurów i 600 mg/kg u psów) może prowadzić do hematotoksyczności, manifestującej się zwiększeniem liczby retykulocytów, obecnością ciałek Heinza oraz niedokrwistością hemolityczną. Dodatkowo obserwowano zaburzenia funkcji nerek i wątroby, co wskazuje na ryzyko narządowe przy przewlekłym stosowaniu dużych dawek. Ocena genotoksyczności dała sprzeczne wyniki, a badania rakotwórczości wykazały brak efektu u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano powstawanie gruczolaków komórek wątroby przy wysokich dawkach, sugerując potencjalny efekt rakotwórczy ograniczony do tego gatunku i dawki.
ciałko Heinza, działanie hematotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gruczolak komórek wątroby, metamizol, metamizol magnezowy, niedokrwistość hemolityczna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, retykulocyt, śmierć zarodka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Benlek 500 mg + 38,75 mg + 50 mg

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Benlek, zawierającego 500 mg metamizolu sodowego jednowodnego, 38,75 mg tiaminy chlorowodorku oraz 50 mg kofeiny, obejmują badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, potencjału genotoksycznego i rakotwórczego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa. W badaniach toksyczności wielomiesięcznej u szczurów dawki metamizolu wynosiły 100-900 mg/kg m.c., przy czym dawka 900 mg/kg m.c. powodowała wzrost liczby retykulocytów i ciałek Heinza. U psów dawki 30-600 mg/kg m.c. wykazały, że od 300 mg/kg m.c. pojawia się niedokrwistość hemolityczna oraz zaburzenia funkcji nerek i wątroby. Potencjał genotoksyczny metamizolu jest niejednoznaczny, a długoterminowe badania na szczurach nie wykazały działania rakotwórczego, choć u myszy przy dużych dawkach zaobserwowano gruczolaki komórek wątroby. Kofeina wykazuje działanie mutagenne i uszkadzające chromosomy, natomiast tiamina nie wykazuje takich właściwości.
ciałko Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gruczolak komórek wątroby, kofeina, LD50, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, płodność, potencjał genotoksyczny i rakotwórczy, retykulocyt, śmierć zarodka, spontaniczna aborcja, tiamina chlorowodorek, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję, wydłużenie czasu ciąży, zaburzenie czynności nerek i wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pyralgin 500 mg/ml

Metamizol sodowy, substancja czynna Pyralginu (500 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), poddany został szerokim badaniom toksykologicznym. W badaniach wielokrotnego podawania u szczurów (100-900 mg/kg/dobę, 6 miesięcy, droga doustna) zaobserwowano hematologiczne zmiany przy dawce 900 mg/kg, takie jak wzrost liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza. U psów toksyczność pojawiła się przy dawkach ≥300 mg/kg/dobę, manifestując się niedokrwistością hemolityczną oraz dysfunkcją nerek i wątroby. Wyniki badań genotoksyczności były niejednoznaczne, z rozbieżnymi rezultatami w testach in vitro i in vivo, co utrudnia jednoznaczną ocenę potencjału genotoksycznego. Długoterminowe badania rakotwórczości wykazały brak karcynogenności u szczurów, natomiast u myszy w dwóch z trzech eksperymentów stwierdzono liczne gruczolaki komórek wątroby po podaniu wysokich dawek metamizolu.
ciałko Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak komórek wątroby, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, płodność, rakotwórczość, retykulocyt, śmierć zarodka, toksyczność, wpływ na reprodukcję, zaburzenie czynnościowe nerek, zaburzenie czynnościowe wątroby, zmiana hematologiczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lipofundin MCT/LCT 10% 10%

Lipofundin MCT/LCT 10% to emulsja do infuzji zawierająca 50 g/1000 ml oleju sojowego oraz 50 g/1000 ml triglicerydów nasyconych kwasów tłuszczowych. Stosowanie preparatu może wiązać się z wystąpieniem działań niepożądanych o niskiej częstości, pod warunkiem prawidłowego monitorowania infuzji i przestrzegania zaleceń. Do najważniejszych działań niepożądanych należą zaburzenia układu krwiotwórczego, takie jak nadkrzepliwość (bardzo rzadko), leukopenia i małopłytkowość (częstość nieznana), a także reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, wykwity skórne i obrzęk krtani. Rzadko obserwuje się zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperlipidemia, hiperglikemia, kwasica metaboliczna i ketonowa, a także objawy neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy) oraz naczyniowe (nadciśnienie, niedociśnienie, zaczerwienienie twarzy). W obrębie układu oddechowego mogą wystąpić duszność i sinica, a w przewodzie pokarmowym nudności, wymioty i utrata apetytu, które mogą być także związane z podstawowym stanem pacjenta.
ból głowy, cholestaza, ciało ketonowe, ciśnienie tętnicze, duszność, emulsja do infuzji, enzym wątrobowy, hemoglobina, hemoliza, hepatomegalia, hiperglikemia, hiperlipidemia, krwinka biała, krwinka czerwona, kwasica ketonowa, kwasica metaboliczna, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie, nadkrzepliwość, niedociśnienie, niedokrwistość, niedotlenienie tkanek, nudność, obrzęk krtani, olej sojowy oczyszczony, ostra hipertriglicerydemia, płytka krwi, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, retykulocyt, retykulocytoza, równowaga kwasowo-zasadowa, rumień, sinica, śpiączka, splenomegalia, trigliceryd nasyconych kwasów tłuszczowych, utrata apetytu, wymioty, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia, zastój żółci, zawrót głowy, zespół przeciążenia tłuszczem, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Monover 100 mg Fe3+/ml

Monover to pozajelitowy preparat żelaza zawierający 100 mg Fe³⁺/ml w postaci derizomaltozy żelazowej, charakteryzujący się kontrolowanym uwalnianiem żelaza i minimalizacją ryzyka uwolnienia wolnego żelaza. Preparat wykazuje szybki efekt terapeutyczny, manifestujący się wzrostem liczby retykulocytów już po kilku dniach oraz szczytowym stężeniem ferrytyny w surowicy w ciągu kilku dni po podaniu dożylnym. Badania kliniczne potwierdzają skuteczność i bezpieczeństwo Monover w leczeniu niedokrwistości z niedoboru żelaza (IDA) oraz u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (NDD-CKD), chorobami nowotworowymi, nieswoistym zapaleniem jelit (IBD) i po krwotokach poporodowych. W badaniu P-Monofer-IDA-01 u 511 pacjentów Monover wykazał wyższy odsetek pacjentów z wzrostem hemoglobiny ≥2 g/dl (68,5% vs 51,6%, p<0,0001) w porównaniu do cukrzanu żelaza.
cukrzan żelaza, dawka skumulowana, derizomaltoza żelazowa, ferrytyna, hemodializa, izomaltozyd żelaza, krwotok poporodowy, niedokrwistość z niedoboru żelaza, nieswoiste zapalenie jelit, preparat żelaza pozajelitowy, przewlekła choroba nerek, reakcja nadwrażliwości, retykulocyt, siarczan żelaza, stężenie hemoglobiny, żelazo trójwartościowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 320 mg + 25 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kombinacji amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu oraz poszczególnych składników wykazały przewidywalne zmiany farmakologiczne, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retykulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zmiany te były w pełni odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i nie wskazywały na toksyczność, lecz na nasilenie działania farmakologicznego. Nie stwierdzono potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego w badaniach poszczególnych substancji. Amlodypina w dawkach do 10 mg/kg (8-krotnie większych niż maksymalna dawka dla ludzi 10 mg) nie wpływała na płodność, choć w wysokich dawkach (około 50-krotnych) obserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Badania rakotwórczości amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg przez 2 lata nie wykazały działania kancerogennego.
amlodypina, azot mocznika, badanie przedkliniczne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, kanalik nerkowy, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerka żołądka, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, potas, profil bezpieczeństwa, przerost aparatu przykłębuszkowego, rakotwórczość, retykulocyt, spermatyda, testosteron, walsartan
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metamizol Promedo 500 mg

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego jednowodnego wykazały istotne zmiany hematologiczne u szczurów przy dawkach 100-900 mg/kg m.c. podawanych doustnie przez 6 miesięcy, w tym zwiększenie liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza przy dawce 900 mg/kg m.c. Po podaniu psom dawek 30-600 mg/kg m.c. przez 6 miesięcy zaobserwowano niedokrwistość hemolityczną oraz zaburzenia funkcji nerek i wątroby przy dawkach ≥300 mg/kg m.c. Badania genotoksyczności dały niejednoznaczne wyniki, natomiast długoterminowe badania rakotwórczości wykazały brak kancerogenności u szczurów, ale u myszy przy dużych dawkach stwierdzono liczne gruczolaki komórek wątroby, co sugeruje potencjalne ryzyko nowotworów wątroby przy długotrwałej ekspozycji na wysokie dawki u tego gatunku.
badanie przedkliniczne, ciałka Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gruczolak wątroby, metamizol, metamizol sodowy jednowodny, niedokrwistość hemolityczna, retykulocyt, śmierć zarodkowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ krwiotwórczy, upośledzenie porodu, wydłużenie ciąży
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – MaxAlgina 500 mg

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego jednowodnego, głównego składnika leku MaxAlgina, obejmowały długoterminowe eksperymenty na szczurach i psach, z dawkami od 100 do 900 mg/kg masy ciała podawanymi doustnie przez 6 miesięcy. W najwyższych dawkach (900 mg/kg u szczurów, 300 mg/kg u psów) zaobserwowano hematologiczne zmiany, takie jak wzrost liczby retykulocytów, obecność ciałek Heinza oraz niedokrwistość hemolityczną, a także zaburzenia funkcji nerek i wątroby. Ocena mutagenności dała wyniki niejednoznaczne, natomiast badania rakotwórczości wykazały brak potencjału nowotworowego u szczurów, choć u myszy przy wysokich dawkach odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków wątroby, co sugeruje możliwe ryzyko przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciałka Heinza, działanie teratogenne, gruczolak komórek wątroby, MaxAlgina, metamizol, metamizol sodowy jednowodny, mutagenność, niedokrwistość hemolityczna, rakotwórczość, retykulocyt, śmiertelność zarodków, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność subchroniczna, układ krwiotwórczy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pyralgina 500 mg

Metamizol sodowy, substancja czynna preparatu Pyralgina, wykazuje dawkozależny profil toksyczności po wielokrotnym podaniu w badaniach przedklinicznych na szczurach i psach. W szczurach, przy dawkach od 100 do 900 mg/kg m.c./dobę podawanych doustnie przez 6 miesięcy, zaobserwowano istotne zmiany hematologiczne, w tym zwiększenie liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza przy dawce 900 mg/kg m.c. Po 13 tygodniach. U psów, dawki od 300 mg/kg m.c./dobę indukowały niedokrwistość hemolityczną oraz zaburzenia funkcji wątroby i nerek. Potencjał genotoksyczny metamizolu pozostaje niejednoznaczny ze względu na sprzeczne wyniki testów in vitro i in vivo, natomiast badania rakotwórczości wykazały brak działania karcynogennego u szczurów, choć u myszy zaobserwowano występowanie gruczolaków komórek wątroby przy wysokich dawkach, co sugeruje gatunkową zmienność odpowiedzi.
badanie płodności, badanie przedkliniczne, ciałko Heinza, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, gruczolak komórek wątroby, metamizol, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, retykulocyt, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność zarodkowa, wpływ na reprodukcję, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zmiana hematologiczna
Leksykon substancji czynnych
Metamizol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Metamizol wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawkami śmiertelnymi (LD) wynoszącymi około 4000 mg/kg mc. po podaniu doustnym u myszy i szczurów oraz około 2300 mg/kg mc. dożylnie. W badaniach przewlekłych (6 miesięcy) u szczurów dawki do 900 mg/kg mc. doustnie powodowały hematologiczne zmiany, takie jak wzrost liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza, natomiast u psów dawki ≥300 mg/kg mc. indukowały niedokrwistość hemolityczną oraz dysfunkcje nerek i wątroby. W badaniach podostrych (4 tygodnie) dawki do 450 mg/kg mc. dożylnie lub podskórnie wywoływały u psów spadek masy ciała, anemię hemolityczną i wzrost parametrów biochemicznych (bilirubina, azot mocznikowy, fosfataza alkaliczna). Wyniki badań mutagenności są niespójne, natomiast długoterminowe badania rakotwórczości u szczurów nie wykazały potencjału kancerogennego, choć u myszy zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków komórek wątroby, co przypisuje się mechanizmowi hepatotoksycznemu, a nie genotoksycznemu.
badanie mutagenności, ciałko Heinza, dawka przeciwbólowa, dawka śmiertelna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfataza alkaliczna, gruczolak wątroby, hematokryt, hemosyderoza, kwas 4-metyloaminoantypirynowy, metamizol, niedokrwistość hemolityczna, parametr hematologiczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, retykulocyt, S-transferaza glutationowa, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność podprzewlekła, tolerancja krzyżowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 25 mg

Dane przedkliniczne dla kombinacji amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej oraz toksycznego wpływu na narządy docelowe, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods. W 13-tygodniowych badaniach na szczurach zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki żołądka. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego dla kombinacji, a indywidualne badania amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu potwierdziły brak takich efektów. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) wykazała wpływ na reprodukcję u szczurów i myszy, w tym opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznika, bazofilia, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, karcynogenność, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, retykulocyt, spermatyda, testosteron, walsartan
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 12,5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa trójskładnikowego leku zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały przewidywalne, odwracalne zmiany hematologiczne i biochemiczne u szczurów, takie jak zmniejszenie masy czerwonokrwinkowej (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zaobserwowano również miejscowe nadżerki w żołądku gruczołowym. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i rakotwórczości dla kombinacji, jednak każdy składnik był indywidualnie testowany i nie wykazał takich działań. Wpływ na płodność i rozwój potomstwa był obserwowany przy dawkach amlodypiny około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg), obejmując opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznika, bazofilia, czerwone krwinki, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, laktacja, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, retykulocyt, rozród, spermatyda, testosteron, walsartan
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Domilgan 1000 mg

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego jednowodnego wykazały istotne zmiany hematologiczne u szczurów przy dawkach 100-900 mg/kg p.o. przez 6 miesięcy, w tym zwiększenie liczby retykulocytów i obecność ciałek Heinza przy 900 mg/kg. U psów dawki ≥300 mg/kg indukowały niedokrwistość hemolityczną oraz dysfunkcje nerek i wątroby, wskazując na ryzyko toksycznego wpływu na układ krwiotwórczy i narządy wewnętrzne. Potencjał genotoksyczny metamizolu pozostaje niejednoznaczny ze względu na sprzeczne wyniki in vitro i in vivo. Długoterminowe badania rakotwórczości wykazały brak działania kancerogennego u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano gruczolaki komórek wątroby przy wysokich dawkach, co sugeruje możliwy potencjał kancerogenny w specyficznych warunkach eksperymentalnych.
ciałko Heinza, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak wątroby, metamizol sodowy jednowodny, niedokrwistość hemolityczna, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, rakotwórczość, retykulocyt, śmierć zarodkowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ krwiotwórczy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pyralgin 500 mg/ml

Przedkliniczne badania toksyczności metamizolu sodowego jednowodnego wykazały dawko-zależne efekty niepożądane u zwierząt laboratoryjnych. U szczurów, po 6-miesięcznej ekspozycji doustnej w dawkach 100-900 mg/kg m.c., przy najwyższej dawce zaobserwowano zwiększenie liczby retykulocytów oraz obecność ciałek Heinza po 13 tygodniach. U psów, przy dawkach ≥300 mg/kg m.c., stwierdzono niedokrwistość hemolityczną oraz zaburzenia funkcji nerek i wątroby. Badania mutagenności dały wyniki niejednoznaczne, co uniemożliwia jednoznaczną ocenę potencjału mutagennego. W kontekście rakotwórczości, długoterminowe badania u szczurów nie wykazały działania kancerogennego, natomiast u myszy zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolaków wątroby przy wysokich dawkach.
badanie mutagenności, ciałko Heinza, działanie teratogenne, działanie toksyczne, gruczolak komórek wątroby, komórka wątroby, krwinka czerwona, metabolit metamizolu, metamizol sodowy jednowodny, niedokrwistość hemolityczna, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, Pyralgin, retykulocyt, śmierć zarodka, toksyczność po podaniu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pyretolek 500 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa metamizolu sodowego wykazały, że długotrwałe podawanie tego leku w wysokich dawkach (do 900 mg/kg m.c. u szczurów i 600 mg/kg m.c. u psów) może prowadzić do hematotoksyczności, w tym zwiększenia liczby retykulocytów i ciałek Heinza oraz niedokrwistości hemolitycznej, a także do zaburzeń czynności nerek i wątroby. Wyniki badań mutagenności są niejednoznaczne, co utrudnia ocenę potencjału mutagennego metamizolu. Długoterminowe badania rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka u szczurów, jednak u myszy zaobserwowano występowanie licznych gruczolaków komórek wątroby przy wysokich dawkach. Embriotoksyczność nie wykazała działania teratogennego, choć u królików śmierć zarodków występowała już przy dawce 100 mg/kg m.c., a u szczurów dawki powyżej 100 mg/kg m.c. powodowały wydłużenie ciąży, upośledzenie porodu i zwiększoną śmiertelność matek i młodych.
badanie mutagenności, ciałka Heinza, dawka dobowa, działanie teratogenne, embriotoksyczność, gruczolak komórek wątroby, karmienie piersią, metabolit metamizolu, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka ludzkiego, retykulocyt, śmierć zarodka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Axonalgin 1000 mg

Metamizol sodowy jednowodny, substancja czynna leku Axonalgin, poddany został szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym toksyczność subchroniczną i przewlekłą, mutagenność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję i rozwój płodu. W badaniach na szczurach dawki od 100 do 900 mg/kg mc. podawane doustnie przez 6 miesięcy wykazały istotne zmiany hematologiczne jedynie przy dawce 900 mg/kg mc., objawiające się wzrostem liczby retykulocytów i obecnością ciałek Heinza po 13 tygodniach. U psów, przy dawkach ≥300 mg/kg mc. przez 6 miesięcy, zaobserwowano niedokrwistość hemolityczną oraz dysfunkcje nerek i wątroby. Wyniki testów mutagenności były niejednoznaczne, a badania rakotwórczości wykazały brak potencjału u szczurów, natomiast u myszy stwierdzono zwiększoną częstość gruczolaków komórek wątroby przy wysokich dawkach metamizolu.
badanie przedkliniczne, ciałka Heinza, gruczolak komórek wątroby, metabolit leku, metamizol sodowy, niedokrwistość hemolityczna, obumarcie zarodka, płodność pokolenia F1, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, retykulocyt, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, toksyczność subchroniczna, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 320 mg + 25 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods, prowadzone do 13 tygodni na szczurach, wykazały przewidywane zmiany fizjologiczne, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retykulocyty), wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy oraz podwyższenie poziomu potasu. Zaobserwowano również przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach oraz miejscowe nadżerki w żołądku gruczołowym. Wszystkie zmiany były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i uznano je za nasilenie farmakologicznych efektów substancji czynnych. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i karcynogenności dla kombinacji, jednak każda substancja była testowana oddzielnie z wynikiem negatywnym. W badaniach reprodukcyjnych amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę nie wpływały negatywnie na płodność.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, bezylan amlodypiny, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórki przykłębuszkowe, lek hipotensyjny, nadżerka żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potencjał kancerogenny, retykulocyt, toksyczność po podaniu wielokrotnym
Leksykon substancji czynnych
Amlodypina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania amlodypiny na gryzoniach wykazały toksyczny wpływ na procesy rozrodcze jedynie przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała). W tych warunkach obserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Natomiast badania płodności przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż dawka terapeutyczna w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazały istotnego negatywnego wpływu na płodność. U samców szczurów podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego, co wskazuje na możliwe zaburzenia funkcji rozrodczych przy długotrwałym stosowaniu.
amlodypina, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórka Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka żołądka, płodność, potas, preparat złożony, proces rozrodczy, przeżywalność potomstwa, rakotwórczość, retykulocyt, spermatyda, testosteron, walsartan
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vitaminum B12-SF

Produkt leczniczy Vitaminum B12-SF zawierający cyjanokobalaminę w dawce 1000 µg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z chorobą Addisona-Biermera, gdzie konieczne jest dożywotnie podawanie witaminy B12 w schemacie comiesięcznych iniekcji. Należy monitorować ryzyko poważnych reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego, a także potencjalnych powikłań hematologicznych i elektrolitowych, takich jak hipokaliemia, która może prowadzić do zatrzymania krążenia. W trakcie terapii istotne jest wykonywanie badań kontrolnych stężenia witaminy B12, kwasu foliowego, hematokrytu oraz liczby retykulocytów, szczególnie między 5. a 7. dniem leczenia, a także regularne monitorowanie parametrów hematologicznych co 3-6 miesięcy.
awitaminoza B12, choroba Addisona-Biermera, choroba Lebera, cyjanokobalamina, czerwienica prawdziwa, dieta niskosodowa, erytropoeza megaloblastyczna, hematokryt, hipokaliemia, kwas foliowy, mocznica, nadpłytkowość, niedobór kwasu foliowego, niedobór żelaza, niedokrwistość złośliwa, retykulocyt, witamina B12, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie, zanik nerwu wzrokowego, zatrzymanie krążenia
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ferinject 50 mg Fe3+/ml

Ferinject to dożylny preparat żelaza trójwartościowego (50 mg Fe/ml) w postaci kompleksu jonu żelazowego z karboksymaltozą, zaprojektowany do kontrolowanego uwalniania żelaza biodostępnego dla transferyny i ferrytyny. Badania farmakodynamiczne wykazały wysoką efektywność wykorzystania żelaza przez erytrocyty (91-99% u pacjentów z niedokrwistością z niedoboru żelaza, 61-84% u pacjentów z niedokrwistością nerkową). Ferinject znacząco poprawia parametry hematologiczne, takie jak liczba retykulocytów, stężenie ferrytyny i wysycenie transferyny. W badaniach klinicznych (CONFIRM-HF, EFFECT-HF) u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca wykazano istotną poprawę wydolności fizycznej (np. wzrost dystansu w 6-minutowym teście marszu o 33 ± 11 m po 24 tygodniach, p=0,002) oraz zwiększenie VO2 (p=0,02). W innych badaniach Ferinject wykazał przewagę lub równoważność w porównaniu z doustnymi preparatami żelaza i innymi dożylnymi kompleksami, osiągając wzrost hemoglobiny ≥1,0 g/dl u 44,1-60,5% pacjentów oraz istotne zwiększenie stężenia ferrytyny i wysycenia transferyny.
6-minutowy test marszu, badanie farmakodynamiczne, badanie farmakokinetyczne, celiakia, choroba zapalna jelit, ferrytyna w surowicy, Helicobacter pylori, hemodializa, kompleks wodorotlenku żelaza z sacharozą, niedokrwistość pochodzenia nerkowego, niedokrwistość poporodowa, niedokrwistość z niedoboru żelaza, nieswoiste zapalenie jelit, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność serca, retykulocyt, siarczan żelaza, siarczan żelazawy, szczytowe zużycie tlenu, wysycenie transferyny, zapalenie błony śluzowej żołądka