szczep lekooporny
Szczep lekooporny to odmiana drobnoustroju (bakterii, wirusa, grzyba lub pasożyta), która rozwinęła zdolność do przetrwania i namnażania się pomimo obecności leków przeciwdrobnoustrojowych, które wcześniej były skuteczne w ich zwalczaniu. Zjawisko lekooporności stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego na całym świecie.
Mechanizmy oporności na leki mogą być naturalne (pierwotne) lub nabyte. Oporność nabyta rozwija się w wyniku mutacji genetycznych lub przez przekazywanie genów oporności między drobnoustrojami. Do głównych mechanizmów lekooporności należą: enzymatyczna inaktywacja leku, modyfikacja miejsca docelowego działania leku, zmniejszenie przepuszczalności błony komórkowej oraz aktywne usuwanie leku z komórki (efflux).
Szczególne zagrożenie stanowią szczepy wielolekooporne (MDR), szeroko lekooporne (XDR) oraz całkowicie lekooporne (PDR). Przykładami groźnych szczepów lekoopornych są m.in. MRSA (Staphylococcus aureus oporny na metycylinę), VRE (enterokoki oporne na wankomycynę), bakterie wytwarzające ESBL (beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania) oraz prątki gruźlicy oporne na wiele leków (MDR-TB).
Zapobieganie rozwojowi i rozprzestrzenianiu się szczepów lekoopornych wymaga racjonalnej antybiotykoterapii, przestrzegania zasad kontroli zakażeń, monitorowania lekooporności oraz rozwoju nowych leków przeciwdrobnoustrojowych. W leczeniu zakażeń wywołanych przez szczepy lekooporne kluczowe znaczenie ma właściwa diagnostyka mikrobiologiczna, w tym określenie profilu lekowrażliwości.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Falcimar 250 mg + 100 mg
Falcimar to lek złożony zawierający atowakwon (250 mg) oraz proguanilu chlorowodorek (100 mg) w formie tabletek powlekanych, wykazujący działanie schizontobójcze na schizonty krwinkowe i wątrobowe Plasmodium falciparum. Preparat jest wskazany do profilaktyki malarii u dorosłych i dzieci powyżej 40 kg masy ciała oraz do leczenia ostrej, niepowikłanej malarii u pacjentów o masie ciała co najmniej 11 kg. Szczególnie istotne jest jego zastosowanie w regionach z występowaniem szczepów P. falciparum opornych na inne leki przeciwmalaryczne, co czyni Falcimar cennym narzędziem terapeutycznym w walce z lekoopornością. Charakterystyczne tabletki mają kolor różowobrązowy do brązowego, z oznaczeniami „404” i „G”.
atowakwon, chlorochina, czynnik etiologiczny malarii, działanie schizontobójcze, lek przeciwmalaryczny, meflochina, ostra niepowikłana malaria, Plasmodium falciparum, pochodna artemizyniny, profilaktyka malarii, proguanilu chlorowodorek, schizont wątrobowy, Światowa Organizacja Zdrowia, szczep lekooporny, tabletka powlekana - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Rifamazid 150 mg + 100 mg
Rifamazid to lek przeciwgruźliczy dostępny w dwóch dawkach: 150 mg ryfampicyny + 100 mg izoniazydu oraz 300 mg ryfampicyny + 150 mg izoniazydu, w formie kapsułek twardych o barwie wiśniowej. Preparat zawiera dwie substancje czynne o działaniu przeciwprątkowym i jest wskazany do leczenia wszystkich postaci gruźlicy, zarówno płucnej, jak i pozapłucnej. Terapia Rifamazidem wymaga potwierdzenia wrażliwości prątków gruźlicy na ryfampicynę i izoniazyd przed rozpoczęciem leczenia oraz regularnego monitorowania tej wrażliwości w trakcie terapii. W przypadku wykrycia oporności lub braku odpowiedzi klinicznej konieczna jest zmiana schematu terapeutycznego, aby zapobiec rozwojowi lekooporności.
działanie przeciwprątkowe, gruźlica, gruźlica płucna, gruźlica pozapłucna, izoniazyd, kapsułka twarda, leczenie przeciwgruźlicze, lek przeciwbakteryjny, lek złożony, lekooporność, prątki gruźlicy, proces chorobowy, rifamazid, ryfampicyna, substancja czynna, szczep lekooporny, wznowa choroby, zakażenie prątkiem gruźlicy