przepuszczalność śródbłonka naczyniowego

Przepuszczalność śródbłonka naczyniowego to kluczowa funkcja fizjologiczna, która reguluje transport substancji między krwią a tkankami. Śródbłonek naczyniowy (endotelium) tworzy selektywną barierę, kontrolującą przechodzenie płynów, elektrolitów, białek i komórek przez ścianę naczynia.

W warunkach fizjologicznych przepuszczalność śródbłonka jest ściśle regulowana przez złącza międzykomórkowe (tight junctions, adherens junctions), glikokaliks śródbłonkowy oraz mechanizmy transportu przezbłonowego. Zaburzenia tej funkcji prowadzą do zwiększonej przepuszczalności, co może skutkować obrzękiem tkanek, wysiękiem i stanem zapalnym.

Klinicznie zwiększona przepuszczalność śródbłonka naczyniowego odgrywa istotną rolę w patogenezie wielu chorób, takich jak sepsa, zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS), cukrzyca, miażdżyca, nadciśnienie czy choroby autoimmunologiczne. W tych stanach dochodzi do dysfunkcji śródbłonka pod wpływem mediatorów zapalnych, cytokin, reaktywnych form tlenu czy czynników mechanicznych.

Badania nad przepuszczalnością śródbłonka naczyniowego koncentrują się na poszukiwaniu biomarkerów uszkodzenia śródbłonka oraz opracowaniu terapii ukierunkowanych na ochronę integralności bariery śródbłonkowej. Potencjalne strategie terapeutyczne obejmują stabilizację złączy międzykomórkowych, ochronę glikokaliksu i modulację szlaków sygnałowych regulujących przepuszczalność naczyniową.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl