ehrlichioza monocytarna
Ehrlichioza monocytarna (zwana również ludzką ehrlichiozą monocytarną lub HME – Human Monocytic Ehrlichiosis) to choroba zakaźna przenoszona przez kleszcze, wywoływana przez bakterię Ehrlichia chaffeensis. Patogen ten infekuje komórki jednojądrzaste, głównie monocyty i makrofagi, powodując ich uszkodzenie i zaburzenie funkcji immunologicznych.
Objawy ehrlichiozy monocytarnej pojawiają się zwykle 1-2 tygodnie po ukąszeniu przez zakażonego kleszcza i obejmują gorączkę, bóle głowy, bóle mięśniowe, złe samopoczucie oraz niekiedy wysypkę (występującą u około 30% pacjentów). W badaniach laboratoryjnych obserwuje się często leukopenię, trombocytopenię oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych. W ciężkich przypadkach może dojść do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, niewydolności oddechowej, niewydolności nerek i wstrząsu septycznego.
Diagnostyka ehrlichiozy monocytarnej opiera się na badaniach serologicznych (wykrywanie przeciwciał przeciwko E. chaffeensis), metodach molekularnych (PCR) oraz bezpośredniej obserwacji mikroskopowej rozmazów krwi obwodowej w poszukiwaniu charakterystycznych wtrętów bakteryjnych (morula) w cytoplazmie monocytów. Leczenie z wyboru stanowią antybiotyki z grupy tetracyklin, zwłaszcza doksycyklina, którą należy stosować przez minimum 7-14 dni.
Ehrlichioza monocytarna występuje głównie w Stanach Zjednoczonych, szczególnie w południowo-wschodnich i środkowo-południowych regionach kraju, ale przypadki choroby odnotowywane są również w innych częściach świata, w tym w Europie. Grupę podwyższonego ryzyka stanowią osoby przebywające na terenach endemicznego występowania wektorów choroby, zwłaszcza podczas aktywności na świeżym powietrzu w sezonie wiosenno-letnim.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ehrlichioza i anaplazmoza – Patofizjologia i mechanizm
Ehrlichioza i anaplazmoza to infekcje wywołane przez Gram-ujemne bakterie z rodziny Anaplasmataceae, będące bezwzględnymi pasożytami wewnątrzkomórkowymi atakującymi leukocyty – Ehrlichia głównie monocyty i makrofagi, a Anaplasma neutrofile. Transmisja następuje przez ukłucie zakażonego kleszcza, który musi żerować co najmniej 12-24 godziny, aby doszło do zakażenia. Patogeny wnikają do komórek gospodarza poprzez endocytozę zależną od receptorów i namnażają się w endosomach, unikając fuzji z lizosomami, co jest kluczowe dla ich przetrwania. Charakterystycznym markerem diagnostycznym są morule widoczne w rozmazach krwi. Bakterie modulują odpowiedź immunologiczną gospodarza, m.in. hamując ekspresję cytokin Th1 (IL-12, IL-18) i opóźniając apoptozę zainfekowanych komórek, co sprzyja ich przeżyciu i namnażaniu. Diagnostyka opiera się na PCR z krwi obwodowej z EDTA, a leczenie skuteczne jest przede wszystkim doksycykliną (5-10 mg/kg) przez 2-4 tygodnie, w zależności od gatunku i stadium choroby.
aminotransferaza, anaplazmoza granulocytarna, anemia, bakteria Gram-ujemna, białko efektorowe, białko powierzchniowe, cytokina Th1, DIC, ehrlichioza monocytarna, ekspresja genu, erytrofagocytoza, granulocyt obojętnochłonny, hipergammaglobulinemia, koagulopatia, lek immunosupresyjny, leukopenia, małopłytkowość, monocyt, morula, neutrofil, niedokrwistość, odpowiedź zapalna, rozmaz krwi obwodowej, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, serologia, splenomegalia, system sekrecji, system sekrecji typu IV, szpik kostny, trombocytopenia, układ limfatyczny, vasculitis, wytwarzanie przeciwciał, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon chorób i schorzeń
Ehrlichioza i anaplazmoza – Etiologia i przyczyny
Ehrlichioza i anaplazmoza to choroby odkleszczowe wywoływane przez gram-ujemne, obligatoryjnie wewnątrzkomórkowe bakterie z rodziny Anaplasmataceae, należące do rzędu Rickettsiales. Główne patogeny to Ehrlichia chaffeensis (ludzka ehrlichioza monocytarna, HME), Ehrlichia ewingii (ehrlichioza ewingii, HEE) oraz Anaplasma phagocytophilum (ludzka anaplazmoza granulocytarna, HGA). E. chaffeensis infekuje monocyty i makrofagi, natomiast E. ewingii i A. phagocytophilum atakują granulocyty neutrofilowe. Transmisja odbywa się głównie przez kleszcze: Amblyomma americanum (Ehrlichia spp.) oraz Ixodes scapularis i Ixodes pacificus (A. phagocytophilum). Kleszcz musi być przyczepiony co najmniej 12-24 godziny, aby doszło do transmisji A. phagocytophilum. Rezerwuarem patogenów są zwierzęta dzikie, np. jelenie białoogonowe (E. chaffeensis) i myszy białostope (A. phagocytophilum). Człowiek jest przypadkowym gospodarzem, niebędącym źródłem dalszej transmisji. Śmiertelność w nieleczonej ehrlichiozie monocytarnej wynosi około 3%, a w anaplazmozie poniżej 1%.
Anaplasma phagocytophilum, Anaplasmataceae, anaplazmoza granulocytarna, babeszjoza, borelioza z Lyme, Borrelia burgdorferi, Ehrlichia chaffeensis, Ehrlichia ewingii, ehrlichioza monocytarna, fagosomy, fuzja fagosom-lizosom, infekcja bakteryjna, pancytopenia, transfuzja krwi, transplantacja narządów, zakażenie wrodzone