pierwotna niedomykalność zastawki mitralnej
Pierwotna niedomykalność zastawki mitralnej to stan, w którym dochodzi do nieprawidłowego zamykania się zastawki między lewym przedsionkiem a lewą komorą serca, powodujący wsteczny przepływ krwi podczas skurczu komory. W przeciwieństwie do wtórnej niedomykalności, forma pierwotna wynika z bezpośrednich nieprawidłowości strukturalnych samej zastawki, a nie z patologii lewej komory.
Najczęstszymi przyczynami pierwotnej niedomykalności mitralnej są: wypadanie płatka zastawki (prolaps), zerwanie struny ścięgnistej, dysfunkcja mięśnia brodawkowatego, zmiany degeneracyjne (choroba Barlowa, zespół Marfana), choroba reumatyczna serca oraz infekcyjne zapalenie wsierdzia. Obraz kliniczny zależy od stopnia niedomykalności i może obejmować duszność wysiłkową, męczliwość, kołatanie serca i objawy niewydolności serca.
Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne (charakterystyczny szmer holosystoliczny), EKG, RTG klatki piersiowej oraz przede wszystkim badanie echokardiograficzne, które pozwala ocenić mechanizm, stopień niedomykalności oraz konsekwencje hemodynamiczne. Leczenie zależy od nasilenia objawów i stopnia niedomykalności – od obserwacji i farmakoterapii w przypadkach łagodnych, po interwencję zabiegową (plastyka zastawki lub wymiana zastawki) w ciężkich przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niedomykalność zastawki mitralnej – Leczenie
Niedomykalność zastawki mitralnej (NZM) jest najczęstszą chorobą zastawkową serca, dotykającą około 10% osób powyżej 75 roku życia. Ciężka, objawowa NZM prowadzi do osłabienia funkcji lewej komory i skrócenia przeżycia, dlatego leczenie jest kluczowe. Terapia zależy od stopnia zaawansowania i etiologii choroby. W łagodnych i umiarkowanych przypadkach zalecana jest obserwacja i regularne badania echokardiograficzne. Farmakoterapia, obejmująca beta-blokery, inhibitory ACE, blokery kanału wapniowego, diuretyki oraz leki przeciwzakrzepowe, ma na celu zmniejszenie obciążenia serca i kontrolę objawów, jednak nie leczy samej niedomykalności. Beta-blokery i inhibitory układu renina-angiotensyna-aldosteron wykazują największą skuteczność w pierwotnej NZM, poprawiając funkcję lewej komory i przeżycie pacjentów bezobjawowych z umiarkowaną do ciężką niedomykalnością.
badanie echokardiograficzne, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, choroba zastawkowa serca, diuretyk, dysfunkcja lewej komory, inhibitor ACE, inhibitor układu renina-angiotensyna-aldosteron, kardiolog interwencyjny, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, MitraClip, nadciśnienie tętnicze, naprawa zastawki mitralnej, niedomykalność zastawki mitralnej, oddział intensywnej terapii, osłabienie mięśnia sercowego, pierwotna niedomykalność zastawki mitralnej, przezcewnikowa naprawa zastawki mitralnej, przezcewnikowa wymiana zastawki mitralnej, rehabilitacja kardiologiczna, terapia resynchronizująca serce, wtórna niedomykalność zastawki mitralnej, wymiana zastawki mitralnej, zastawka biologiczna, zastawka mechaniczna, zastoinowa niewydolność serca, zwyrodnieniowa choroba zastawki mitralnej