niski stopień złośliwości
Niski stopień złośliwości (ang. low-grade malignancy) to termin onkologiczny określający nowotwory charakteryzujące się powolnym wzrostem i ograniczoną zdolnością do tworzenia przerzutów. Komórki nowotworowe o niskim stopniu złośliwości wykazują niewielkie odchylenia od prawidłowej morfologii tkanek, z których się wywodzą.
Nowotwory o niskim stopniu złośliwości cechują się lepszym rokowaniem w porównaniu do wysokozłośliwych odpowiedników. Ich komórki proliferują wolniej, mają mniej atypii komórkowych i wykazują mniejszą tendencję do naciekania okolicznych tkanek. W klasyfikacjach histopatologicznych często oznaczane są jako G1 (w czterostopniowej skali G1-G4) lub jako grade I (w trójstopniowej skali).
W praktyce klinicznej rozpoznanie nowotworu o niskim stopniu złośliwości często wiąże się z mniej agresywnym podejściem terapeutycznym. W niektórych przypadkach wystarczające może być leczenie chirurgiczne bez konieczności stosowania agresywnej chemioterapii czy radioterapii. Pacjenci z takimi nowotworami wymagają jednak regularnej obserwacji, gdyż w niektórych przypadkach może dojść do progresji i zwiększenia stopnia złośliwości.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Oligodendroglioma – Objawy
Oligodendroglioma to rzadki, wolno rosnący guz mózgu wywodzący się z oligodendrocytów, najczęściej lokalizujący się w płatach czołowych i skroniowych. Objawy kliniczne obejmują przede wszystkim napady padaczkowe (występujące u 60-80% pacjentów), bóle głowy, jednostronne osłabienie lub niedowład, zaburzenia poznawcze oraz afazję. Rzadziej obserwuje się zaburzenia widzenia, równowagi, zmienione odczucia zmysłowe, nudności i wymioty związane z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym. Oligodendroglioma klasyfikuje się na grade II (niskiego stopnia złośliwości) oraz grade III (anaplastyczny), przy czym guzy grade II charakteryzują się wolniejszym wzrostem i lepszym rokowaniem. Pięcioletnie wskaźniki przeżycia wynoszą 69-90% dla grade II oraz 45-76% dla grade III, a średni czas przeżycia to około 12 lat dla grade II i 3,5 roku dla grade III.
afazja, anaplastyczny oligodendroglioma, ataksja, atrofia mózgu, biopsja płynna, ból głowy, chemioterapia, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, diagnostyka molekularna, diplopia, glejak naciekający, halucynacja, indeks Ki-67, kodelecja 1p/19q, mutacja IDH, napad padaczkowy, neuroonkologia, niedowład, niski stopień złośliwości, oligodendrocyt, oligodendroglioma, osłonka mielinowa, ośrodkowy układ nerwowy, płat czołowy, płat skroniowy, radioterapia, szlak Notch, szlak PI3K, uszkodzenie istoty białej, zaburzenia poznawcze - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wewnątrzprzewodowy in situ (dcis) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak wewnątrzprzewodowy in situ (DCIS) stanowi 20-25% rozpoznań raka piersi, charakteryzuje się obecnością nieinwazyjnych komórek w przewodach mlecznych i jest klasyfikowany jako stadium 0 według UICC/AJCC. Prognoza jest bardzo dobra, z 10-letnim wskaźnikiem przeżycia około 98% i ponad 99% pacjentek przeżywających 5 lat od diagnozy. Ryzyko progresji do inwazyjnego raka piersi wynosi 20-50%, jednak większość zmian pozostaje indolentna, co komplikuje decyzje terapeutyczne. Czynniki prognostyczne obejmują stopień złośliwości, obecność wzoru comedo, ekspresję receptorów hormonalnych (ER, PR), status HER2 oraz mutacje p53. Modele uczenia maszynowego i sygnatury molekularne, takie jak DCISionRT, umożliwiają lepszą stratifikację ryzyka i wskazują na potencjalne korzyści z radioterapii u pacjentek wysokiego ryzyka, podczas gdy u niskiego ryzyka radioterapia może być zbędna.
aktywny nadzór, badanie morfometryczne, chirurgia oszczędzająca pierś, inwazyjny rak piersi, inwazyjny rak przewodowy, jakość życia pacjenta, model predykcyjny, nadrozpoznawalność, naturalna historia choroby, nawrót nowotworu, niski stopień złośliwości, nowotwór nieinwazyjny, przewód mlekowy, przeżycie ogólne, radioterapia uzupełniająca, rak drugiej piersi, rak inwazyjny, rak wewnątrzprzewodowy in situ, receptor hormonalny, status HER2, stopień zróżnicowania nowotworu, stratyfikacja ryzyka, sygnatura molekularna, terapia endokrynna, uczenie maszynowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neurontin 600 600 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gabapentyny obejmowały ocenę potencjału rakotwórczego, mutagennego oraz wpływu na płodność i rozwój płodu u myszy, szczurów i królików. W dwuletnich badaniach rakotwórczości u myszy i szczurów stosowano dawki do 2000 mg/kg/dobę (myszy: 200, 600, 2000 mg/kg/dobę; szczury: 250, 1000, 2000 mg/kg/dobę), co odpowiadało do 5-krotności dawki terapeutycznej u ludzi (3600 mg/dobę). U samców szczurów przy najwyższej dawce zaobserwowano statystycznie znamienny wzrost nowotworów z komórek zrazikowych trzustki o niskim stopniu złośliwości, bez wpływu na przeżywalność i przerzuty. Gabapentyna nie wykazywała działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo. W badaniach na szczurach i myszach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 2000 mg/kg/dobę (około 5-krotność dawki ludzkiej w mg/m).
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, gabapentyna, kostnienie, mikrojąderko w szpiku kostnym, niski stopień złośliwości, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze, wzrost statystycznie znamienny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gabapentin Teva 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gabapentyny wykazały, że w dwuletnim badaniu karcynogenności u myszy i szczurów podawano dawki do 2000 mg/kg mc./dobę, co odpowiada stężeniom w osoczu 10-krotnie wyższym niż u ludzi przyjmujących 3600 mg/dobę. Istotny wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki zaobserwowano jedynie u samców szczurów przy najwyższej dawce, jednak nowotwory te cechowały się niskim stopniem złośliwości, nie wpływały na przeżywalność ani nie dawały przerzutów. Gabapentyna nie wykazała potencjału genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, a badania na szczurach przy dawkach do 2000 mg/kg mc. nie ujawniły negatywnego wpływu na płodność i rozrodczość.
działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gabapentin teva, gabapentyna, karcynogenność, margines bezpieczeństwa, mikrojąderko, niski stopień złośliwości, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, potencjał genotoksyczny, strukturalna aberracja chromosomowa, szpik kostny, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu - Leksykon chorób i schorzeń
Rak moczowodu – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w raku moczowodu (UTUC) jest wieloczynnikowe i zależy przede wszystkim od stopnia zaawansowania klinicznego (TNM), stopnia złośliwości histologicznej oraz głębokości naciekania ściany urotelialnej. W Kanadzie 5-letnie przeżycie netto wynosi około 46%, jednak w zaawansowanych stadiach może spaść do 5% lub mniej. Nowotwory o niskim stopniu złośliwości, powierzchowne i ograniczone do nabłonka mają znacznie lepsze rokowanie, z medianą przeżycia do 91,1 miesiąca, podczas gdy guzy naciekające mięśniówkę mają medianę przeżycia około 12,9 miesiąca. Czynniki takie jak wiek pacjenta, stan cywilny, zastosowana metoda chirurgiczna oraz wskaźniki stanu zapalnego (SIIS) również wpływają na prognozę. Nowoczesne modele prognostyczne, w tym nomogramy oparte na danych SEER i wskaźniku SIIS, poprawiają precyzję przewidywania całkowitego przeżycia (OS) u pacjentów po radykalnej nefroureterektomii (RNU).
chemioterapia, CSS, grading, guz powierzchowny, hemodializa, inwazja mięśniowa, model prognostyczny, niski stopień złośliwości, nomogram prognostyczny, odległy przerzut, połączenie moczowodowo-pęcherzowe, przeżycie swoiste dla raka, radioterapia, radykalna nefroureterektomia, rak moczowodu, rak urotelialny górnych dróg moczowych, skala TNM, stopień zaawansowania klinicznego, stopień złośliwości guza, stopień złośliwości histologicznej, tkanka łączna podnabłonkowa, UTUC, wskaźnik przeżycia, wskaźnik stanu zapalnego, wysoki stopień złośliwości - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak nieziarniczy – Objawy
Chłoniak nieziarniczy (NHL) to heterogenna grupa nowotworów układu limfatycznego, manifestująca się przede wszystkim bezbolesnym powiększeniem węzłów chłonnych, najczęściej w okolicach szyi, pach lub pachwin. Objawy systemowe, tzw. objawy B, obejmują gorączkę powyżej 38°C, nocne poty prowadzące do przemoczenia pościeli, oraz niewyjaśnioną utratę masy ciała przekraczającą 10% w ciągu 6 miesięcy, co wskazuje na bardziej zaawansowaną chorobę i ma istotne znaczenie prognostyczne. NHL dzieli się na chłoniaki indolentne (niskiego stopnia złośliwości), które rozwijają się powoli i często przez lata pozostają bezobjawowe, oraz chłoniaki agresywne (wysokiego stopnia złośliwości), charakteryzujące się szybkim wzrostem i częstszym występowaniem objawów B. Lokalizacja chłoniaka determinuje dodatkowe objawy, np. duszność i kaszel przy zajęciu klatki piersiowej, bóle brzucha i uczucie pełności przy zajęciu jamy brzusznej, czy objawy neurologiczne w przypadku chłoniaków ośrodkowego układu nerwowego. Zajęcie szpiku kostnego, obecne u około 33% pacjentów, może prowadzić do cytopenii manifestującej się nawracającymi infekcjami, krwawieniami oraz anemią.
anemia, bulky disease, chłoniak agresywny, chłoniak grudkowy, chłoniak Hodgkina, chłoniak indolentny, chłoniak nieziarniczy, chłoniak rozlany z dużych komórek B, chłoniak skóry, czynniki prognostyczne, dehydrogenaza mleczanowa, diagnostyka różnicowa, DLBCL, infekcja wirusowa, LDH, niska liczba białych krwinek, niska liczba płytek krwi, niski stopień złośliwości, nocne poty, objawy B, pierwotny chłoniak OUN, powiększone węzły chłonne, stadium IV, stadium zaawansowania, szpik kostny, transformacja chłoniaka, układ limfatyczny, utrata masy ciała, wysoki stopień złośliwości, zespół żyły głównej górnej