faza konsolidacji

Faza konsolidacji w medycynie odnosi się do etapu leczenia, najczęściej w kontekście terapii nowotworów, który następuje po fazie indukcji (początkowej, intensywnej terapii). Jej głównym celem jest utrwalenie uzyskanej odpowiedzi terapeutycznej i eliminacja ewentualnych pozostałych komórek nowotworowych.

W hematoonkologii, szczególnie w leczeniu białaczek i chłoniaków, faza konsolidacji ma kluczowe znaczenie dla długotrwałego sukcesu terapeutycznego. Polega na podawaniu leków cytotoksycznych w wysokich dawkach, często w schematach różniących się od fazy indukcji, co ma zapobiec rozwojowi oporności na leki.

W ortopedii i traumatologii termin ten odnosi się do procesu gojenia złamań kości, kiedy to po fazie zapalnej dochodzi do tworzenia ziarniny, a następnie kostniny, która stabilizuje miejsce złamania. Prawidłowy przebieg fazy konsolidacji warunkuje pełne wygojenie złamania bez powikłań.

W neurologii i psychiatrii faza konsolidacji dotyczy procesu tworzenia trwałych śladów pamięciowych. Jest to etap przetwarzania informacji, podczas którego krótkotrwałe ślady pamięciowe przekształcają się w długotrwałe zapisy, co wiąże się ze zmianami strukturalnymi w synapsach i sieci neuronalnej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl