zespół mieloproliferacyjny
Zespół mieloproliferacyjny (MPN, myeloproliferative neoplasm) to grupa chorób nowotworowych krwi, charakteryzujących się nadmierną produkcją komórek krwi w szpiku kostnym. Do tej grupy zalicza się przewlekłą białaczkę szpikową, czerwienicę prawdziwą, nadpłytkowość samoistną oraz pierwotne zwłóknienie szpiku.
Patogeneza zespołów mieloproliferacyjnych związana jest z nabytymi mutacjami somatycznymi w komórkach macierzystych szpiku kostnego. Najczęstsze mutacje dotyczą genów JAK2, CALR i MPL, prowadząc do konstytutywnej aktywacji szlaków sygnałowych odpowiedzialnych za proliferację komórek.
Objawy kliniczne MPN są zróżnicowane i zależą od konkretnego podtypu choroby. Mogą obejmować zmęczenie, utratę masy ciała, świąd skóry, powiększenie śledziony, skłonność do zakrzepów i krwawień. Diagnostyka opiera się na badaniu morfologii krwi obwodowej, badaniu szpiku kostnego oraz analizie molekularnej w kierunku charakterystycznych mutacji.
Leczenie zespołów mieloproliferacyjnych jest dostosowane do typu choroby, wieku pacjenta i czynników ryzyka. Obejmuje ono farmakoterapię (inhibitory kinaz, hydroksymocznik, interferon), upusty krwi w przypadku czerwienicy prawdziwej, a w wybranych przypadkach allogeniczny przeszczep szpiku kostnego. Nowoczesne podejście terapeutyczne koncentruje się na celowanym blokowaniu nieprawidłowo aktywowanych szlaków sygnałowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Allopurynol – Wskazania do stosowania
Allopurynol jest inhibitorem oksydazy ksantynowej, stosowanym w leczeniu hiperurykemii pierwotnej i wtórnej, w tym jawnej dny moczanowej, nefropatii moczanowej oraz kamicy nerkowej moczanowej i 2,8-dihydroksyadeninowej. Lek zmniejsza produkcję kwasu moczowego poprzez blokadę przekształcania hipoksantyny i ksantyny, co jest kluczowe w zapobieganiu powikłaniom takim jak napady dny, guzki dnawce (tophi), uszkodzenia nerek oraz nawroty kamicy. Wskazaniem do terapii są m.in. stężenia kwasu moczowego w surowicy >480 μmol/l (>8 mg/dl), nawracające ataki dny (≥2/rok), obecność guzków dnawych, zmiany stawowe oraz kamica nerkowa, zwłaszcza gdy inne metody leczenia są nieskuteczne. Allopurynol jest także stosowany profilaktycznie w nefropatii moczanowej u pacjentów poddawanych intensywnej chemioterapii nowotworów hematologicznych, aby zapobiec ostremu uszkodzeniu nerek.
8-dihydroksyadeninowa, allopurynol, amidotransferaza fosforybozylopirofosforanowa, białaczka, chemioterapia nowotworów, chłoniak, choroba spichrzeniowa glikogenu, dna moczanowa, fosforybozylotransferaza adeninowa, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, glukozo-6-fosfataza, guzek dnawy, hiperurykemia, hiperurykemia wtórna, kamica nerkowa moczanowa, kamienie wapniowo-szczawianowe, kwas moczowy, moczan jednosodowy, nefropatia moczanowa, oksydaza ksantynowa, ostra nefropatia moczanowa, syntetaza fosforybozylopirofosforanowa, zespół Lescha-Nyhana, zespół mieloproliferacyjny, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hydroxycarbamid Teva
Podczas terapii hydroksykarbamidem (Hydroxycarbamid Teva 500 mg) kluczowe jest regularne monitorowanie parametrów hematologicznych, w tym stężenia hemoglobiny, liczby leukocytów i płytek krwi co najmniej raz w tygodniu. Krytyczne wartości to leukocyty < 2,5 x 10^9/L oraz płytki < 100 x 10^9/L, przy których należy przerwać leczenie do normalizacji. W niedokrwistości sierpowatokrwinkowej morfologię krwi kontroluje się co 2 tygodnie przez pierwsze 2 miesiące lub przy dawce 35 mg/kg/dobę, a następnie co 2 miesiące przy stabilnym stanie i mniejszych dawkach. Monitorowanie funkcji nerek (kreatynina, mocznik, diureza) i wątroby jest niezbędne, zwłaszcza u pacjentów z ich niewydolnością, ze względu na ograniczone dane kliniczne i konieczność ostrożności. Hydroksykarbamid może powodować makrocytozę, maskując niedobory witaminy B12 i kwasu foliowego, a także wywoływać niedokrwistość hemolityczną, co wymaga diagnostyki i ewentualnego odstawienia leku.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, alkalizacja moczu, allopurinol, azot mocznikowy, białaczka, białaczka wtórna, chemioterapia, chłoniak, choroby mieloproliferacyjne, choroby śródmiąższowe płuc, czerwienica prawdziwa, erytropoeza, genotoksyczność, hiperurykemia, hydroksykarbamid, klirens żelaza, kreatynina, krwinki białe, kwas foliowy, kwas moczowy, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, makrocytoza, małopłytkowość, morfologia krwi, naciek płuc, nadpłytkowość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedokrwistość złośliwa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór nerki, nowotwór skóry, nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, ostre zapalenie trzustki, owrzodzenie kończyn dolnych, parametry kliniczne i laboratoryjne, płytki krwi, radioterapia, witamina B12, włóknienie płuc, zahamowanie szpiku kostnego, zakażenie HIV, zapalenie naczyń skóry, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie płuc, zespół mieloproliferacyjny, zgorzel - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Patofizjologia i mechanizm
Zespół nadmiaru eozynofili (HES) definiuje się jako utrzymującą się hipereozynofilię ≥1500 komórek/μl przez minimum 6 miesięcy, z towarzyszącym uszkodzeniem narządów spowodowanym infiltracją eozynofilową i uwalnianiem mediatorów zapalnych. Patogeneza HES obejmuje dwa główne warianty: pierwotny (szpikowy), związany z klonalnym rozrostem eozynofilów i mutacjami, w tym fuzją genów FIP1L1-PDGFRA, oraz wtórny (limfocytarny), wynikający z nadprodukcji IL-5 przez nieprawidłowe limfocyty T. Eozynofile wykazują właściwości prozapalne, prozakrzepowe i profibrotyczne, co prowadzi do uszkodzenia tkanek, zwłaszcza serca, gdzie rozwija się kardiomiopatia restrykcyjna na skutek włóknienia wsierdzia. Dodatkowo, eozynofile uczestniczą w patogenezie zakrzepicy poprzez ekspresję czynnika tkankowego i interakcję z płytkami krwi, co zwiększa ryzyko powikłań naczyniowych, w tym zatorowości mózgowej i encefalopatii.
białko kationowe eozynofila, czynnik tkankowy, encefalopatia, eozynofile, fuzja FIP1L1-PDGFRA, inhibitor kinazy tyrozynowej, interleukina 3, interleukina-5, kardiomiopatia restrykcyjna, kinaza tyrozynowa, naciek eozynofilowy, nadkrzepliwość, ostra białaczka, peroksydaza eozynofilowa, polineuropatia czuciowa, przeciwciało anty-IL-5, rearanżacja PDGFRB, transformujący czynnik wzrostu beta, uszkodzenie narządów, zawał mózgu, zespół mieloproliferacyjny, zespół nadmiaru eozynofili - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie niedokrwienne jelita grubego – Etiologia i przyczyny
Zapalenie niedokrwienne jelita grubego (ischemic colitis) jest najczęstszą formą niedokrwienia przewodu pokarmowego, dotykającą głównie pacjentów powyżej 60. roku życia. Patofizjologia opiera się na ostrym, samoograniczającym się zmniejszeniu przepływu krwi, prowadzącym do hipoksji i uszkodzenia błony śluzowej okrężnicy, szczególnie w obszarach o ograniczonym unaczynieniu, takich jak zgięcie śledzionowe i połączenie esiczo-odbytnicze. Etiologia dzieli się na niedokrwienność nieokluzyjną (ok. 95% przypadków), wynikającą z niskiego ciśnienia tętniczego lub zwężenia naczyń, oraz okluzyjną, spowodowaną zakrzepicą lub zatorami naczyń krezkowych. Kluczowe czynniki ryzyka to miażdżyca, hipotonia, choroby sercowo-naczyniowe (np. niewydolność serca, migotanie przedsionków), zaburzenia krzepnięcia, cukrzyca, a także stosowanie leków takich jak NLPZ, opioidy czy estrogeny. Warto podkreślić, że u pacjentów z miażdżycą nawet niewielkie spadki ciśnienia mogą wywołać klinicznie istotne niedokrwienie jelita.
anemia sierpowatokrwinkowa, choroba naczyń obwodowych, choroba zastawkowa serca, cukrzyca, czynnik V Leiden, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoksja tkanek, hipotonia, kardiomiopatia, krążenie pozaustrojowe, martwica ściany jelita, mediator zapalny, miażdżyca, migotanie przedsionków, nadkrzepliwość krwi, niedociśnienie, niedokrwienie przewodu pokarmowego, niedrożność jelit, owrzodzenie błony śluzowej, perforacja, połączenie esiczo-odbytnicze, przepuklina, reumatoidalne zapalenie stawów, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sepsa, skręt jelit, tętniak aorty brzusznej, tętnica krezkowa, tętnica krezkowa dolna, toczeń rumieniowaty układowy, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, wstrząs septyczny, zaburzenie mikrokrążenia, zakrzepica, zapalenie naczyń, zapalenie niedokrwienne jelita grubego, zapalenie okrężnicy, zapalenie uchyłków, zawał mięśnia sercowego, zespół jelita drażliwego z zaparciem, zespół mieloproliferacyjny, zgięcie śledzionowe, zmniejszony przepływ krwi, zrost pooperacyjny, zwłóknienie zaotrzewnowe - Leksykon substancji czynnych
Hydroksykarbamid – Wskazania do stosowania
Hydroksykarbamid jest cytostatycznym lekiem stosowanym w leczeniu przewlekłych zespołów mieloproliferacyjnych, takich jak przewlekła białaczka szpikowa (CML) w fazie przewlekłej i akceleracji, czerwienica prawdziwa u pacjentów z wysokim ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, nadpłytkowość samoistna oraz zwłóknienie szpiku (osteomielofibroza). Ponadto, hydroksykarbamid odgrywa kluczową rolę w terapii niedokrwistości sierpowatokrwinkowej, zwłaszcza w zapobieganiu nawrotom kryz bólowych i profilaktyce ostrego zespołu płucnego. Wskazania obejmują dorosłych, młodzież oraz dzieci powyżej 2 lat o masie ciała ≥ 33 kg z objawową postacią choroby. Preparaty dostępne na rynku zawierają 500 mg hydroksykarbamidu, m.in. Hydroxycarbamid Teva (kapsułki z zielonym wieczkiem i jasnoróżowym korpusem) oraz Hydroxyurea medac (białe kapsułki twarde).
czerwienica prawdziwa, działanie cytostatyczne, faza akceleracji, faza przewlekła, hydroksykarbamid, Hydroxycarbamid Teva, Hydroxyurea medac, kryza bólowa, morfologia krwi, nadpłytkowość samoistna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, obraz kliniczny, osteomielofibroza, ostry zespół płucny, płytki krwi, powikłanie naczyniowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przewlekła białaczka szpikowa, schorzenie hematologiczne, substancja czynna, trombocytemia, zespół mieloproliferacyjny, zwłóknienie szpiku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Allospes 100 mg
Allospes (allopurynol) w dawkach 100 mg i 300 mg jest stosowany w celu redukcji produkcji kwasu moczowego i moczanów, co jest kluczowe w leczeniu dny moczanowej, kamicy moczanowej, ostrej nefropatii moczanowej oraz w stanach zwiększonego ryzyka odkładania się kryształów moczanowych, takich jak choroby nowotworowe i zespoły mieloproliferacyjne. Lek znajduje również zastosowanie w zaburzeniach enzymatycznych prowadzących do nadprodukcji moczanów, m.in. w zespole Lescha-Nyhana oraz w specyficznych typach kamicy nerkowej, w tym kamicy z 2,8-dihydroksyadeninowymi kamieniami i nawracającej kamicy wapniowo-szczawianowej z hiperurykozurią. W populacji pediatrycznej Allospes jest wskazany w leczeniu wtórnej hiperurykemii, nefropatii moczanowej związanej z terapią białaczkową oraz w dziedzicznych niedoborach enzymów takich jak fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa i fosforybozylotransferaza adeniny.
allopurynol, amidotransferaza fosforybozylopirofosforanowa, białaczka, choroba spichrzeniowa glikogenu, dna moczanowa, dna samoistna, fosforybozylotransferaza adeninowa, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, glukozo-6-fosfataza, hiperurykemia wtórna, hiperurykozuria, kamica moczanowa, kamica nerkowa, kamica wapniowo-szczawianowa, kwas moczowy, laktoza jednowodna, leczenie cytotoksyczne, nefropatia moczanowa, odkładanie moczanów, ostra nefropatia moczanowa, syntetaza fosforybozylopirofosforanowa, zespół Lesch-Nyhana, zespół mieloproliferacyjny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Grenalvon 0,5 mg
Ocena wpływu anagrelidu, substancji czynnej produktu leczniczego Grenalvon (0,5 mg oraz 1 mg kapsułki twarde), na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn jest kluczowa ze względu na częste występowanie zawrotów głowy jako działania niepożądanego. Zawroty głowy mogą znacząco upośledzać sprawność psychofizyczną, koordynację wzrokowo-ruchową oraz szybkość reakcji, co stwarza ryzyko dla bezpieczeństwa pacjenta i osób trzecich. Lekarz przepisujący Grenalvon powinien poinformować pacjenta o możliwości wystąpienia tego objawu oraz konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku jego pojawienia się. Ponadto, lekarz ma obowiązek dokumentować przekazanie tych informacji w historii choroby oraz monitorować występowanie działań niepożądanych podczas wizyt kontrolnych.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Hydroxyurea medac 500 mg
Hydroksykarbamid (Hydroxycarbamidum) jest cytostatykiem stosowanym w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz schorzeń mieloproliferacyjnych, takich jak samoistna nadpłytkowość i czerwienica prawdziwa. Preparat HYDROXYUREA medac dostępny jest w kapsułkach twardych o dawce 500 mg substancji czynnej, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do stopnia zaawansowania choroby i indywidualnej odpowiedzi pacjenta. W CML lek jest stosowany zarówno w fazie przewlekłej, jak i akceleracji, natomiast w schorzeniach mieloproliferacyjnych hydroksykarbamid jest wskazany u pacjentów z wysokim ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych.
czerwienica prawdziwa, czynnik ryzyka zakrzepowo-zatorowego, działanie cytostatyczne, faza akceleracji, faza choroby, faza przewlekła, hematolog, hydroksykarbamid, nadpłytkowość samoistna, nowotwór hematologiczny, policytemia vera, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przewlekła białaczka szpikowa, trombocytemia samoistna, zakrzepica, zespół mieloproliferacyjny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Hydroxycarbamid Teva 500 mg
Hydroxycarbamid Teva, zawierający 500 mg hydroksykarbamidu, jest wskazany w leczeniu przewlekłych zespołów mieloproliferacyjnych, takich jak przewlekła białaczka szpikowa (CML), czerwienica prawdziwa z wysokim ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, nadpłytkowość samoistna oraz zwłóknienie szpiku (osteomielofibroza). Terapia powinna być prowadzona pod ścisłą kontrolą hematologa lub onkologa klinicznego, z uwzględnieniem dokładnej oceny stanu klinicznego i wyników badań laboratoryjnych, zwłaszcza u pacjentów z czerwienicą prawdziwą, gdzie leczenie jest zarezerwowane dla osób z wysokim ryzykiem zakrzepicy.
badanie laboratoryjne, choroba mieloproliferacyjna, czerwienica prawdziwa, hydroksykarbamid, kryza bólowa, nadpłytkowość samoistna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nowotwór mieloproliferacyjny, onkolog kliniczny, ostry zespół płucny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, proliferacja komórek szpiku, przewlekła białaczka szpikowa, włóknienie szpiku kostnego, zakrzepica, zespół mieloproliferacyjny, zwłóknienie szpiku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Allupol 300 mg
Allupol, zawierający allopurynol w dawkach 100 mg i 300 mg, jest wskazany do leczenia hiperurykemii pierwotnej i wtórnej, zwłaszcza gdy dieta jest niewystarczająca. Lek znajduje zastosowanie w terapii dny moczanowej, nefropatii moczanowej, a także w rozpuszczaniu i zapobieganiu kamieniom moczanowym, szczególnie przy nawracającej kamicy nerkowej z kamieniami wapniowo-szczawianowymi. Ponadto, allopurynol jest stosowany w chorobach nowotworowych i zespołach mieloproliferacyjnych z szybkim obrotem komórkowym, gdzie kontroluje poziom kwasu moczowego i zapobiega powikłaniom hiperurykemii indukowanej terapią cytotoksyczną.
allopurynol, amidotransferaza fosforybozylopirofosforanowa, choroba nowotworowa, choroba spichrzeniowa glikogenu, dna moczanowa, fosforybozylotransferaza adeninowa, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, glukozo-6-fosfataza, hiperurykemia, kamica nerkowa, kamień moczanowy, kwas moczowy, leczenie cytotoksyczne, nefropatia moczanowa, nietolerancja laktozy, syntetaza fosforybozylopirofosforanowa, terapia przeciwnowotworowa, zespół Lescha-Nyhana, zespół mieloproliferacyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół noonana – Epidemiologia
Zespół Noonana (NS) to autosomalnie dominujący zespół wad wrodzonych o częstości występowania szacowanej na 1:1000 do 1:2500 żywych urodzeń, z mutacjami w genie PTPN11 (około 50% przypadków) oraz innych genach szlaku Ras-MAPK (SOS1, RAF1, KRAS). Diagnostyka genetyczna potwierdza NS w 70-80% przypadków, a około 60% mutacji jest de novo. Fenotyp jest zmienny, a rozpoznanie często następuje około 9. roku życia, choć łagodne postaci mogą pozostawać nierozpoznane. Prenatalne cechy sugerujące NS obejmują wielowodzie, wysięk opłucnowy, obrzęk, zwiększoną przezierność karkową (NT), wodonercze i wady serca. Diagnostyka prenatalna opiera się na badaniu mutacji w genach PTPN11, KRAS i RAF1, szczególnie przy obecności zwiększonej NT i innych cech ultrasonograficznych. Nadzór medyczny jest indywidualizowany, obejmuje regularne badania audiometryczne, okulistyczne oraz ocenę wad serca i wnętrostwa, z koniecznością wielodyscyplinarnej opieki pediatrycznej i genotypowo ukierunkowanego monitorowania.
audiometria, białaczka, chłoniak, glejak, kariotyp, mięsak prążkowanokomórkowy, młodzieńcza białaczka mielomonocytowa, morfologia krwi, mutacja genetyczna, neuroblastoma, nowotwór hematologiczny, obrzęk, płyn owodniowy, przezierność karkowa, rak pęcherza moczowego, RASopatie, szlak RAS/MAPK, test genetyczny, wady wrodzone, wielowodzie, wnętrostwo, wodonercze, wrodzona wada serca, wysięk opłucnowy, zespół autosomalny dominujący, zespół mielodysplastyczny, zespół mieloproliferacyjny, zespół Noonana - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Allupol 100 mg
Allupol (allopurynol) jest lekiem przeciwhiperurykemicznym dostępnym w tabletkach 100 mg i 300 mg, stosowanym w leczeniu hiperurykemii pierwotnej i wtórnej, zwłaszcza w przypadkach, gdy dieta jest niewystarczająca. Wskazania obejmują leczenie dny moczanowej, nefropatii moczanowej, kamicy nerkowej (zarówno rozpuszczanie złogów moczanowych, jak i leczenie kamicy o mieszanym składzie wapniowo-szczawianowym z towarzyszącą hiperurykemią) oraz profilaktykę hiperurykemii w chorobach nowotworowych i zespołach mieloproliferacyjnych. Allopurynol jest także stosowany w leczeniu wrodzonych zaburzeń enzymatycznych prowadzących do nadprodukcji kwasu moczowego, takich jak niedobór fosforybozylotransferazy hipoksantynowo-guaninowej (zespół Lescha-Nyhana) czy defekt glukozo-6-fosfatazy. Dawkowanie powinno być dostosowane do masy ciała, nasilenia hiperurykemii oraz funkcji nerek, a terapia jest zwykle długotrwała.
allopurynol, amidotransferaza fosforybozylopirofosforanowa, choroba nowotworowa, choroba spichrzeniowa glikogenu, dna moczanowa, fosforybozylotransferaza adeninowa, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, funkcja nerek, glukozo-6-fosfataza, hiperurykemia, kamica nerkowa, kamienie wapniowo-szczawianowe, kolchicyna, kwas moczowy, lek przeciwzapalny, nefropatia moczanowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, syntetaza fosforybozylopirofosforanowa, zespół Lescha-Nyhana, zespół mieloproliferacyjny, zespół rozpadu guza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złogi moczanowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Leczenie
Zespół nadmiaru eozynofili (HES) definiuje się jako utrzymującą się eozynofilię powyżej 1500 komórek/μL przez minimum 6 miesięcy, bez wykrytej przyczyny wtórnej, z towarzyszącym uszkodzeniem narządowym. Leczenie opiera się na redukcji liczby eozynofili, łagodzeniu objawów i zapobieganiu progresji choroby, zwłaszcza uszkodzeń serca. Kortykosteroidy systemowe, głównie prednizon w dawce 1 mg/kg/dobę (40-60 mg/dobę), stanowią terapię pierwszego rzutu, z możliwością dożylnego metyloprednizolonu w dawkach do 1 g/dobę w stanach zagrożenia życia. U pacjentów z mutacją FIP1L1/PDGFRA preferowany jest imatynib (100 mg/dobę), który osiąga niemal 100% odpowiedzi klinicznej. Hydroksymocznik (1-2 g/dobę) i interferon-alfa (1-3 mln j. dziennie) są stosowane jako leki drugiego rzutu, natomiast mepolizumab (300 mg s.c. co 4 tygodnie) i inne przeciwciała anty-IL-5 stanowią opcję oszczędzającą steroidy. W przypadkach opornych stosuje się chemioterapeutyki (chlorambucyl, winkrystyna, etopozyd) oraz leki immunosupresyjne (alemtuzumab, cyklosporyna). Monitorowanie obejmuje morfologię, enzymy wątrobowe, troponinę, EKG i badania obrazowe, a leczenie przeciwzakrzepowe jest wskazane u pacjentów z powikłaniami zakrzepowymi.
albendazol, alemtuzumab, benralizumab, ból brzucha, chlorambucyl, cyklosporyna, dazatynib, dupilumab, eozynofilia, eozynofilia krwi obwodowej, etopozyd, hiperleukocytoza, hydroksymocznik, idiopatyczny HES, imatynib, immunoglobulina dożylna, inhibitor JAK, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-5, iwermektyna, kladrybina, kortykosteroid systemowy, krwawa biegunka, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, leukafereza, limfocytarny HES, mepolizumab, metotreksat, metyloprednizolon, mutacja FIP1L1-PDGFRA, naciek eozynofilowy, pemigatinib, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prednizon, przeszczepienie komórek macierzystych, rearanżacja PDGFRB, remisja molekularna, reslizumab, ruksolitynib, Strongyloides stercoralis, strongyloidoza, topoizomeraza II, warfaryna, winkrystyna, wstrząs kardiogenny, zespół mieloproliferacyjny, zespół nadmiaru eozynofili