wchłanianie omeprazolu

Omeprazol jest lekiem z grupy inhibitorów pompy protonowej (IPP), stosowanym w leczeniu chorób związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego w żołądku, takich jak choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy oraz zespół Zollingera-Ellisona.

Wchłanianie omeprazolu odbywa się głównie w jelicie cienkim, gdyż lek ten jest wrażliwy na działanie kwasu żołądkowego. Z tego powodu preparaty omeprazolu są dostępne w formie dojelitowych kapsułek lub tabletek, które chronią substancję czynną przed przedwczesnym rozpadem w kwaśnym środowisku żołądka.

Biodostępność omeprazolu wynosi około 30-40% po podaniu pierwszej dawki, ale może wzrosnąć do 60% przy wielokrotnym podawaniu. Pokarm może opóźniać wchłanianie leku, dlatego zaleca się przyjmowanie go na czczo. Maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane po około 1-2 godzinach od podania.

Lek wiąże się z białkami osocza w około 95%, a jego metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymu CYP2C19 układu cytochromu P450. Istotny jest polimorfizm genetyczny tego enzymu, który może prowadzić do różnic w szybkości metabolizmu omeprazolu u poszczególnych pacjentów, zwłaszcza u przedstawicieli różnych grup etnicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Helicid Max 20 mg

Omeprazol w dawce 20 mg (Helicid MAX) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po pojedynczej dawce, która wzrasta do około 60% przy powtarzanym podawaniu. Lek wykazuje umiarkowaną objętość dystrybucji (~0,3 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19, co implikuje potencjalne interakcje metaboliczne. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę – u słabo metabolizujących obserwuje się 5-10-krotnie wyższe AUC i 3-5-krotnie wyższe maksymalne stężenia, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 godzina), a eliminacja następuje głównie przez metabolity wydalane z moczem (80%) i kałem (20%).
biodostępność, biodostępność substancji czynnej, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka nieliniowa, Helicid, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stężenie maksymalne w osoczu, sulfon omeprazolu, wchłanianie omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazol Biofarm 40 mg

Omeprazol, dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem głównie w jelicie cienkim (3-6 h), z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność po jednorazowej dawce wynosi około 40%, natomiast podczas wielokrotnego podawania raz na dobę wzrasta do około 60%, co ma znaczenie kliniczne w terapii długoterminowej. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) i stosunkowo niewielką objętość dystrybucji (~0,3 l/kg). Omeprazol jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C19 (powstawanie hydroksyomeprazolu) oraz częściowo przez CYP3A4 (sulfon omeprazolu). Polimorfizm genetyczny CYP2C19 istotnie wpływa na farmakokinetykę – u „słabo metabolizujących” obserwuje się 3-5-krotnie wyższe Cmax i 5-10-krotnie większe AUC w porównaniu do „szybko metabolizujących”, jednak nie wprowadzono odrębnych zaleceń dawkowania.
biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie enzymu, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, kumulacja leku, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowa zależność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wchłanianie omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Genoptim 40 mg

Omeprazol, podawany w formie kapsułek dojelitowych (40 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach oraz okresem wchłaniania trwającym 3-6 godzin. Biodostępność leku wynosi około 40% po pojedynczej dawce, a podczas terapii przewlekłej wzrasta do około 60%, co jest związane z adaptacyjnymi zmianami metabolizmu. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a omeprazol wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 jako szlaku drugorzędowego, co determinuje powstawanie hydroksyomeprazolu i sulfonu omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 znacząco wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u „słabo metabolizujących” pacjentów (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) 5-10-krotny wzrost AUC i 3-5-krotnie wyższe Cmax, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
AUC, białko osocza, biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, hydroksyomeprazol, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm omeprazolu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stężenie maksymalne, sulfon omeprazolu, wchłanianie omeprazolu, wiek podeszły, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Goprazol Max 20 mg

Omeprazol, substancja czynna leku Goprazol Max, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim (3-6 h) z Tmax wynoszącym 1-2 godziny, a jego biodostępność po pojedynczej dawce doustnej wynosi około 40%, wzrastając do około 60% przy wielokrotnym podawaniu raz na dobę. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co prowadzi do powstania głównego metabolitu hydroksyomeprazolu. Polimorfizm CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę – u „słabo metabolizujących” (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10 razy większe, a Cmax 3-5 razy większe niż u osób z aktywnym enzymem, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Okres półtrwania omeprazolu jest krótki, poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu przez kał (20%).
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w wieku podeszłym, peletki dojelitowe, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, substancja czynna, sulfon omeprazolu, układ cytochromu P450, wchłanianie omeprazolu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby

wchłanianie omeprazolu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Helicid Max 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazol Biofarm 40 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Genoptim 40 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Goprazol Max 20 mg