polimorfizm genetyczny CYP2C19
Polimorfizm genetyczny CYP2C19 dotyczy zmienności w genie kodującym enzym cytochromu P450 2C19, który odgrywa kluczową rolę w metabolizmie wielu leków, w tym inhibitorów pompy protonowej, leków przeciwpłytkowych (klopidogrel), leków przeciwdepresyjnych i przeciwpadaczkowych. Występowanie różnych wariantów allelicznych tego genu prowadzi do zmienności w aktywności enzymatycznej.
Na podstawie aktywności enzymatycznej wyróżnia się kilka fenotypów metabolicznych: ultraszybkich metabolizerów (UM), ekstensywnych metabolizerów (EM), pośrednich metabolizerów (IM) oraz słabych metabolizerów (PM). Częstość występowania poszczególnych fenotypów różni się znacząco w zależności od grupy etnicznej – przykładowo, fenotyp PM występuje u 2-5% populacji kaukaskiej, ale aż u 15-20% populacji azjatyckiej.
Polimorfizm CYP2C19 ma istotne znaczenie kliniczne w farmakoterapii. Pacjenci z fenotypem PM mogą doświadczać zwiększonego ryzyka działań niepożądanych przy standardowych dawkach leków metabolizowanych przez CYP2C19, podczas gdy u ultraszybkich metabolizerów może występować obniżona skuteczność terapeutyczna. Szczególnie ważne jest oznaczenie polimorfizmu CYP2C19 u pacjentów leczonych klopidogrelem po ostrych zespołach wieńcowych lub implantacji stentu, gdyż nosiciele alleli o obniżonej funkcji enzymu mogą wymagać alternatywnej terapii przeciwpłytkowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Genoptim 40 mg
Omeprazol charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała oraz wysokim (ok. 97%) wiązaniem z białkami osocza, co ogranicza jego penetrację do tkanek i wpływa na potencjalne interakcje lekowe. Lek jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 w mniejszym stopniu. Polimorfizm CYP2C19 istotnie wpływa na farmakokinetykę: u osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie, a maksymalne stężenia w osoczu 3-5-krotnie wyższe po dawce 20 mg. Mimo to, standardowe dawkowanie omeprazolu pozostaje niezmienione. Klirens osoczowy wynosi 30-40 l/h, a okres półtrwania jest krótki (<1 godzina), co zapobiega kumulacji przy podawaniu raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu przez kał (20%).
biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, inhibitor pompy protonowej, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowa zależność farmakokinetyczna, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, omeprazol sodowy, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, rekonstytucja leku, roztwór do infuzji, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – IPP 40 mg
Pantoprazol wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 10 mg do 80 mg, niezależnie od drogi podania (doustnej lub dożylnej), co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do potrzeb klinicznych pacjenta. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%) oraz umiarkowaną objętością dystrybucji około 0,15 l/kg. Metabolizm pantoprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP2C19 (demetylacja i sprzęganie z kwasem siarkowym) oraz w mniejszym stopniu CYP3A4 (utlenianie). Okres półtrwania leku wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/h/kg. Metabolity są eliminowane głównie przez nerki (~80%) oraz w mniejszym stopniu z kałem (~20%). Pomimo krótkiego okresu półtrwania, efekt farmakologiczny pantoprazolu jest przedłużony dzięki specyficznemu wiązaniu z pompą protonową komórek okładzinowych żołądka.
AUC, biotransformacja pantoprazolu, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, demetylopantoprazol, dializoterapia, farmakokinetyka, klasyfikacja Childa, klirens, komórki okładzinowe żołądka, kwas siarkowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, pantoprazol, polimorfizm genetyczny CYP2C19, pompa protonowa, populacja pediatryczna, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – IPP 40 40 mg
Pantoprazol, podawany doustnie w dawce 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax około 2,5 godziny oraz maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) wynoszącym 2-3 μg/ml. Biodostępność bezwzględna tabletek dojelitowych wynosi około 77%, a obecność pokarmu nie wpływa na AUC ani Cmax, jedynie nieznacznie opóźniając początek działania. Lek wykazuje liniową kinetykę w zakresie dawek 10-80 mg, wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) oraz objętość dystrybucji około 0,15 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP2C19 (demetylacja) i CYP3A4 (utlenianie), co ma znaczenie kliniczne ze względu na polimorfizm genetyczny CYP2C19 oraz potencjalne interakcje lekowe. Końcowy okres półtrwania pantoprazolu wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/h/kg; metabolity eliminowane są głównie przez nerki (ok. 80%).
biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, demetylopantoprazol, dysfagia, eliminacja metabolitów, hamowanie wydzielania kwasu solnego, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kinetyka liniowa, klirens leku, komórka okładzinowa, maksymalne stężenie w surowicy, marskość wątroby, metabolizm pantoprazolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, pompa protonowa, stężenie w osoczu, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Contix 40 mg
Pantoprazol wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 10 do 80 mg, z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym i osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) około 2-3 μg/ml po 2,5 godzinie od dawki 40 mg. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%) oraz objętością dystrybucji około 0,15 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP2C19 (demetylacja) i CYP3A4 (utlenienie), co ma kliniczne znaczenie u pacjentów z polimorfizmem CYP2C19. Okres półtrwania pantoprazolu wynosi około 1 godziny, jednak efekt hamowania wydzielania kwasu utrzymuje się dłużej ze względu na specyficzne wiązanie z pompą protonową. Metabolity wydalane są głównie przez nerki (80%), a u osób z niewydolnością nerek lub dializowanych nie wymaga się zmiany dawkowania.
AUC, Cmax, cytochrom P450, demetylopantoprazol, dializoterapia, farmakokinetyka, farmakokinetyka pantoprazolu, hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa, klirens pantoprazolu, komórki okładzinowe żołądka, marskość wątroby, metabolity leku, metabolizm pantoprazolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pacjent geriatryczny, polimorfizm genetyczny CYP2C19, pompa protonowa, populacja pediatryczna, przewód pokarmowy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu żołądkowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Mercapharm 20 mg
Omeprazol Mercapharm w dawce 20 mg, podawany w formie kapsułek dojelitowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu, która wzrasta do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie przez układ cytochromu P450, głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje powstawanie metabolitów hydroksyomeprazolu i sulfonu omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u osób słabo metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny oraz Cmax 3-5-krotny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, jelito cienkie, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja leku, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peletka dojelitowa, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, słaby metabolizer, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, tempo eliminacji, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metabolitów z moczem, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie kwasu żołądkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Relumo 20 mg
Omeprazol, podawany w formie kapsułek dojelitowych o dawce 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu i wzrostem do około 60% przy dawkowaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 L/kg. Omeprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co prowadzi do powstania hydroksyomeprazolu i sulfonu omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u osób wolno metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny i Cmax 3-5-krotny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania eliminacji wynosi mniej niż 1 godzinę, a lek nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę.
biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie enzymu, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym cytochromu P450, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm omeprazolu, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anesteloc 40 mg 40 mg
Pantoprazol, substancja czynna leku Anesteloc 40 mg, charakteryzuje się szybkim i liniowym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) 2-3 μg/ml po około 2,5 godzinach. Biodostępność wynosi około 77%, a jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na AUC ani Cmax, jedynie opóźnia początek działania. Lek silnie wiąże się z białkami osocza (98%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 0,15 l/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Pantoprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP2C19, z alternatywnym szlakiem przez CYP3A4, co ma znaczenie u osób z obniżoną aktywnością CYP2C19. Okres półtrwania leku wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/h/kg. Metabolity są wydalane głównie przez nerki (80%) oraz w mniejszym stopniu z kałem (20%).
AUC, biodostępność leku, biotransformacja, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, demetylopantoprazol, indeks terapeutyczny, klasyfikacja Childa, klirens, marskość wątroby, metabolizm pantoprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pantoprazol, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny CYP2C19, przestrzeń pozakomórkowa, sprzęganie z siarczanem, stężenie w surowicy, szlaki metaboliczne, T1/2, tabletka dojelitowa, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Goprazol Max 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Goprazol Max, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim (3-6 h) z Tmax wynoszącym 1-2 godziny, a jego biodostępność po pojedynczej dawce doustnej wynosi około 40%, wzrastając do około 60% przy wielokrotnym podawaniu raz na dobę. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co prowadzi do powstania głównego metabolitu hydroksyomeprazolu. Polimorfizm CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę – u „słabo metabolizujących” (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10 razy większe, a Cmax 3-5 razy większe niż u osób z aktywnym enzymem, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Okres półtrwania omeprazolu jest krótki, poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu przez kał (20%).
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w wieku podeszłym, peletki dojelitowe, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, substancja czynna, sulfon omeprazolu, układ cytochromu P450, wchłanianie omeprazolu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby