limfocyt Th17
Limfocyt Th17 jest podtypem limfocytów T pomocniczych (CD4+), które odgrywają kluczową rolę w odpowiedzi immunologicznej, szczególnie w obronie przeciwko patogenom zewnątrzkomórkowym, takim jak bakterie i grzyby. Nazwa Th17 pochodzi od głównej cytokiny, którą wydzielają – interleukiny 17 (IL-17).
Różnicowanie naiwnych limfocytów T w kierunku fenotypu Th17 zachodzi pod wpływem kombinacji cytokin, w tym IL-6, TGF-β, IL-21 i IL-23. Kluczowym czynnikiem transkrypcyjnym dla limfocytów Th17 jest RORγt (RAR-related orphan receptor gamma t), który reguluje ekspresję genów charakterystycznych dla tej linii komórkowej.
Limfocyty Th17, poza IL-17, wydzielają również inne cytokiny prozapalne, takie jak IL-21, IL-22 i TNF-α. Działają one na komórki nabłonkowe i fibroblasty, stymulując produkcję chemokin, które przyciągają neutrofile do miejsca zapalenia, zwiększają produkcję peptydów przeciwdrobnoustrojowych i wzmacniają odpowiedź zapalną.
Zaburzenia w funkcjonowaniu limfocytów Th17 są związane z patogenezą wielu chorób autoimmunologicznych, w tym reumatoidalnego zapalenia stawów, łuszczycy, choroby Leśniowskiego-Crohna i stwardnienia rozsianego. Z tego powodu modulacja aktywności limfocytów Th17 stała się ważnym celem terapeutycznym w leczeniu tych schorzeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby – Patofizjologia i mechanizm
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH) to przewlekła choroba o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzująca się uszkodzeniem hepatocytów i przewlekłym stanem zapalnym. Patogeneza AIH jest wieloczynnikowa, obejmując predyspozycje genetyczne, zwłaszcza polimorfizmy genów HLA klasy II (np. DRB1*03:01, DRB1*04:01 dla AIH typu 1 oraz DRB1*07 i DRB1*03 dla AIH typu 2), oraz inne geny takie jak CTLA-4, TNFAIP3, Fas i delecje genu C4A. Czynniki środowiskowe, takie jak infekcje wirusowe (HAV, HSV, CMV, EBV), leki (nitrofurantoina, minocyklina, inhibitory TNF-α), ksenobiotyki, zaburzenia mikrobioty jelitowej oraz niedobór witaminy D, mogą inicjować proces autoimmunologiczny u osób genetycznie predysponowanych. Kluczową rolę w patogenezie odgrywa dysfunkcja limfocytów T regulatorowych (Tregs) oraz przewaga prozapalnych limfocytów Th17, które poprzez cytokiny IL-17 i IL-6 tworzą pętlę dodatniego sprzężenia zwrotnego, podtrzymującą przewlekły stan zapalny i uszkodzenie wątroby.
autoimmunologiczne zapalenie wątroby, cytochrom P450 2D6, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, cytotoksyczność limfocytów T, infekcja wirusowa, inhibitor TNF-α, komórka NK, komórka prezentująca antygen, limfocyt T pomocniczy, limfocyt T regulatorowy, limfocyt Th1, limfocyt Th17, limfocyt Th2, limfocyt Treg, metylacja DNA, mikrobiota jelitowa, mimikra molekularna, miRNA, modyfikacja histonów, przeciwciało przeciwjądrowe, receptor Fas, sprzężenie zwrotne, układ HLA, uszkodzenie hepatocytów, wirus hepatotropowy - Leksykon chorób i schorzeń
Ból odbytu – Patofizjologia i mechanizm
Ból odbytu jest wynikiem złożonych mechanizmów patofizjologicznych obejmujących zaburzenia neuromuskularne, naczyniowe, zapalne oraz anatomiczne. Kluczową rolę odgrywa neuralgia nerwu sromowego, która u 55 z 68 pacjentów z proctalgia fugax wiązała się z tkliwością wzdłuż przebiegu nerwu, a blokada nerwu sromowego łagodziła objawy u 65% chorych. Skurcz zwieracza odbytu, zwłaszcza wewnętrznego, prowadzi do zwiększenia ciśnienia w kanale odbytowym, niedokrwienia i utrudnionego gojenia, co tworzy błędne koło bólu. W patomechanizmie szczelin odbytu istotne jest zmniejszenie syntezy tlenku azotu (NO), co powoduje hipertonię zwieracza wewnętrznego. Hemoroidy charakteryzują się nieprawidłowym rozszerzeniem naczyń i reakcją zapalną z owrzodzeniem błony śluzowej, niedokrwieniem i zakrzepicą. Procesy zapalne, jak proctitis czy ropień okołoodbytniczy, oraz dysfunkcje mięśni dna miednicy (zespół dźwigacza odbytu) również przyczyniają się do przewlekłego bólu odbytu. Warto podkreślić, że u pacjentów z bólem odbytu obserwuje się podwyższone markery zapalne, takie jak białko C-reaktywne i TNF-α, co wskazuje na udział szlaku JAK2-STAT3 w patogenezie.
anoderm, biofeedback, bloker kanału wapniowego, boczna sfinkterotomia wewnętrzna, ból odbytu, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, cytokina prozapalna, hemoroid, kanał Alcocka, kryteria ROME IV, limfocyt Th17, mechanizm naczyniowy, mechanizm neurofizjologiczny, mechanizm zapalny, mięsień dna miednicy, nawrót choroby, neowaskularyzacja, nerw sromowy, neuralgia nerwu sromowego, proctalgia fugax, przetoka odbytu, receptor muskarynowy acetylocholiny, ropień okołoodbytniczy, sensytyzacja obwodowa, skurcz mięśni, skurcz zwieracza odbytu, szczelina odbytu, tlenek azotu, toksyna botulinowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wypadanie odbytnicy, zapalenie odbytnicy, zespół dźwigacza odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Takayasu arteritis – Etiologia i przyczyny
Takayasu arteritis to przewlekła, zapalna choroba naczyń, głównie aorty i jej głównych odgałęzień, o nie do końca poznanej etiologii, z dominującym podłożem autoimmunologicznym. Patogeneza obejmuje aktywację limfocytów T (Th1, Th17) i makrofagów, z kluczową rolą szlaku mTORC1 oraz sygnalizacji Notch-1, a także udział limfocytów B. Genetyczne predyspozycje potwierdzono m.in. dla allelu HLA-B*52 oraz innych alleli HLA (HLA-B39, HLA-DRB11502, HLA-DRB10405, HLA-B*67), a także polimorfizmów w genach IL12B i FCGR2A/3A. W niektórych przypadkach obserwuje się rodzinne występowanie choroby i możliwą autosomalnie recesywną formę. Hipotezy etiologiczne wskazują na rolę zakażeń (Mycobacterium tuberculosis, paciorkowce) jako potencjalnych czynników wyzwalających proces autoimmunologiczny, co potwierdza geograficzna korelacja z gruźlicą.
dysfunkcja śródbłonka, główny kompleks zgodności tkankowej, limfocyt B, limfocyt T, limfocyt Th1, limfocyt Th17, makrofag, Mycobacterium tuberculosis, nadciśnienie tętnicze, niedomykalność zastawki aortalnej, odporność humoralna, odporność komórkowa, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, powikłanie niedokrwienne, szlak mTOR, Takayasu arteritis, terapia biologiczna, vasa vasorum, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba behçeta – Patofizjologia i mechanizm
Choroba Behçeta (BD) to rzadkie, przewlekłe, wieloukładowe zapalenie naczyń o nieznanej etiologii, charakteryzujące się nawracającymi zmianami w błonach śluzowych, oczach, skórze, układzie nerwowym i naczyniach krwionośnych. Patogeneza BD obejmuje złożoną interakcję czynników genetycznych, środowiskowych i immunologicznych. Kluczowym markerem genetycznym jest allel HLA-B*51, zwłaszcza podtyp B*51:01, który zwiększa ryzyko choroby około sześciokrotnie. Inne geny zaangażowane to IL-10, IL-23R/IL-12RB2, ERAP1 oraz MICA. Czynniki infekcyjne, takie jak HSV, Streptococcus sanguis i białka szoku cieplnego (HSP-60, HSP-65), mogą inicjować nieprawidłową odpowiedź immunologiczną u predysponowanych pacjentów. Dysbioza mikrobiomu jamy ustnej i jelit również odgrywa rolę w patogenezie. Immunologicznie choroba cechuje się nadmierną aktywacją neutrofili, dominacją odpowiedzi Th1 i Th17 oraz zmniejszeniem liczby limfocytów Treg, co prowadzi do przewlekłego zapalenia i uszkodzenia naczyń. Podwyższone są poziomy cytokin prozapalnych, m.in. IL-1, IL-6, IL-8, IL-12, IL-17, IL-23, TNF-α i IFN-γ, a IL-10 jest obniżone. Hiperaktywacja neutrofili sprzyja utlenianiu fibrynogenu i trombogenezie, co odróżnia BD od tradycyjnej zakrzepicy.
choroba autoimmunologiczna, choroba autozapalna, choroba Behçeta, cytokina prozapalna, dysbioza, GWAS, inhibitor JAK, inhibitor TNF-α, interferon gamma, komórka Treg, lek biologiczny, limfocyt B, limfocyt CD8, limfocyt T, limfocyt T regulatorowy, limfocyt Th1, limfocyt Th17, mikrobiom jamy ustnej, NETs, neutrofil, odporność wrodzona, polimorfizm genów, reakcja krzyżowa, stres oksydacyjny, szlak NF-κB, układ odpornościowy, zapalenie naczyń, zmiany w jamie ustnej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół churga-straussa – Patofizjologia i mechanizm
Eozynofilowe zapalenie naczyń z ziarniniakowatością (EGPA) to rzadka układowa waskulopatia charakteryzująca się zapaleniem małych i średnich naczyń, astmą oraz eozynofilią. Patogeneza EGPA opiera się na nieprawidłowej adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej, w szczególności nadaktywności limfocytów Th2, które wydzielają IL-5, IL-4 i IL-13, prowadząc do silnej eozynofilii. IL-5 stymuluje produkcję, dojrzewanie i aktywację eozynofili oraz hamuje ich apoptozę, co skutkuje uwalnianiem cytotoksycznych białek (ECP, EPO, EDN, MBP) odpowiedzialnych za uszkodzenie tkanek. W patogenezie istotną rolę odgrywają także limfocyty Th1, Th17 oraz limfocyty B, których udział potwierdza skuteczność terapii rytuksymabem. Występuje dychotomia kliniczna i patogenetyczna: u około 35% pacjentów obecne są MPO-ANCA, co wiąże się z uszkodzeniem śródbłonka i objawami kłębuszkowego zapalenia nerek oraz mononeuropatii, natomiast u 60% pacjentów ANCA jest negatywnych, a dominującym mechanizmem jest eozynofilowe zapalenie tkanek, zwłaszcza serca i przewodu pokarmowego.
allel HLA, antagonista receptora leukotrienowego, antybiotyk makrolidowy, astma, białko kationowe eozynofili, eotaksyna-3, eozynofilowe zapalenie naczyń z ziarniniakowatością, flutikazon, interleukina-5, karbamazepina, kłębuszkowe zapalenie nerek, limfocyt T pomocniczy, limfocyt Th17, limfocyt Th2, limfocyt Treg, limfopoetyna zrębu grasicy, martwica włóknikoidalna, mononeuropatia, mononeuropatia mnoga, montelukast, neurotoksyna eozynofilowa, peroksydaza eozynofilowa, plamica, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, przeciwciało ANCA, reaktywna forma tlenu, rytuksymab, salmeterol, waskulopatia, zafirlukast, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń związane z ANCA, zespół Churga-Straussa