interleukina-8
Interleukina-8 (IL-8), znana również jako CXCL8, jest chemokina należącą do rodziny CXC. Produkowana głównie przez komórki układu odpornościowego, takie jak makrofagi i neutrofile, pełni kluczową rolę w procesach zapalnych. IL-8 działa jako silny czynnik chemotaktyczny, przyciągający neutrofile do miejsca infekcji lub uszkodzenia tkanek.
W warunkach patologicznych podwyższone stężenie interleukiny-8 obserwuje się w wielu schorzeniach o podłożu zapalnym, m.in. w chorobach autoimmunologicznych, nowotworach, chorobach układu oddechowego czy zaburzeniach układu sercowo-naczyniowego. W kontekście nowotworów IL-8 promuje angiogenezę, inwazję komórek nowotworowych i tworzenie przerzutów.
Diagnostycznie poziom IL-8 może służyć jako biomarker stanu zapalnego i progresji choroby. Oznaczanie stężenia tej interleukiny we krwi lub płynach ustrojowych znajduje zastosowanie w monitorowaniu przebiegu chorób zapalnych oraz ocenie skuteczności terapii przeciwzapalnej. W badaniach klinicznych analizuje się możliwości terapeutyczne związane z blokowaniem działania IL-8 w leczeniu chorób o podłożu zapalnym.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie gronkowcowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Bakteriemia wywołana przez Staphylococcus aureus stanowi poważne wyzwanie kliniczne ze względu na wysoką śmiertelność, przekraczającą 25% w ciągu 3 miesięcy od rozpoznania, a rocznie powodującą około 20 000 zgonów. Kluczowymi predyktorami złego rokowania są wiek pacjenta, choroby współistniejące (w tym choroby serca, wątroby oraz zakażenie HIV z OR 11,90; 95% CI 2,15-65,85), a także zakażenie szczepami MRSA, które zwiększa ryzyko śmierci z ilorazem szans 9,3 (95% CI 1,5-59,2). Czas do dodatniego wyniku posiewu krwi ≤12 godzin (OR 6,9; 95% CI 1,1-44,7), obecność wstrząsu septycznego, źródło bakteriemii oraz punktacja qSOFA znacząco korelują z wynikami leczenia, przy czym dodanie qSOFA do modelu ryzyka podnosi AUC do 0,80 (95% CI 0,70-0,89; p < 0,001). Biomarkery cytokinowe, takie jak TNF-α, IL-1β i KC (odpowiednik IL-8), oraz podwyższony poziom CRP są istotne prognostycznie, zwłaszcza w wykrywaniu ognisk zakaźnych.
antybiotykoterapia, bakteriemia gronkowcowa, bakteriemia S. aureus, białko C-reaktywne, biofilm, biomarker cytokinowy, CRP, IL-1β, interleukina-8, materiał protetyczny, MRSA, MSSA, pierwotna bakteriemia, sepsa, Sequential Organ Failure Assessment, skala qSOFA, Staphylococcus aureus, TNF-α, wstrząs septyczny, zakażenie gronkowcowe, zakażenie ogólnoustrojowe, zakażenie pozaszpitalne - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba meniere’a – Patofizjologia i mechanizm
Choroba Meniere’a to przewlekłe schorzenie ucha wewnętrznego, charakteryzujące się epizodami zawrotów głowy, fluktuacyjnym niedosłuchem, szumami usznymi oraz uczuciem pełności w uchu, z patofizjologicznym podłożem w postaci wodniaka śródchłonki (endolymphatic hydrops). Wodniak definiowany jest jako nadmierne gromadzenie płynu śródchłonki w błędniku błoniastym, prowadzące do rozciągnięcia błony Reissnera. Mechanizm powstawania wodniaka wiąże się z zaburzeniem równowagi między produkcją a wchłanianiem śródchłonki, obejmującym m.in. zwiększoną produkcję przez prążek naczyniowy, zmniejszone wchłanianie w woreczku śródchłonki oraz blokady mechaniczne. Gwałtowny wzrost ciśnienia śródchłonki może powodować pęknięcie błon, co prowadzi do mieszania się neurotoksycznego potasu z przychłonką, skutkując depolaryzacją i inaktywacją komórek nerwowych VIII nerwu czaszkowego oraz komórek rzęsatych, co wywołuje objawy zawrotów głowy i zaburzeń słuchu. W patogenezie choroby istotną rolę odgrywają także mechanizmy immunologiczne, genetyczne, naczyniowe oraz środowiskowe, z udziałem cytokin prozapalnych (IL-1, TNFα, IL-6), czynników takich jak G-CSF, IL8, HGF oraz potencjalnych mutacji w genach OTOG, MYO7A, TECTA, DTNA i FAM136A. Dodatkowo, zaburzenia naczyniowe, w tym przewlekła niewydolność żylna mózgowo-rdzeniowa (CCSVI) stwierdzona u 81,4% pacjentów, mogą przyczyniać się do patomechanizmu choroby.
choroba Ménière’a, choroba ucha wewnętrznego, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu hepatocytów, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, homeostaza jonowa, hormon antydiuretyczny, interleukina-8, kompleks immunologiczny, labiryntektomia, mechanizm autoimmunologiczny, narząd Cortiego, narządy otolitowe, neurektomia przedsionkowa, obrazowanie MRI, oczopląs, proces autoimmunologiczny, przychłonka, pułapka neutrofilowa, staw skroniowo-żuchwowy, szumy uszne, trąbka Eustachiusza, wodniak śródchłonki, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekły katar u niemowląt – Patofizjologia i mechanizm
Przewlekły katar u niemowląt jest najczęściej wywoływany przez wirusy górnych dróg oddechowych, z rhinowirusami stanowiącymi do 50% przypadków. Infekcja rozpoczyna się od przyłączenia wirusa do receptorów ICAM-1, CDHR3 lub LDL na błonie śluzowej nosa, co prowadzi do aktywacji wrodzonej odpowiedzi immunologicznej, uwolnienia interferonu typu 1, napływu leukocytów wielojądrzastych oraz wydzielania prozapalnych cytokin, zwłaszcza IL-8. Objawy kliniczne, takie jak wyciek z nosa, kaszel i gorączka (38-39°C), wynikają głównie z reakcji zapalnej, a nie bezpośredniego uszkodzenia nabłonka, które jest bardziej charakterystyczne dla RSV. Przebieg choroby trwa zwykle 10-14 dni, z wyciekiem z nosa utrzymującym się do 14 dni i kaszlem nawet do 3 tygodni. Niemowlęta, ze względu na niedojrzały układ odpornościowy i anatomiczne cechy dróg oddechowych, są szczególnie podatne na częste infekcje (6-8 rocznie) oraz powikłania, takie jak zapalenie ucha środkowego, zatok, oskrzelików i płuc.
adenowirus, błona śluzowa nosa, cytokina prozapalna, enterowirus, immunoglobulina, interferon typu 1, interleukina-8, katar przewlekły, koronawirus, leukocyt wielojądrzasty, nabłonek nosowy, nabyta odporność, odporność komórkowa, polimorfizm genu, prostaglandyna, przeciwciało IgA, przeciwciało neutralizujące, przeziębienie, receptor ICAM-1, receptor LDL, rhinowirus, sezonowość choroby, świszczący oddech, wirus syncytium oddechowego, wrodzona odpowiedź immunologiczna, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie wirusowe, zapalenie oskrzelików, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok - Leksykon chorób i schorzeń
Krwiak podtwardówkowy – Diagnostyka i diagnoza
Krwiak podtwardówkowy (SDH) to nagłe krwawienie śródczaszkowe zlokalizowane między oponą twardą a pajęczą, wymagające szybkiej diagnostyki obrazowej, głównie TK bez kontrastu jako badania pierwszego wyboru, szczególnie w ostrych przypadkach (<3 dni), gdzie krwiak jest hiperdensyjny i półksiężycowaty. W podostrym okresie (3-21 dni) krwiak staje się izodensyjny, co utrudnia wykrycie w TK bez kontrastu, dlatego zaleca się TK z kontrastem lub MRI, które jest bardziej czułe, zwłaszcza w przewlekłych krwiakach (>21 dni), widocznych jako hipodensyjne obszary. Diagnostyka uzupełniana jest badaniami laboratoryjnymi, w tym morfologią krwi i oceną układu krzepnięcia, szczególnie u pacjentów na lekach przeciwkrzepliwych. Kluczowe jest różnicowanie SDH z innymi patologiami, takimi jak krwiak nadtwardówkowy, wodniaki podtwardówkowe czy guzy mózgu, a także uwzględnienie specyfiki diagnostycznej u osób starszych, dzieci i pacjentów z ryzykiem krwawień.
angiografia, biomarker, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie tętnicze, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, interleukina, interleukina-6, interleukina-8, krwawienie podpajęczynówkowe, krwawienie śródczaszkowe, krwiak nadtwardówkowy, krwiak podtwardówkowy, krwotok śródmózgowy, malformacja tętniczo-żylna, morfologia krwi, obraz T1-zależny, obraz T2-zależny, opona twarda, ostry krwiak podtwardówkowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podostry krwiak podtwardówkowy, przewlekły krwiak podtwardówkowy, rezonans magnetyczny, skala Glasgow, tętniak mózgu, tętnica oponowa środkowa, tomografia komputerowa, układ krzepnięcia, zespół dziecka maltretowanego - Leksykon chorób i schorzeń
Empyema – Patofizjologia i mechanizm
Empyema, czyli ropniak opłucnej, to patologiczne gromadzenie ropy w jamie opłucnowej, najczęściej będące powikłaniem bakteryjnego zapalenia płuc, urazów klatki piersiowej lub zabiegów chirurgicznych. Proces patofizjologiczny obejmuje zwiększoną przepuszczalność mezotelium opłucnej, migrację neutrofilów oraz uwalnianie cytokin prozapalnych, takich jak IL-6, IL-8 i TNF-α, co prowadzi do uszkodzenia śródbłonka i zwiększonego ciśnienia osmotycznego. Empyema rozwija się w trzech stadiach: wysiękowym (płyn o glukozie >60 mg/dL, pH w normie, LDH <3-krotności górnej granicy normy), włóknikowo-ropnym (glukoza <60 mg/dL, pH <7,20, LDH >3-krotności normy, dodatnie posiewy) oraz organizacji (proliferacja fibroblastów, odkładanie kolagenu, unieruchomienie płuca). Wysoki poziom PAI-1 w płynie opłucnowym hamuje fibrynolizę, sprzyjając lokalizacji wysięku i utrudniając leczenie fibrynolityczne. Najczęstszymi patogenami są Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus aureus (w tym MRSA), bakterie Gram-ujemne oraz beztlenowe, a także Mycobacterium tuberculosis w gruźliczym ropniaku opłucnej.
aktywator plazminogenu tkankowego, bakterie beztlenowe, biofilm bakteryjny, czynnik hamujący migrację makrofagów, czynnik martwicy nowotworów alfa, deaminaza adenozyny, dehydrogenaza mleczanowa, fibrothorax, interleukina-6, interleukina-8, jama opłucnowa, krwiak opłucnej, leczenie fibrynolityczne, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, opłucna, płytkopochodny czynnik wzrostu, powikłany wysięk parapneumoniczny, ropień płuca, ropniak opłucnej, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, transformujący czynnik wzrostu beta, urokinaza, wideotorakoskopia, wysięk opłucnowy, zapalenie płuc, zrosty opłucnowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rozstrzenie oskrzeli – Patofizjologia i mechanizm
Rozstrzenie oskrzeli to przewlekła choroba płuc charakteryzująca się trwałym, nieodwracalnym poszerzeniem oskrzeli oraz dysfunkcją klirensu śluzowo-rzęskowego, co prowadzi do nawracających infekcji i przewlekłego stanu zapalnego neutrofilowego. Patogeneza opiera się na mechanizmie „niszczycielskiego wiru”, gdzie dysfunkcja nabłonka, przewlekłe zakażenia, stan zapalny i strukturalne uszkodzenie płuc wzajemnie się nasilają. Kluczową rolę odgrywają neutrofile, które uwalniają elastazę neutrofilową powodującą uszkodzenie tkanek, metaplazję komórek kubkowych, osłabienie ruchomości rzęsek i apoptozę nabłonka. Kolonizacja bakteryjna, zwłaszcza Pseudomonas aeruginosa, wiąże się z cięższym przebiegiem choroby, większą obturacją dróg oddechowych i szybszym spadkiem funkcji płuc, co przekłada się na gorsze rokowanie i wyższą śmiertelność.
alergiczna aspergiloza oskrzelowo-płucna, brensocatib, cytokiny prozapalne, elastaza neutrofilowa, Haemophilus influenzae, infekcja dróg oddechowych, interleukina-8, inwazja bakteryjna, kolonizacja bakteryjna, leukotrien B4, mikrobiom płucny, Moraxella catarrhalis, mukowiscydoza, naciek limfocytów, nadreaktywność oskrzeli, neutrofile, neutrofilowe pułapki zewnątrzkomórkowe, niedobór alfa-1-antytrypsyny, obturacja dróg oddechowych, przewlekły stan zapalny, Pseudomonas aeruginosa, reaktywne formy tlenu, rozstrzenie oskrzeli, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, transport śluzowo-rzęskowy, zapalenie neutrofilowe, zespół Kartagenera, zespół Marfana - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie oskrzeli – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Ostre zapalenie oskrzeli jest zazwyczaj samoograniczającą się chorobą z dobrym rokowaniem u pacjentów bez współistniejących schorzeń, a typowy czas trwania objawów wynosi około 2 tygodni, choć może się przedłużyć do 3-6 tygodni. Powikłania występują u około 10% pacjentów i obejmują nadkażenie bakteryjne, zapalenie płuc (około 5% przypadków), przewlekłe zapalenie oskrzeli, reaktywną chorobę dróg oddechowych oraz krwioplucie. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobami współistniejącymi, u których przebieg może być cięższy. Długoterminowe obserwacje wskazują, że dzieci z przebytym zapaleniem oskrzeli przed 7. rokiem życia mają zwiększone ryzyko rozwoju astmy i zapalenia płuc w dorosłości, a wczesne zakażenia dolnych dróg oddechowych (LRTI) do 2. roku życia podnoszą ryzyko zgonu z powodu chorób układu oddechowego do 73. roku życia (2,1% vs 1,1%).
białko C-reaktywne, bronchoskopia, choroba samoograniczająca się, choroba sercowo-płucna, infekcja bakteryjna, interleukina-8, krwioplucie, nadkażenie bakteryjne, niewydolność oddechowa, obturacja dróg oddechowych, oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe, ostre zapalenie oskrzeli, plwocina, POChP, posiew krwi, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe bakteryjne zapalenie oskrzeli, przewlekłe zapalenie oskrzeli, pulmonolog, rak płuc, rozstrzenie oskrzeli, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dynid 5 mg
Desloratadyna, będąca antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1, wykazuje selektywne działanie przeciwalergiczne bez przenikania do ośrodkowego układu nerwowego, co eliminuje efekt sedatywny. Mechanizm jej działania obejmuje hamowanie uwalniania cytokin prozapalnych (IL-4, IL-6, IL-8, IL-13) oraz ekspresji selektyny P, co ogranicza migrację komórek zapalnych. W badaniach klinicznych potwierdzono bezpieczeństwo kardiologiczne leku nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne (do 20 mg/dobę przez 14 dni oraz 45 mg/dobę przez 10 dni) bez istotnego wpływu na odstęp QTc. Desloratadyna nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z ketokonazolem i erytromycyną, a jej stosowanie nie nasila zaburzeń funkcji psychomotorycznych ani senności, także w połączeniu z alkoholem.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista histaminy, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, cytokina, desloratadyna, erytromycyna, granulocyt zasadochłonny, histamina, interleukina-13, interleukina-4, interleukina-6, interleukina-8, ketokonazol, komórka śródbłonka, komórka tuczna, lek przeciwhistaminowy, odstęp QTc, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ośrodkowy układ nerwowy, przeciwciało IgE, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptor H1, selektyna P, senność, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, układ sercowo-naczyniowy, zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wieńcowa – Patofizjologia i mechanizm
Choroba wieńcowa (CAD) jest przewlekłą chorobą zapalną tętnic wieńcowych, której patogeneza opiera się na progresji miażdżycy, charakteryzującej się akumulacją lipidów, komórek zapalnych i macierzy pozakomórkowej w ścianie naczyń. Kluczowym procesem jest uszkodzenie śródbłonka, przenikanie i utlenianie LDL, a następnie tworzenie komórek piankowatych i blaszki miażdżycowej, która może ulec stabilizacji lub pęknięciu, prowadząc do ostrego zespołu wieńcowego (ACS). Stabilność blaszki zależy od rodzaju zwapnień – makrozwapnienia sprzyjają stabilności, natomiast mikrozwapnienia zwiększają ryzyko pęknięcia i zakrzepicy. Zapalenie odgrywa istotną rolę w patogenezie CAD, z udziałem markerów takich jak CRP, IL-6, IL-8 oraz reaktywnych form tlenu (ROS), które nasilają dysfunkcję śródbłonka i promują procesy prozapalne i prozakrzepowe. Dysfunkcja śródbłonka manifestuje się zmniejszoną produkcją tlenku azotu (NO) i zwiększoną ekspresją cząsteczek adhezyjnych, co zaburza homeostazę naczyniową i sprzyja progresji miażdżycy.
badanie asocjacyjne całego genomu, białko C-reaktywne, blaszka miażdżycowa, cholesterol LDL, choroba Kawasakiego, choroba wieńcowa, czapeczka włóknista, długie niekodujące RNA, dysfunkcja śródbłonka, fosfolipaza A2, homocystynuria, interleukina-6, interleukina-8, komórka piankowata, miażdżyca tętnic wieńcowych, mikrokrążenie wieńcowe, nagła śmierć sercowa, niestabilna dławica piersiowa, oksydaza NADPH, ostry zespół wieńcowy, reaktywne formy tlenu, reumatoidalne zapalenie stawów, rezerwa przepływu wieńcowego, stres oksydacyjny, tlenek azotu, toczeń rumieniowaty układowy, troponina sercowa, zawał NSTEMI, zawał STEMI - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lignocainum hydrochloricum WZF 1% 10 mg/ml
Lidokaina, będąca substancją czynną leku Lignocainum Hydrochloricum WZF 1%, jest amidowym środkiem miejscowo znieczulającym oraz przeciwarytmicznym klasy IB (kod ATC: C01BB01, N01BB02). Jej mechanizm działania opiera się na blokowaniu kanałów sodowych w błonach komórek nerwowych i mięśnia sercowego, co prowadzi do zahamowania napływu jonów Na+ i uniemożliwia generowanie oraz przewodzenie impulsów nerwowych. Lidokaina wykazuje selektywność względem włókien nerwowych – najniższe stężenia blokują cienkie włókna bólowe, a wyższe grubsze włókna czuciowe i ruchowe. W terapii przeciwarytmicznej skutecznie hamuje bioelektryczną aktywność zdepolaryzowanego mięśnia sercowego, szczególnie w zaburzeniach rytmu związanych z niedokrwieniem lub przedawkowaniem glikozydów nasercowych, bez istotnego wpływu na mięsień niezdepolaryzowany i układ przewodzący. W stężeniach terapeutycznych (10 mg/ml) lidokaina nieznacznie obniża rzut serca, zmniejsza opór obwodowy i ciśnienie tętnicze, nie wpływając istotnie na przedsionki, kurczliwość mięśnia sercowego ani przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.
amid, ból somatyczny, ból trzewny, ciśnienie tętnicze, cząsteczka adhezyjna, depolaryzacja, depolaryzacja diastoliczna, działanie analgetyczne, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwzapalne, glikozyd nasercowy, impuls nerwowy, interleukina-6, interleukina-8, kanał sodowy, klasyfikacja Vaughna-Williamsa, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy IB, lidokaina, lidokainy chlorowodorek, mięsień serca, niedokrwienie, niedrożność jelit, opór obwodowy, potencjał czynnościowy, prostatektomia radykalna, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie bodźców, rzut serca, układ dopełniacza, układ przewodzący serca, włókno bólowe, włókno czuciowe, włókno nerwowe, włókno ruchowe, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aleric Deslo Active 5 mg
Desloratadyna, substancja czynna leku Aleric Deslo Active (5 mg tabletki powlekane), jest długo działającym, selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1, nie przenikającym do OUN, co eliminuje działanie sedatywne i pozwala na zachowanie pełnej sprawności psychofizycznej. W badaniach in vitro wykazano jej zdolność do hamowania uwalniania cytokin prozapalnych (IL-4, IL-6, IL-8, IL-13) oraz ekspresji selektyny P na komórkach śródbłonka, choć kliniczne znaczenie tych efektów wymaga dalszej weryfikacji. Bezpieczeństwo kardiologiczne potwierdzono w badaniach z dawkami do 20 mg/dobę przez 14 dni oraz 45 mg/dobę przez 10 dni, bez istotnego wpływu na przewodnictwo sercowe i odstęp QTc. Desloratadyna nie wykazuje interakcji klinicznie istotnych z ketokonazolem i erytromycyną, a jej podawanie nie nasila zaburzeń psychomotorycznych ani senności, także w połączeniu z alkoholem.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista histaminy, antagonista receptora H1, arytmia, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, cytokina zapalna, działanie sedatywne, działanie uspokajające, etiologia, granulocyt zasadochłonny, grupa farmakoterapeutyczna, interakcja lekowa, interleukina-13, interleukina-4, interleukina-6, interleukina-8, komórka śródbłonka, komórka tuczna, lek przeciwhistaminowy, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ośrodkowy układ nerwowy, patofizjologia, pokrzywka, profil farmakodynamiczny, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, przewodnictwo elektryczne serca, selektyna P, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, sprawność psychoruchowa, stężenie w osoczu, substancja czynna, świąd skóry, tabletka powlekana, układ krążenia, uwalnianie histaminy, właściwość przeciwalergiczna, wydłużenie odstępu QTc, zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, zmiana pokrzywkowa - Leksykon chorób i schorzeń
Granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń – Patofizjologia i mechanizm
Granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń (GPA) to rzadkie, wieloukładowe autoimmunologiczne zapalenie naczyń małego i średniego kalibru, związane z obecnością przeciwciał ANCA, głównie przeciwko proteinazie 3 (PR3-ANCA). Patogeneza GPA obejmuje aktywację neutrofili przez ANCA, prowadzącą do degranulacji, produkcji reaktywnych form tlenu oraz tworzenia neutrofilowych pułapek zewnątrzkomórkowych (NETs), które uszkadzają śródbłonek i nasilają stan zapalny. Charakterystyczne dla GPA są martwicze ziarniniaki oraz zapalenie naczyń o minimalnej obecności kompleksów immunologicznych (pauci-immune). Genetyczne predyspozycje, zwłaszcza warianty w genach HLA-DP1A, HLA-DP1B, SERPINA1 i PRTN3, oraz czynniki środowiskowe, takie jak infekcje bakteryjne (np. Staphylococcus aureus) i ekspozycja na pyły czy leki, odgrywają rolę w etiologii choroby. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, obecności ANCA (głównie c-ANCA/PR3-ANCA) oraz badaniach histopatologicznych.
abatacept, azatiopryna, cyklofosfamid, cytoplazmatyczne ANCA, eozynofilowe ziarniniakowe zapalenie naczyń, granulomatoza z wieloogniskowym zapaleniem naczyń, interleukina-8, kłębuszkowe zapalenie nerek, martwicze zapalenie naczyń, metotreksat, mieloperoksydaza, mikroskopowe zapalenie naczyń, mykofenolan mofetylu, neutrofilowe pułapki zewnątrzkomórkowe, proteinaza 3, przeciwciała ANCA, reaktywne formy tlenu, rytuksymab, terapia indukcyjna, terapia podtrzymująca, zapalenie naczyń związane z ANCA, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Churga-Straussa, ziarniniakowatość Wegenera