enoftalmia
Enoftalmia (łac. enophthalmos) to stan, w którym gałka oczna jest nadmiernie zapadnięta w oczodole. Często jest następstwem urazów twarzoczaszki, szczególnie złamań oczodołu typu blow-out, gdzie dochodzi do zapadnięcia się dna oczodołu i przemieszczenia tkanek oczodołowych do zatoki szczękowej. Może również wystąpić w wyniku zaniku tkanki tłuszczowej oczodołu, chorób ogólnoustrojowych, czy jako powikłanie chirurgii oczodołu.
Diagnostyka enoftalmii obejmuje badanie kliniczne, pomiar stopnia zapadnięcia gałki ocznej (egzoftalmometria), badania obrazowe (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) pozwalające na ocenę struktur kostnych oczodołu i tkanek miękkich. W badaniach obrazowych można określić objętość oczodołu, co jest istotne przy planowaniu leczenia operacyjnego.
Leczenie enoftalmii zależy od jej przyczyny i nasilenia. W przypadkach pourazowych często konieczna jest rekonstrukcja ścian oczodołu z wykorzystaniem implantów (autogennych, allogennych lub syntetycznych). W enoftalmii wynikającej z zaniku tkanki tłuszczowej można rozważyć przeszczep tłuszczu lub zastosowanie wypełniaczy. Leczenie operacyjne powinno być przeprowadzone przez specjalistę chirurgii twarzowo-szczękowej lub okulistycznej z doświadczeniem w chirurgii oczodołu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Dentocaine (40 mg + 0,005 mg)/ml
Produkt leczniczy DENTOCAINE, zawierający 40 mg/ml artykainy chlorowodorku oraz 5 µg/ml adrenaliny (w postaci adrenaliny winianu), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które są istotne w kontekście stosowania w praktyce stomatologicznej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego (neuropatia, neuralgia, parestezje, przeczulica, zaburzenia smaku i czucia), miejscowych reakcji w miejscu iniekcji, zaburzeń sercowo-naczyniowych (bradykardia, tachykardia, niedociśnienie tętnicze) oraz reakcji alergicznych, w tym anafilaktycznych. Neurologiczne objawy, takie jak parestezje, mogą utrzymywać się dłużej niż oczekiwany czas znieczulenia, a w rzadkich przypadkach opóźnione porażenie twarzy utrzymujące się do 6 miesięcy. Działania niepożądane o charakterze ogólnoustrojowym, w tym reakcje alergiczne i zaburzenia rytmu serca, wymagają szczególnej uwagi i monitorowania.
alodynia, artykaina chlorowodorek i adrenalina, blokada nerwu, bradykardia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, enoftalmia, neuralgia, neuropatia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, obrzęk języka, parestezja, podwójne widzenie, porażenie twarzy, przeczulica, przeczulica słuchowa, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenicy, skurcz oskrzeli, sodu pirosiarczyn, szum w uszach, tachykardia, zaburzenie smaku, zaburzenie układu nerwowego, zapalenie dziąseł, zwężenie źrenicy - Leksykon substancji czynnych
Mepiwakaina – Działania niepożądane
Mepiwakaina, amidowy środek miejscowo znieczulający stosowany głównie w stomatologii, wykazuje działania niepożądane zależne od dawki i mechanizmu podania, takie jak przedawkowanie, szybkie wchłanianie, przypadkowe wstrzyknięcie do naczyń krwionośnych, nadwrażliwość czy idiosynkrazja. Najpoważniejsze powikłania mają charakter ogólnoustrojowy i obejmują reakcje alergiczne (bardzo rzadko <1/10 000), w tym wstrząs anafilaktyczny, oraz zaburzenia układu nerwowego, takie jak ból głowy (często ≥1/100 do <1/10), pobudzenie OUN, drgawki, neuropatia, parestezje, a także depresję OUN manifestującą się utratą przytomności, śpiączką czy drgawkami (rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000). Dodatkowo obserwuje się zaburzenia widzenia, zespół Hornera, zawroty głowy, zaburzenia rytmu serca (rzadko), w tym bradykardię, tachyarytmię, zatrzymanie akcji serca, oraz objawy ze strony układu oddechowego, takie jak niewydolność oddechowa i bezdech (rzadko). W preparacie Mepidont 2% z adrenaliną 1:100 000 adrenalina może wywołać dodatkowe reakcje sercowo-naczyniowe, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia.
bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, bradykardia, budowa amidowa, częstoskurcz, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dławica piersiowa, dodatkowy skurcz komorowy, drętwienie, duszność, dysfagia, dysfonia, dyzartria, enoftalmia, hiperkapnia, idiosynkrazja, kołatanie serca, migotanie komór, nadciśnienie, nadmierna potliwość, nadmierne wydzielanie śliny, nadwrażliwość pacjenta, napad toniczno-kloniczny, niedoczulica, niedotlenienie, niewydolność krążeniowa, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, podwójne widzenie, pokrzywka, przedawkowanie, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń, rozszerzenie źrenic, rumień, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, słowotok, środek miejscowo znieczulający, środek obkurczający naczynia krwionośne, świąd, światłowstręt, szum uszny, tachyarytmia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie mowy, zaburzenie rytmu serca, zaniewidzenie, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Hornera, złuszczanie błony śluzowej, zwężenie oskrzeli - Leksykon leków
Działania niepożądane – Scandonest 30 mg/ml 30 mg/ml
Preparat Scandonest 30 mg/ml, będący lekiem znieczulającym miejscowo z grupy amidowej, wykazuje działania niepożądane typowe dla tej klasy leków, zależne od dawki i stężenia w osoczu, które mogą wynikać z przedawkowania, szybkiej absorpcji lub niezamierzonego wstrzyknięcia donaczyniowego. Najpoważniejsze działania niepożądane mają charakter ogólnoustrojowy, w tym objawy depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) takie jak pobudzenie, lęk, drżenie, zaburzenia mowy, które wymagają natychmiastowej obserwacji i interwencji. Szczególną uwagę należy zwrócić na obrzęk krtani i gardła, skurcz oskrzeli, objawy neurologiczne (parestezje, niedoczulica, zaburzenia czucia), niedotlenienie i hiperkapnię wtórne do niewydolności oddechowej oraz owrzodzenia jamy ustnej. Pacjenci z chorobami serca lub czynnikami ryzyka choroby niedokrwiennej serca są szczególnie narażeni na działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego.
bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba serca, częstoskurcz, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dławica piersiowa, drgawki, duszność, dysfagia, dysfonia, dyzartria, enoftalmia, hiperkapnia, idiosynkrazja, kołatanie serca, lek znieczulający miejscowo, nadciśnienie, nadwrażliwość, napad toniczno-kloniczny, nerwoból, neuropatia, niedociśnienie, niedoczulica, niedotlenienie, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, opadanie powiek, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, przeczulica, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, śpiączka, stan splątania, szumy uszne, tachyarytmia, zaniewidzenie, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół Hornera, złuszczanie błony śluzowej - Leksykon substancji czynnych
Artykaina – Działania niepożądane
Artykaina, amidowy środek znieczulający miejscowo stosowany głównie w stomatologii, często w połączeniu z adrenaliną, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa porównywalnym do innych amidów. Działania niepożądane są zwykle zależne od dawki, ale mogą wynikać także z nadwrażliwości lub idiosynkrazji. Najczęstsze objawy dotyczą układu nerwowego i obejmują neuropatie takie jak neuralgia, niedoczulica, przeczulica, zaburzenia czucia i smaku, a także ból głowy. Porażenie nerwu twarzowego może pojawić się z opóźnieniem do 2 tygodni po podaniu i utrzymywać się nawet do 6 miesięcy. Parestezje, zwłaszcza po blokadzie nerwu żuchwy, mogą mieć charakter przewlekły. Rzadkie, ale poważne reakcje obejmują drgawki, zespół Hornera, reakcje alergiczne (w tym anafilaksję), zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy), niedociśnienie tętnicze z ryzykiem zapaści krążeniowej oraz skurcz oskrzeli i zaburzenia oddychania. U dzieci w wieku 3-7 lat częściej obserwuje się urazy tkanek miękkich spowodowane przedłużonym znieczuleniem.
adrenalina, alodynia, amidowy środek znieczulający, artykaina, astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawka, dysfonia, enoftalmia, nadwrażliwość, neuralgia, neuropatia, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, opadanie powieki, parestezja, pirosiarczyn sodu, pokrzywka, porażenie nerwu twarzowego, przeczulica słuchowa, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szum w uszach, układ nerwowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia serca, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapaść krążeniowa, zespół Hornera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Septanest z adrenaliną 1:100 000 (40 mg + 0,01 mg)/ml
Septanest z adrenaliną (1:100 000) zawiera 40 mg artykainy chlorowodorku i 10 μg adrenaliny na 1 ml roztworu, a wkład 1,7 ml dostarcza odpowiednio 68 mg artykainy i 17 μg adrenaliny. Profil bezpieczeństwa tego amidowego środka znieczulającego miejscowo z dodatkiem adrenaliny jest zgodny z typowymi działaniami niepożądanymi obejmującymi układ nerwowy, reakcje miejscowe, nadwrażliwość oraz układ sercowo-naczyniowy. Działania niepożądane są najczęściej zależne od dawki i mogą wynikać z indywidualnej nadwrażliwości. Najczęściej obserwuje się neuropatię (neuralgia, niedoczulica, przeczulica, zaburzenia smaku), zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia), niedociśnienie tętnicze, a także miejscowe reakcje zapalne i obrzęki. Rzadziej występują poważne reakcje alergiczne, porażenie nerwu twarzowego, skurcz oskrzeli czy objawy neurologiczne takie jak zespół Hornera. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość długotrwałych powikłań neurologicznych, w tym uporczywych parestezji po blokadzie nerwu żuchwowego, które mogą wymagać specjalistycznej opieki neurologicznej.
adrenalina winian, alodynia, amidowy środek znieczulający, artykaina chlorowodorek, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia, czasowa ślepota, depresja ośrodkowego układu nerwowego, duszność, dysfagia, dysfonia, enoftalmia, idiosynkrazja, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neuralgia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, opadanie powieki, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, porażenie nerwu twarzowego, przeczulica, przeczulica słuchowa, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenicy, skurcz oskrzeli, sodu pirosiarczyn, substancja obkurczająca naczynia, szczękościsk, szum w uszach, tachykardia, upośledzenie widzenia, zaburzenie smaku, zaburzenie układu nerwowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapaść krążeniowa, zespół Hornera, zespół Kearns-Sayre, zwężenie źrenicy