laktotrofy
Laktotrofy (komórki laktotropowe) to wyspecjalizowane komórki przedniego płata przysadki mózgowej, które odpowiadają za produkcję i wydzielanie prolaktyny. Prolaktyna jest hormonem peptydowym pełniącym kluczową rolę w laktacji – stymuluje rozwój gruczołów mlekowych oraz inicjuje i podtrzymuje produkcję mleka po porodzie.
W warunkach fizjologicznych laktotrofy stanowią około 10-25% komórek przedniego płata przysadki, a ich liczba znacząco wzrasta w okresie ciąży i laktacji pod wpływem estrogenów. Komórki te reagują na różne bodźce neuroendokrynne – ich aktywność jest hamowana przez dopaminę wydzielaną przez podwzgórze, a stymulowana przez TRH (tyreoliberynę) oraz estrogeny.
Zaburzenia funkcji laktotrofów mogą prowadzić do hiperprolaktynemii (podwyższonego poziomu prolaktyny we krwi) oraz powstawania gruczolaka przysadki wydzielającego prolaktynę (prolaktynoma). Diagnostyka obejmuje oznaczanie stężenia prolaktyny w surowicy oraz obrazowanie przysadki mózgowej za pomocą rezonansu magnetycznego (MRI).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Haloperidol WZF 0,2% 2 mg/ml
Haloperidol, zawarty w preparacie Haloperidol WZF 0,2% (2 mg/ml, krople doustne), jest silnym antagonistą receptorów dopaminowych D2, należącym do pochodnych butyrofenonu (kod ATC: N05AD01). Jego działanie przeciwpsychotyczne wynika z blokady mezolimbicznego szlaku dopaminergicznego, co skutkuje redukcją omamów i urojeń. W dawkach terapeutycznych wykazuje niskie powinowactwo do receptorów α1-adrenergicznych i nie posiada aktywności przeciwhistaminowej ani przeciwcholinergicznej. Haloperidol wywołuje sedację psychomotoryczną, co jest korzystne w leczeniu manii oraz zespołów z pobudzeniem psychoruchowym.
akatyzja, aktywność przeciwhistaminowa, choroba Parkinsona, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdopaminergiczne, haloperydol, hiperprolaktynemia, jądra podstawne, laktotrofy, lek przeciwpsychotyczny, lek psycholeptyczny, mania, mezolimbiczny szlak dopaminergiczny, motoryka pozapiramidowa, objawy pozapiramidowe, omamy i urojenia, parkinsonizm polekowy, pobudzenie psychoruchowe, pochodna butyrofenonu, przysadka mózgowa, receptor adrenergiczny α1, receptor dopaminowy typu 2, sedacja psychomotoryczna, szlak nigrostriatalny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Haloperidol WZF 5 mg/ml
Haloperydol, należący do pochodnych butyrofenonu i klasyfikowany jako lek psycholeptyczny przeciwpsychotyczny (kod ATC: N05AD01), działa głównie jako silny antagonista receptorów dopaminowych D2, co stanowi podstawę jego skuteczności w leczeniu objawów wytwórczych schizofrenii i innych zaburzeń psychotycznych. Lek wykazuje niskie powinowactwo do receptorów adrenergicznych α1 oraz brak istotnej aktywności przeciwhistaminowej i przeciwcholinergicznej, co odróżnia go od innych neuroleptyków. Haloperydol skutecznie redukuje omamy i urojenia poprzez blokadę mezolimbicznego szlaku dopaminergicznego oraz wykazuje działanie sedatywne, co jest korzystne w leczeniu stanów maniakalnych i ostrych pobudzeń psychoruchowych. Działanie to jest szczególnie istotne w szybkim opanowaniu zachowań agresywnych i pobudzenia.
akatyzja, antagonista receptorów dopaminowych D2, dystonia, działanie przeciwpsychotyczne, działanie przeciwwymiotne, ginekomastia, hiperprolaktynemia, laktotrofy, lek psycholeptyczny, mezolimbiczny szlak dopaminergiczny, mlekotok, objawy pozapiramidowe, objawy wytwórcze, omamy i urojenia, parkinsonizm polekowy, pobudzenie psychoruchowe, pochodna butyrofenonu, przekaźnictwo dopaminergiczne, receptor adrenergiczny α1, receptor dopaminergiczny, sedacja psychomotoryczna, strefa chemoreceptorowa pola najdalszego, szlak nigrostriatalny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Haloperidol WZF 1 mg
Haloperydol, substancja czynna preparatu HALOPERIDOL WZF, jest silnym antagonistą receptorów dopaminowych typu 2 (D2) ośrodkowego układu nerwowego, należącym do pochodnych butyrofenonu (kod ATC: N05AD01). Jego działanie farmakodynamiczne obejmuje blokadę przekaźnictwa dopaminergicznego w mezolimbicznym szlaku, co skutkuje efektem przeciwpsychotycznym, redukującym omamy i urojenia. Lek wykazuje również działanie sedacyjne, korzystne w stanach manii i pobudzenia psychoruchowego, przy jednoczesnym niskim powinowactwie do receptorów adrenergicznych α1 oraz braku aktywności przeciwhistaminowej i przeciwcholinergicznej. Jednak blokada receptorów D2 w szlaku nigrostriatalnym może prowadzić do działań niepożądanych ze strony układu pozapiramidowego, takich jak dystonia, akatyzja czy parkinsonizm polekowy. Ponadto, antagonizm dopaminowy w przysadce skutkuje hiperprolaktynemią, co może manifestować się klinicznie.
akatyzja, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminowe, działanie przeciwpsychotyczne, działanie sedacyjne, haloperidol, hiperprolaktynemia, jądra podstawne, laktotrofy, lek przeciwpsychotyczny, mezolimbiczny szlak dopaminergiczny, omamy i urojenia, parkinsonizm polekowy, pobudzenie psychoruchowe, profil farmakodynamiczny, przysadka, receptor adrenergiczny α1, receptor dopaminowy typu 2, schizofrenia, sedacja psychomotoryczna, stan manii, stan psychotyczny, szlak nigrostriatalny, układ pozapiramidowy, wydzielanie prolaktyny