przysadka
Przysadka mózgowa (hypophysis) to niewielki gruczoł dokrewny o wymiarach około 1-1,5 cm i wadze 0,5-0,9 g, zlokalizowany w podstawie mózgu, w zagłębieniu siodła tureckiego kości klinowej. Anatomicznie dzieli się na część przednią (gruczołową) i tylną (nerwową).
Przedni płat przysadki (adenohypophysis) produkuje i wydziela szereg hormonów tropowych regulujących funkcje innych gruczołów dokrewnych: TSH (hormon tyreotropowy), ACTH (adrenokortykotropowy), FSH i LH (gonadotropowe), GH (wzrostu) oraz prolaktynę. Tylny płat (neurohypophysis) magazynuje i uwalnia oksytocynę i wazopresynę, produkowane w podwzgórzu.
Przysadka jest głównym regulatorem homeostazy hormonalnej organizmu, funkcjonując w ścisłym powiązaniu z podwzgórzem (oś podwzgórzowo-przysadkowa). Jej działanie podlega złożonym mechanizmom sprzężenia zwrotnego, gdzie hormony obwodowe mogą hamować lub stymulować wydzielanie odpowiednich hormonów przysadkowych.
Do najczęstszych patologii przysadki należą gruczolaki (około 10-15% wszystkich guzów wewnątrzczaszkowych), które mogą być hormonalnie czynne lub nieczynne. Inne zaburzenia to niedoczynność przysadki (hipopituitaryzm), moczówka prosta, zespół pustego siodła oraz zapalenia i urazy przysadki. Diagnostyka opiera się na oznaczeniach hormonalnych, testach dynamicznych i badaniach obrazowych (MRI).
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Metyrapon – Wskazania do stosowania
Metyrapon, dostępny w postaci miękkich kapsułek Metopirone zawierających 250 mg substancji czynnej, jest stosowany w diagnostyce i terapii zaburzeń osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. W diagnostyce służy do oceny niedoboru ACTH oraz różnicowania ACTH-zależnego zespołu Cushinga, umożliwiając ocenę funkcji przysadki i pochodzenia hiperkortyzolemii. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu enzymu 11β-hydroksylazy, co prowadzi do zahamowania konwersji 11-deoksykortyzolu do kortyzolu, co jest kluczowe dla interpretacji testów oraz kontroli poziomu kortyzolu.
11-deoksykortyzol, 11β-hydroksylaza, choroba Cushinga, ektopowe wydzielanie ACTH, endogenny zespół Cushinga, hiperkortyzolemia, Metopirone, metyrapon, nadnercza, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, parahydroksybenzoesan sodowy, przysadka, substancja pomocnicza, test diagnostyczny, wydzielanie kortyzolu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Sandoz 1000 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne octanu abirateronu wykazały istotne obniżenie stężenia testosteronu krążącego, co skutkowało znaczącymi zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach układu rozrodczego oraz innych tkankach wrażliwych na androgeny. Zaobserwowano zmniejszenie masy narządów rozrodczych, zmiany makroskopowe i mikroskopowe w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce i sutkach. Wszystkie zmiany hormonalne i ich skutki były całkowicie lub częściowo odwracalne, z normalizacją parametrów w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. Badania płodności u szczurów potwierdziły odwracalny negatywny wpływ na zdolności reprodukcyjne samców i samic, z powrotem do normy w okresie 4-16 tygodni po odstawieniu leku. W badaniach rozwojowych odnotowano zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia okołoporodowego oraz zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, jednak bez działania teratogennego.
badanie ekotoksykologiczne, badanie genotoksyczności, działanie teratogenne, gospodarka hormonalna, mechanizm działania abirateronu, nadnercze, nowotwór komórek interstycjalnych, octan abirateronu, parametr płodności, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny, przysadka, śmiertelność okołoporodowa, sutek, synteza androgenów, testosteron krążący, toksyczny wpływ na rozwój, wskaźnik przeżycia, zewnętrzny narząd płciowy, zmiana histopatologiczna, zmiana morfologiczna - Leksykon substancji czynnych
Metyrapon – Właściwości farmakodynamiczne
Metyrapon, substancja czynna produktu Metopirone (kapsułki miękkie zawierające 250 mg), jest inhibitorem enzymu 11β-hydroksylazy w korze nadnerczy, co prowadzi do zahamowania syntezy adrenokortykosteroidów, głównie kortyzolu i kortykosteronu. Blokada tego enzymu powoduje zniesienie ujemnego sprzężenia zwrotnego kortyzolu na przysadkę, skutkując zwiększonym wydzielaniem ACTH oraz akumulacją prekursorów steroidowych, takich jak 11-dezoksykortyzol i dezoksykortykosteron. W efekcie obserwuje się podwyższone stężenia 11-dezoksykortyzolu w osoczu oraz metabolitów steroidowych (17-hydroksykortykosteroidów i 17-ketosteroidów) w moczu, co stanowi podstawę diagnostycznego zastosowania metyraponu w ocenie funkcji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (kod ATC: V04CD01).
11-dezoksykortyzol, 11β-hydroksylacja, 17-hydroksykortykosteroidy, 17-ketosteroidy, ACTH, adrenokortykosteroidy, aldosteron, biosynteza aldosteronu, biosynteza kortyzolu, dezoksykortykosteron, hormon adrenokortykotropowy, kora nadnerczy, kortykosteron, kortyzol, Metopirone, metyrapon, natriureza, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osocze, prekursor, przysadka, przysadka mózgowa, reabsorpcja sodu, sprzężenie zwrotne, środek diagnostyczny, test diagnostyczny, wydalanie sodu, zaburzenia endokrynologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib G.L. Pharma 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sunitynibu wykazały istotne zmiany w wielu narządach i układach, w tym przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie krwiotwórczym i limfatycznym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), śliniankach (przerost gronek), układzie kostnym (zgrubienie płytki wzrostu) oraz rozrodczym (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii, a wszystkie występowały przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro obserwowano poliploidię w limfocytach. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego sunitynibu.
aberracje chromosomalne, atrezja pęcherzykowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, dawka dobowa, dysplazja chrząstki, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoł krokowy, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, komórki mezangium, komórki pęcherzykowe, krwotok z przewodu pokarmowego, laktacja, nadnercze, odstęp QTc, organogeneza, pęcherzyki nasienne, poliploidia, przysadka, rdzeń nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śledziona, szpik kostny, tkanka limfoidalna, toksyczność wielokrotna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, węzły chłonne, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiral 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne abirateronu octanu wykazały istotne, odwracalne zmniejszenie stężeń testosteronu, co skutkowało redukcją masy narządów rozrodczych oraz zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach wrażliwych na androgeny, takich jak nadnercza, przysadka i sutki. Efekty te ustępowały całkowicie lub częściowo w ciągu 4 tygodni po zaprzestaniu terapii. Badania płodności u szczurów potwierdziły odwracalność ograniczenia płodności u obu płci w okresie 4-16 tygodni po zakończeniu podawania leku. W zakresie toksyczności rozwojowej odnotowano negatywny wpływ na przebieg ciąży, zmniejszenie masy płodów, obniżenie wskaźników przeżycia oraz zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, jednak bez wykazania działania teratogennego, co jest zgodne z farmakologicznym mechanizmem działania substancji.
abirateronu octan, androgeny, badania toksykologiczne, genotoksyczność, nadnercza, narządy rozrodcze, nowotwór komórek interstycjalnych, ograniczenie płodności, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przysadka, ryzyko środowiskowe, sutki, teratogenność, testosteron, toksyczność rozwojowa, zmiany hormonalne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Medical Valley 50 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu na szczurach i małpach wykazały wielonarządowe zmiany patologiczne, obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost), stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany nerkowe i przerost komórek przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności w testach bakteryjnych ani klastogenności in vivo, jednak zaobserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, dwunastnica, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, komórki mezangium, LVEF, nadnercze, narażenie ogólnoustrojowe, odstęp QTc, okres prenatalny, organogeneza, płytka wzrostu, poliplodia, przewód pokarmowy, przysadka, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, sunitynib, szpik kostny, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, węzeł chłonny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Richter 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności abirateronu octanu wykazały znaczące obniżenie stężenia testosteronu, co skutkowało zmniejszeniem masy narządów oraz zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce i sutkach. Zmiany te były całkowicie lub częściowo odwracalne, ustępując w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. Badania płodności u szczurów potwierdziły odwracalny wpływ na funkcje rozrodcze u obu płci, z powrotem do normy w okresie 4-16 tygodni po odstawieniu leku. W toksyczności rozwojowej odnotowano zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia oraz wpływ na rozwój zewnętrznych narządów płciowych, jednak bez działania teratogennego, co wskazuje na związek z farmakologicznym mechanizmem działania abirateronu.
działanie teratogenne, genotoksyczność, nadnercza, narządy rozrodcze, nowotwór komórek interstycjalnych, octan abirateronu, płodność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przysadka, ryzyko środowiskowe, sutki, testosteron krążący, toksyczność, toksyczność rozwojowa, zmiany histopatologiczne, zmiany hormonalne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Predasol 250 mg
Prednizolon, będący niefluorowanym glikokortykosteroidem o kodzie ATC H02AB06, wykazuje szerokie spektrum działania metabolicznego i immunomodulującego, zależnego od dawki. W terapii substytucyjnej u pacjentów z niewydolnością kory nadnerczy, dawka 5 mg prednizolonu odpowiada 20 mg hydrokortyzonu, jednak ze względu na jego minimalne działanie mineralokortykosteroidowe, konieczne jest jednoczesne podawanie mineralokortykosteroidów. W zespole nadnerczowo-płciowym prednizolon pełni funkcję substytucyjną kortyzolu, hamując jednocześnie nadprodukcję kortykotropiny i androgenów, co wymaga monitorowania i ewentualnego uzupełnienia mineralokortykosteroidów w przypadku defektów syntezy mineralokortykosteroidów.
androgen, beta-2-adrenomimetyk, beta-adrenomimetyk, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwzapalne, efekt mineralotropowy, efekt permisywny, enzym lizosomalny, glikokortykosteroid, gospodarka elektrolitowa, homeostaza organizmu, hydrokortyzon, kora nadnerczy, kortykotropina, leukotrien, mediator reakcji zapalnej, nadreaktywność oskrzeli, nadwrażliwość typu I, niewydolność kory nadnerczy, obturacja dróg oddechowych, prostaglandyna, przysadka, skurcz oskrzeli, stabilizacja błony komórkowej, stężenie elektrolitów, zespół nadnerczowo-płciowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone Fresenius Kabi 250 mg
Badania przedkliniczne abirateronu octanu wykazały istotne obniżenie stężeń testosteronu, co skutkowało zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce oraz sutkach. Zmiany te były całkowicie lub częściowo odwracalne, z normalizacją w ciągu 4 tygodni po zakończeniu ekspozycji. W badaniach na szczurach odnotowano przejściowe obniżenie płodności u obu płci, z pełnym powrotem do normy w okresie 4-16 tygodni po zaprzestaniu podawania leku. Wpływ na rozwój prenatalny obejmował zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia oraz zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, jednak bez działania teratogennego, co jest zgodne z farmakologicznym profilem abirateronu. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi poza zmianami w narządach rozrodczych wynikającymi z mechanizmu działania leku.
abirateron octan, badanie płodności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, działanie teratogenne, genotoksyczność, gospodarka hormonalna, masa narządów, mechanizm działania leku, nadnercza, narządy rozrodcze, narządy wrażliwe na androgeny, nowotwór komórek interstycjalnych, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny, przysadka, sutki, testosteron krążący, toksyczność rozwojowa, zmiana hormonalna, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abiraterone STADA 250 mg
Przedkliniczne badania octanu abirateronu wykazały, że lek powoduje znaczące obniżenie stężenia testosteronu, co prowadzi do zmniejszenia masy narządów rozrodczych, nadnerczy, przysadki i sutków oraz zmian morfologicznych i histopatologicznych. Zmiany te są częściowo lub całkowicie odwracalne w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. Wpływ na płodność u samców i samic szczurów był istotny, jednak odwracalny w okresie 4-16 tygodni po zaprzestaniu podawania leku. W badaniach rozwojowych u szczurów odnotowano zmniejszenie masy płodu, obniżenie wskaźników przeżycia oraz wpływ na rozwój zewnętrznych narządów płciowych, bez działania teratogennego. Profil toksyczności jest zgodny z farmakologicznym mechanizmem działania jako inhibitora biosyntezy androgenów.
androgen, badanie płodności, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, bezpieczeństwo farmakologiczne, biosynteza androgenów, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor biosyntezy androgenów, nadnercze, narząd rozrodczy, nowotwór komórek interstycjalnych, octan abirateronu, profil hormonalny, przysadka, ryzyko środowiskowe, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Meprelon 16 mg
Metyloprednizolon, należący do niefluorowanych glikokortykosteroidów (kod ATC: H02AB04), wykazuje szerokie spektrum działania zależne od dawki, obejmujące regulację metabolizmu węglowodanów, białek i lipidów oraz modulację układu immunologicznego. W dawkach substytucyjnych (8 mg metyloprednizolonu odpowiada 40 mg hydrokortyzonu) może zastępować endogenny hydrokortyzon w niewydolności kory nadnerczy, jednak ze względu na praktyczny brak działania mineralokortykoidowego, konieczne jest równoległe podawanie mineralokortykosteroidów. W terapii zespołu nadnerczowo-płciowego metyloprednizolon hamuje nadmierną produkcję ACTH i androgenów, a w dawkach przewyższających substytucyjne wykazuje silne działanie przeciwzapalne i immunosupresyjne, m.in. poprzez hamowanie chemotaksji leukocytów oraz uwalniania mediatorów zapalnych, takich jak prostaglandyny i leukotrieny. Długotrwałe stosowanie dużych dawek może prowadzić do zaniku układu immunologicznego i kory nadnerczy, co wymaga uwagi w terapii długoterminowej.
androgen, beta-adrenomimetyk, chemotaksja, działanie immunosupresyjne, działanie mineralokortykoidowe, działanie przeciwzapalne, enzym lizosomalny, glikokortykosteroid, homeostaza organizmu, hormon kortykotropowy, hydrokortyzon, kora nadnerczy, leukotrien, mediator reakcji zapalnej, metyloprednizolon, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk błony śluzowej, prednizon, prostaglandyna, przysadka, reakcja alergiczna typu I, skurcz oskrzeli, układ immunologiczny, zespół nadnerczowo-płciowy, zwężenie oskrzeli - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Melabiorytm
Produkt leczniczy Melabiorytm, zawierający melatoninę w dawce 5 mg w postaci tabletek, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami układu immunologicznego, hormonalnego oraz u osób z padaczką. Melatonina, ze względu na swoje immunomodulujące właściwości, może wpływać na funkcjonowanie układu odpornościowego, co wymaga monitorowania u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi lub po przeszczepach narządów. Ponadto, u pacjentów z dysfunkcjami tarczycy, nadnerczy, przysadki czy gonad konieczne jest ścisłe monitorowanie stanu klinicznego ze względu na potencjalne interakcje melatoniny z układem endokrynologicznym. W przypadku pacjentów z padaczką, melatonina może obniżać próg drgawkowy, co wymaga szczególnego nadzoru podczas inicjacji, modyfikacji dawkowania oraz odstawiania leku.
choroba autoimmunologiczna, choroba współistniejąca, gonada, lek przeciwzakrzepowy, melatonina, nadnercze, padaczka, parametr krzepnięcia, próg drgawkowy, przeszczep narządu, przysadka, układ endokrynologiczny, układ odpornościowy, wskaźnik koagulologiczny, zaburzenie czynności układu immunologicznego, zaburzenie funkcji tarczycy, zaburzenie hormonalne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Haloperidol WZF 1 mg
Haloperydol, substancja czynna preparatu HALOPERIDOL WZF, jest silnym antagonistą receptorów dopaminowych typu 2 (D2) ośrodkowego układu nerwowego, należącym do pochodnych butyrofenonu (kod ATC: N05AD01). Jego działanie farmakodynamiczne obejmuje blokadę przekaźnictwa dopaminergicznego w mezolimbicznym szlaku, co skutkuje efektem przeciwpsychotycznym, redukującym omamy i urojenia. Lek wykazuje również działanie sedacyjne, korzystne w stanach manii i pobudzenia psychoruchowego, przy jednoczesnym niskim powinowactwie do receptorów adrenergicznych α1 oraz braku aktywności przeciwhistaminowej i przeciwcholinergicznej. Jednak blokada receptorów D2 w szlaku nigrostriatalnym może prowadzić do działań niepożądanych ze strony układu pozapiramidowego, takich jak dystonia, akatyzja czy parkinsonizm polekowy. Ponadto, antagonizm dopaminowy w przysadce skutkuje hiperprolaktynemią, co może manifestować się klinicznie.
akatyzja, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminowe, działanie przeciwpsychotyczne, działanie sedacyjne, haloperidol, hiperprolaktynemia, jądra podstawne, laktotrofy, lek przeciwpsychotyczny, mezolimbiczny szlak dopaminergiczny, omamy i urojenia, parkinsonizm polekowy, pobudzenie psychoruchowe, profil farmakodynamiczny, przysadka, receptor adrenergiczny α1, receptor dopaminowy typu 2, schizofrenia, sedacja psychomotoryczna, stan manii, stan psychotyczny, szlak nigrostriatalny, układ pozapiramidowy, wydzielanie prolaktyny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abirateron Aristo 500 mg
Dane przedkliniczne dotyczące abirateronu octanu, substancji czynnej leku Abirateron Aristo, wskazują na charakterystyczne dla jego działania farmakologicznego zmniejszenie stężeń krążącego testosteronu, co skutkowało odwracalnymi zmianami morfologicznymi i histopatologicznymi w narządach rozrodczych, nadnerczach, przysadce oraz sutkach. W badaniach na szczurach zaobserwowano istotne, lecz odwracalne w ciągu 4-16 tygodni, obniżenie płodności u obu płci. Ponadto, toksyczny wpływ na rozwój płodów obejmował zmniejszenie masy i przeżywalności płodów oraz zmiany w zewnętrznych narządach płciowych, bez wykazania działania teratogennego. Wszystkie zmiany hormonalne i morfologiczne ustępowały po zakończeniu podawania substancji, co potwierdza ich związek z farmakologicznym profilem abirateronu.
abirateron octan, androgen, badanie farmakologiczne, badanie toksyczności, działanie teratogenne, genotoksyczność, nadnercza, narząd rozrodczy, nowotwór komórek interstycjalnych, profil bezpieczeństwa, przysadka, rakotwórczość, testosteron, toksyczność rozwojowa, zmiana morfologiczna, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność po wielokrotnym podaniu u szczurów i małp, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce (degranulacja, martwica), śliniankach (przerost gronek), stawach (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układzie rozrodczym żeńskim (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. W badaniach genotoksyczności sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak in vitro obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości na myszach transgenicznych rasH2 i szczurach wykazały występowanie nowotworów przewodu pokarmowego i nadnerczy przy ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy wyższej niż AUC u pacjentów otrzymujących zalecaną dawkę dobową (RDD).
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie prenatalne i postnatalne, badanie rakotwórczości, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, laktacja, nadnercze, poliplodia, potencjał genotoksyczny, przewód pokarmowy, przysadka, resorpcja, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ limfatyczny i krwiotwórczy, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zewnątrzwydzielnicza część trzustki, zwyrodnienie ciałek żółtych