leczenie steroidami
Leczenie steroidami to forma terapii wykorzystująca kortykosteroidy, które są syntetycznymi odpowiednikami hormonów produkowanych naturalnie przez korę nadnerczy. Leki te posiadają silne działanie przeciwzapalne, immunosupresyjne oraz przeciwalergiczne, dzięki czemu znajdują zastosowanie w leczeniu wielu chorób, w tym schorzeń autoimmunologicznych, alergicznych i zapalnych.
Steroidy mogą być podawane różnymi drogami: doustnie, dożylnie, domięśniowo, dostawowo, wziewnie lub miejscowo (w postaci kremów, maści). Wybór drogi podania zależy od leczonej choroby, jej nasilenia oraz oczekiwanego efektu terapeutycznego. Preparaty stosowane miejscowo lub wziewnie charakteryzują się mniejszym ryzykiem wystąpienia działań ogólnoustrojowych w porównaniu do form systemowych.
Mimo skuteczności, leczenie steroidami obarczone jest ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu w wysokich dawkach. Do najczęstszych powikłań należą: zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, cukrzyca posteroidowa), osteoporoza, nadciśnienie tętnicze, zwiększona podatność na infekcje, zaburzenia psychiczne, zaćma, jaskra oraz zespół Cushinga. Z tego powodu terapia steroidowa wymaga regularnego monitorowania pacjenta i indywidualnego dostosowania dawki.
W praktyce klinicznej dąży się do stosowania najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas. Przy długotrwałym leczeniu istotne jest również stopniowe odstawianie leku, aby uniknąć zespołu odstawienia i wtórnej niewydolności kory nadnerczy. Nowoczesne podejście zakłada też stosowanie leków oszczędzających steroidy oraz terapii alternatywnych, gdy jest to możliwe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – BDS N 0,5 mg/ml
Lek BDS N (budezonid) dostępny jest w formie zawiesiny do nebulizacji w stężeniach 0,125 mg/ml, 0,25 mg/ml oraz 0,5 mg/ml. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta i rodzaju schorzenia, z dążeniem do stosowania najmniejszej skutecznej dawki. Standardowo dawkę dobową dzieli się na dwie części podawane rano i wieczorem, z możliwością zwiększenia do 3-4 dawek w ciągu doby w przypadku niewystarczającej kontroli objawów. Maksymalne dawki dobowe wynoszą 2 mg dla niemowląt i dzieci do 11 lat oraz 4 mg dla młodzieży i dorosłych. W leczeniu zespołu krupu stosuje się dawkę 2 mg podawaną jednorazowo lub w dwóch dawkach po 1 mg co 30 minut, powtarzaną co 12 godzin do 36 godzin. W POChP zalecane dawki to 1-2 mg na dobę podzielone na dwie dawki co 12 godzin.
astma ciężka, budezonid, budezonid wziewny, doustny glikokortykosteroid, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid, kandydoza jamy ustnej, kortykosteroid doustny, leczenie steroidami, marskość wątroby, nebulizator, nebulizator ultradźwiękowy, objętość oddechowa, POChP, prednizolon, przewlekła obturacyjna choroba płuc, stan kliniczny, terapia astmy, zaburzenie funkcji nerek, zawiesina do nebulizacji, zespół krupu - Leksykon chorób i schorzeń
Astma zawodowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Astma zawodowa (OA) w Wielkiej Brytanii stanowi istotny problem zdrowia publicznego z około 3000 nowymi przypadkami rocznie. Rokowanie zależy od ciężkości astmy przy rozpoznaniu oraz dalszej ekspozycji na czynnik sprawczy. Niekorzystne czynniki rokownicze to m.in. długi czas ekspozycji i trwania objawów przed diagnozą, wyjściowa obturacja dróg oddechowych oraz utrzymywanie się markerów zapalenia w płynie z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego. Około 25-30% pacjentów, którzy całkowicie unikają ekspozycji, osiąga pełną remisję, a 30-35% zgłasza zmniejszenie objawów. Leczenie farmakologiczne, oparte na sterydach i kontrolujących lekach, jest skuteczne zwłaszcza przy szybkim wdrożeniu po diagnozie. Przeniesienie do środowiska o niskiej ekspozycji może poprawić stan, jednak całkowite unikanie czynnika jest bardziej efektywne. Nieleczona astma zawodowa może prowadzić do trwałych zmian obturacyjnych i przyspieszonego spadku funkcji płuc.
astma wywołana przez czynniki drażniące, astma zawodowa, biomarker, biopsja oskrzeli, ciężka astma, czynnik uczulający, leczenie farmakologiczne, leczenie steroidami, markery zapalenia, nadreaktywność oskrzeli, obturacja dróg oddechowych, obturacja przepływu powietrza, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, prewencja pierwotna, prewencja trzeciorzędowa, prewencja wtórna, stan zapalny, swoista próba prowokacyjna, zaburzenie lękowe - Leksykon chorób i schorzeń
Iryt – Epidemiologia
Iryt, będący najczęstszą formą zapalenia przedniego odcinka błony naczyniowej oka, stanowi 50-70% wszystkich przypadków uveitis w krajach zachodnich, z zachorowalnością około 12 na 100 000 osób w USA i rozpowszechnieniem sięgającym 115,3 na 100 000 osób w Północnej Kalifornii. Epidemiologia irytu wykazuje zróżnicowanie w zależności od wieku, płci, rasy oraz czynników genetycznych, takich jak obecność antygenu HLA-B27, który jest szczególnie częsty u rasy kaukaskiej i wiąże się z wyższym ryzykiem rozwoju choroby. Najczęściej dotyka osoby w wieku 20-50 lat, choć najwyższe wskaźniki obserwuje się u osób powyżej 65 roku życia. Etiologia irytu jest wieloczynnikowa, obejmując choroby autoimmunologiczne (np. seronegatywne spondyloartropatie, sarkoidozę), infekcje, urazy (stanowiące około 20% przypadków) oraz postaci idiopatyczne. Zapalenie błony naczyniowej po operacji zaćmy stanowi około 10% przypadków, a zakaźne przyczyny odpowiadają za około 20% wszystkich przypadków, z istotnym zróżnicowaniem geograficznym.
antygen HLA-B27, ekstrakcja zaćmy, implantacja soczewki wewnątrzgałkowej, iryt, jaskra, kiła, leczenie steroidami, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, niedokrwienie siatkówki, obrzęk plamki żółtej, prezentacja kliniczna, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rozpowszechnienie, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, upośledzenie widzenia, zachorowalność, zaćma, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej, zapalenie twardówki, zespół TINU, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atimos 12 mcg/dawkę odmierzoną
Atimos (formoterol fumaranu dwuwodnego) w postaci aerozolu inhalacyjnego stosuje się u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat w dawce standardowej 12 μg na dawkę, podawanej dwa razy na dobę (24 μg/dobę). W cięższych przypadkach dawkę można zwiększyć do maksymalnie 48 μg/dobę (4 dawki). U pacjentów z POChP zaleca się podobne dawkowanie: 12 μg dwa razy dziennie, z możliwością stosowania dodatkowych dawek, nie przekraczając łącznie 48 μg/dobę. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 12 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie przewiduje się konieczności modyfikacji dawkowania, choć brak jest danych klinicznych w tej grupie. Maksymalna jednorazowa dawka nie powinna przekraczać 2 dawek inhalatora, a całkowita dobowa dawka 4 dawek (48 μg formoterolu fumaranu dwuwodnego).
aerozol inhalacyjny, astma, formoterol fumaranu dwuwodnego, komora inhalacyjna, leczenie podtrzymujące astmy, leczenie steroidami, lek rozszerzający oskrzela, ostry napad astmy, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, spejser, technika inhalacji, wziewny lek rozszerzający oskrzela, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaostrzenie choroby, β2-agonista