metabolizm iwabradyny
Iwabradyna to lek przeciwdławicowy, należący do grupy selektywnych inhibitorów kanału If w węźle zatokowo-przedsionkowym. Działa poprzez zmniejszenie częstości akcji serca, co prowadzi do poprawy równowagi między zapotrzebowaniem na tlen w mięśniu sercowym a jego dostawą.
Metabolizm iwabradyny zachodzi głównie w wątrobie i jelitach, gdzie lek jest utleniany wyłącznie przez cytochrom P450 3A4 (CYP3A4). Głównym aktywnym metabolitem jest N-demetylowana pochodna iwabradyny (S 18982), która wykazuje około 40% aktywności związku macierzystego.
Biodostępność iwabradyny wynosi około 40% ze względu na efekt pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Okres półtrwania iwabradyny w osoczu wynosi około 2 godzin, natomiast efektywny okres półtrwania (działania farmakologicznego) około 11 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę.
Iwabradyna jest wydalana głównie w postaci metabolitów, z czego około 4% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, inhibitory proteazy HIV), które mogą znacząco zwiększać stężenie iwabradyny w osoczu.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Iwabradyna, dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 7,5 mg (odpowiednio 5,390 mg i 8,085 mg iwabradyny chlorowodorku), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 1 godziny po podaniu na czczo. Bezwzględna biodostępność wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Spożycie pokarmu opóźnia Tmax o około 1 godzinę i zwiększa ekspozycję na lek o 20-30%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku podczas posiłków. Iwabradyna wiąże się w około 70% z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, Cmax osiąga 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosi 10 ng/ml (CV=38%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, prowadząc do aktywnego metabolitu N-demetylowego (S 18982), który stanowi około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Iwabradyna wykazuje farmakokinetykę liniową w zakresie dawek 0,5-24 mg i jest eliminowana z efektywnym okresem półtrwania około 11 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę.
bradykardia, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt farmakodynamiczny, efekt pierwszego przejścia, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, inhibitor CYP3A4, iwabradyna chlorowodorek, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, klirens nerkowy, metabolizm iwabradyny, metabolizm oksydacyjny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Iwabradyna, będąca enancjomerem S, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 1 godziny po podaniu na czczo. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Pokarm opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę i zwiększa ekspozycję osoczową o 20-30%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku podczas posiłków. Iwabradyna wiąże się z białkami osocza w około 70%, a jej objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 100 litrów. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, Cmax wynosi 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi to 10 ng/ml (CV=38%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a głównym aktywnym metabolitem jest pochodna N-demetylowa (S 18982), stanowiąca około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Iwabradyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 0,5-24 mg, a jej główny okres półtrwania wynosi 2 godziny, z efektywnym okresem półtrwania około 11 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę.
cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, eliminacja z osocza, enancjomer S, farmakokinetyka iwabradyny, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, metabolizm iwabradyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania efektywny, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie maksymalne w osoczu, właściwość farmakodynamiczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna
