łuszczyca zwykła plackowata

Łuszczyca zwykła plackowata (psoriasis vulgaris plaque-type) stanowi najczęstszą postać łuszczycy, przewlekłej choroby zapalnej skóry o podłożu immunologicznym. Charakteryzuje się występowaniem dobrze odgraniczonych, rumieniowych blaszek pokrytych srebrzystą łuską, najczęściej zlokalizowanych na wyprostnych powierzchniach kończyn, w okolicy lędźwiowo-krzyżowej oraz owłosionej skórze głowy.

Patogeneza schorzenia obejmuje nadmierną proliferację keratynocytów, zaburzenia różnicowania naskórka oraz aktywację układu immunologicznego z udziałem limfocytów T i cytokin prozapalnych, szczególnie IL-17, IL-23 i TNF-α. W obrazie histopatologicznym obserwuje się parakeratozę, wydłużenie sopli naskórkowych oraz nacieki zapalne w skórze właściwej.

Diagnostyka łuszczycy zwykłej plackowatej opiera się głównie na obrazie klinicznym. Charakterystyczne są objaw Auspitza (krwawienie punktowe po zdrapaniu łuski), objaw świecy stearynowej (srebrzystobiałe łuski po zdrapaniu) oraz objaw Köbnera (powstawanie zmian w miejscach urazu). W ocenie nasilenia choroby stosuje się skale PASI, BSA i DLQI.

Leczenie obejmuje terapię miejscową (kortykosteroidy, pochodne witaminy D3, retinoidy), fototerapię (UVB, PUVA) oraz leczenie ogólne (metotreksat, cyklosporyna, acytretyna). W przypadkach o ciężkim przebiegu stosuje się leki biologiczne ukierunkowane na kluczowe cytokiny prozapalne oraz inhibitory kinaz JAK, które wykazują wysoką skuteczność w kontrolowaniu objawów choroby.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl