dawkowanie losartanu
Losartan to lek przeciwnadciśnieniowy z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz ochrony nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2.
Standardowe dawkowanie losartanu w nadciśnieniu tętniczym rozpoczyna się od 50 mg raz dziennie. Dawka może być zwiększona do maksymalnie 100 mg dziennie w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. W niewydolności serca zazwyczaj stosuje się dawkę początkową 12,5 mg raz dziennie, którą można stopniowo zwiększać do 50 mg raz dziennie.
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową (np. stosujących diuretyki) zaleca się rozpoczęcie leczenia od mniejszej dawki 25 mg. Podobnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób dializowanych maksymalna początkowa dawka wynosi 50 mg dziennie.
Losartan może być przyjmowany niezależnie od posiłków, a jego pełne działanie przeciwnadciśnieniowe rozwija się zwykle w ciągu 3-6 tygodni regularnego stosowania. W przypadku dzieci w wieku 6-16 lat dawkowanie zależy od masy ciała i wynosi zazwyczaj 0,7 mg/kg raz dziennie (do maksymalnie 50 mg).
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Losartan Krka, zawierający losartan potasowy – antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje biodostępność około 33% po podaniu doustnym, z Tmax losartanu około 1 godziny i aktywnego metabolitu (kwasu karboksylowego E 3174) po 3-4 godzinach. Zarówno losartan, jak i jego metabolit wiążą się z białkami osocza w ponad 99%, a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Metabolit aktywny jest 10-40 razy silniejszy farmakologicznie niż związek macierzysty, powstaje z około 14% dawki i charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania (6-9 godzin) w porównaniu do losartanu (około 2 godziny). Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu 50 ml/min, z wydalaniem z moczem odpowiednio 4% i 6% dawki, natomiast większość leku jest eliminowana z kałem (50-58%). Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 200 mg, a kumulacja przy dawce 100 mg/dobę nie występuje.
aktywny metabolit, antagonista receptora angiotensyny II, AUC, biodostępność losartanu, Cmax, dawkowanie losartanu, farmakokinetyka losartanu, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas karboksylowy E 3174, losartan potasowy, metabolizm pierwszego przejścia, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, poalkoholowa marskość wątroby, stężenie losartanu w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Losartan potasowy, substancja czynna leku Lorista dostępnego w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, charakteryzuje się biodostępnością około 33% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit po 3-4 godzinach. Obie formy wykazują wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, oraz objętość dystrybucji wynoszącą 34 litry. Losartan ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, gdzie około 14% dawki przekształca się w aktywny metabolit. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu 50 ml/min, z klirensem nerkowym odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Okres półtrwania losartanu to około 2 godziny, a metabolitu 6-9 godzin, co umożliwia dawkowanie 100 mg raz na dobę bez istotnej kumulacji. Eliminacja odbywa się zarówno przez mocz (około 4% losartanu i 6% metabolitu w postaci niezmienionej), jak i kał (58% całkowitej radioaktywności). Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 200 mg.
AUC, biodostępność losartanu, biotransformacja, dawkowanie losartanu, farmakokinetyka losartanu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan potasowy, metabolit czynny, metabolizm losartanu, model wielowykładniczy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, poalkoholowa marskość wątroby, powinowactwo do białek osocza, stężenie maksymalne, właściwości farmakokinetyczne
