pęcherzykowy tasiemiec bąblowcowy

Pęcherzykowy tasiemiec bąblowcowy (Echinococcus multilocularis) jest pasożytem należącym do rodziny tasiemców, który wywołuje echinokokozę wielojamową (bąblowicę wielojamową). Jest to poważna choroba pasożytnicza, charakteryzująca się rozrostem pęcherzyków larwalnych przypominających tkankę nowotworową, głównie w wątrobie.

Głównym żywicielem ostatecznym E. multilocularis są lisy, psy i koty, natomiast człowiek jest żywicielem pośrednim. Do zakażenia dochodzi poprzez spożycie jaj pasożyta z zanieczyszczoną żywnością, wodą lub przez bezpośredni kontakt z odchodami zarażonych zwierząt. Po przedostaniu się do przewodu pokarmowego, onkosfery (larwy) przechodzą przez ścianę jelita i z krwią docierają głównie do wątroby.

Choroba ma przewlekły przebieg, a objawy pojawiają się zwykle po wielu latach od zakażenia. Pierwotna lokalizacja pasożyta to najczęściej wątroba (w około 98% przypadków), gdzie tworzy wielokomorowe struktury infiltrujące tkanki. Zmiany mogą szerzyć się miejscowo lub dawać przerzuty do płuc, mózgu i innych narządów. Nieleczona echinokokoza wielojamowa prowadzi do śmierci w ciągu 10-15 lat od rozpoznania.

Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (USG, TK, MRI), testach serologicznych oraz badaniach histopatologicznych. Leczenie obejmuje interwencję chirurgiczną (jeśli możliwa) oraz długotrwałą farmakoterapię albendazolem. W przypadkach nieoperacyjnych stosuje się przewlekłe leczenie przeciwpasożytnicze, które może trwać latami lub do końca życia pacjenta.