chemioterapia związkami platyny
Chemioterapia związkami platyny to istotna metoda leczenia onkologicznego, wykorzystująca leki zawierające w swojej strukturze atomy platyny. Do najczęściej stosowanych należą cisplatyna, karboplatyna i oksaliplatyna. Mechanizm działania tych związków polega na tworzeniu wiązań krzyżowych z DNA komórek nowotworowych, co prowadzi do zaburzenia replikacji DNA i w konsekwencji do śmierci komórki.
Związki platyny wykazują szczególną skuteczność w leczeniu nowotworów nabłonkowych, w tym raka jajnika, raka płuca, raka głowy i szyi, raka pęcherza moczowego oraz niektórych typów raka przewodu pokarmowego. Często stosowane są w schematach wielolekowych, co zwiększa ich efektywność terapeutyczną i pozwala na przełamanie oporności nowotworów.
Istotnym ograniczeniem stosowania związków platyny są działania niepożądane, wśród których najpoważniejsze to nefrotoksyczność (szczególnie w przypadku cisplatyny), neurotoksyczność, ototoksyczność oraz mielosupresja. Kluczowe znaczenie ma odpowiednie nawodnienie pacjenta przed, w trakcie i po podaniu cisplatyny, co zmniejsza ryzyko uszkodzenia nerek. W przypadku wystąpienia znacznej toksyczności można rozważyć zamianę cisplatyny na karboplatynę, która charakteryzuje się łagodniejszym profilem działań niepożądanych.
Współczesne badania koncentrują się na opracowaniu nowych związków platyny o zmniejszonej toksyczności i większej skuteczności przeciwnowotworowej, a także na przezwyciężaniu oporności na związki platyny, która stanowi istotne wyzwanie kliniczne. Pomimo wprowadzania do terapii nowszych leków przeciwnowotworowych, chemioterapia związkami platyny pozostaje podstawą leczenia wielu nowotworów złośliwych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Navelbine 10 mg/ml
Winorelbina, dostępna jako koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 10 mg/ml (fiolki 1 ml zawierające 10 mg oraz 5 ml zawierające 50 mg substancji czynnej), jest lekiem przeciwnowotworowym stosowanym u dorosłych pacjentów. W terapii zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca (NDRP) może być podawana zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi cytostatykami, a także w leczeniu adjuwantowym w połączeniu z chemioterapią platynową w celu zmniejszenia ryzyka nawrotu po leczeniu radykalnym. W przypadku zaawansowanego raka piersi winorelbina jest stosowana jako monoterapia u pacjentek po wcześniejszych schematach lub w terapii skojarzonej, np. z trastuzumabem u pacjentek z nadekspresją HER2, antracyklinami czy taksanami, co ma na celu zwiększenie skuteczności leczenia.
antracyklina, chemioterapia związkami platyny, cytostatyk, interakcja lekowa, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, leczenie przeciwnowotworowe, leczenie radykalne, leczenie uzupełniające, lek cytostatyczny, lek przeciwnowotworowy, monoterapia, nadekspresja HER2, niedrobnokomórkowy rak płuca, nowotwór złośliwy, postać koncentratu, schemat wielolekowy, stan ogólny pacjenta, taksan, terapia skojarzona, toksyczność leku, winian winorelbiny, winorelbina, wydolność narządowa, zaawansowany rak piersi - Leksykon substancji czynnych
Treosulfan – Wskazania do stosowania
Treosulfan jest alkilującym środkiem cytostatycznym stosowanym w paliatywnym leczeniu zaawansowanego nabłonkowego raka jajnika u pacjentek po co najmniej jednym rzucie standardowej terapii, obejmującej m.in. chemioterapię opartą na pochodnych platyny i taksanach. Preparat dostępny jest w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji dożylnej, zawierającego 5 g treosulfanu na fiolkę, co po rekonstytucji daje roztwór o stężeniu 50 mg/ml. Terapia treosulfanem jest wskazana w przypadku progresji choroby po wcześniejszym leczeniu, z celem paliatywnym, ukierunkowanym na kontrolę objawów i poprawę jakości życia pacjentek.