odruch głęboki
Odruch głęboki (odruch ścięgnisty) to automatyczna reakcja motoryczna powstająca na skutek rozciągnięcia mięśnia, które pobudza wrzeciona mięśniowe oraz stymuluje neurony czuciowe prowadzące do rdzenia kręgowego. Impulsy te aktywują motoneurony alfa, powodując skurcz tego samego mięśnia.
Badanie odruchów głębokich stanowi kluczowy element neurologicznego badania przedmiotowego. Do najczęściej ocenianych należą: odruch kolanowy, skokowy, łokciowy i promieniowy. Ich osłabienie lub brak może wskazywać na uszkodzenie łuku odruchowego (neuropatia obwodowa, radikulopatia, uszkodzenie rogów przednich rdzenia), natomiast wzmożenie sugeruje uszkodzenie ośrodkowego neuronu ruchowego.
Ocenę odruchów głębokich przeprowadza się zwykle przy użyciu młotka neurologicznego, a ich nasilenie dokumentuje się w skali od 0 (brak odruchu) do 4+ (bardzo wzmożony, z obecnością klonusu). Prawidłowa interpretacja wymaga uwzględnienia symetrii odruchów oraz porównania z innymi objawami neurologicznymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba charcota-mariego-tootha – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Charcota-Mariego-Tootha (CMT) to najczęstsza dziedziczna neuropatia obwodowa, charakteryzująca się postępującym osłabieniem dystalnych mięśni kończyn dolnych, zaburzeniami czucia, deformacjami stóp oraz osłabionymi odruchami głębokimi. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym i wywiadzie rodzinnym, badaniach elektrofizjologicznych (NCS i EMG) oraz testach genetycznych. Kluczowym parametrem w NCS jest szybkość przewodzenia w nerwie pośrodkowym – wartość poniżej 38 m/s wskazuje na postać demielinizacyjną (CMT1), natomiast amplituda CMAP powinna wynosić co najmniej 0,5 mV. Elektrofizjologia pozwala na różnicowanie typów neuropatii oraz wykluczenie innych schorzeń, takich jak CIDP. EMG uzupełnia diagnostykę, oceniając aktywność mięśniową i potwierdzając charakter neuropatii.
badanie elektrofizjologiczne, badanie genetyczne, biopsja kosmówki, biopsja nerwu, choroba Charcota-Mariego-Tootha, deformacja stopy, diagnostyka genetyczna preimplantacyjna, elektromiografia, Multiplex Ligation-dependent Probe Amplification, neuropatia obwodowa dziedziczna, niedobór G6PD, niedobór witaminy B12, objaw neurologiczny, odruch głęboki, odruch skokowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna, przewodnictwo nerwowe, sekwencjonowanie eksomowe, sekwencjonowanie genomowe, sekwencjonowanie metodą Sangera, sekwencjonowanie następnej generacji, stopa szpotawa, uszkodzenie nerwu obwodowego, zgięcie grzbietowe stopy, złożony potencjał czynnościowy mięśni - Leksykon chorób i schorzeń
Przedwczesne wyładowanie ciśnienia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Preeklampsja to poważne powikłanie ciąży, definiowane jako nadciśnienie tętnicze ≥140/90 mmHg po 20. tygodniu ciąży wraz z białkomoczem ≥300 mg/24h lub stosunkiem białka do kreatyniny ≥0,3 mg/dL, bądź innymi objawami uszkodzenia narządów. Patofizjologia obejmuje nieprawidłową inwazję trofoblastu i zaburzenia rozwoju łożyska, prowadzące do skurczu naczyń i zmniejszonej perfuzji narządowej, co skutkuje niedotlenieniem płodu. Czynniki ryzyka to m.in. wcześniejsza preeklampsja, choroby przewlekłe (cukrzyca, toczeń, nadciśnienie), otyłość (BMI ≥30), ciąża wielopłodowa oraz wiek matki (<18 lub >35 lat). Diagnostyka opiera się na pomiarze ciśnienia, badaniu moczu i ocenie objawów klinicznych, takich jak ból głowy, zaburzenia widzenia, ból w nadbrzuszu, obrzęki i nagły przyrost masy ciała. Preeklampsja z ciężkimi objawami charakteryzuje się ciśnieniem ≥160/110 mmHg, małopłytkowością (<100 000/μL), podwyższonymi enzymami wątrobowymi, niewydolnością nerek (kreatynina >1,1 mg/dL) oraz objawami neurologicznymi.
białkomocz, choroba autoimmunologiczna, choroba nerek, choroba sercowo-naczyniowa, ciąża wielopłodowa, cukrzyca, dojrzewanie płuc płodu, eklampsja, enzym wątrobowy, hiperrefleksja, inwazja trofoblastu, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadciśnieniowe zaburzenie ciąży, nieprawidłowy rozwój łożyska, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, odklejenie łożyska, odruch głęboki, preeklampsia, równowaga płynów, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rzut serca, siarczan magnezu, skurcz naczyń, skurcz naczyń mózgowych, toczeń, zaburzenie widzenia, zespół HELLP