nadciśnienie płucne z odbicia

Nadciśnienie płucne z odbicia (ang. rebound pulmonary hypertension) to zjawisko kliniczne charakteryzujące się nagłym wzrostem ciśnienia w tętnicy płucnej po zaprzestaniu stosowania leków wazodylatacyjnych. Stanowi poważne powikłanie mogące prowadzić do ostrej niewydolności prawej komory serca.

Mechanizm tego zjawiska związany jest z nagłym wycofaniem leczenia naczyniowodylatacyjnego (np. prostacykliny, antagonistów receptora endoteliny, inhibitorów fosfodiesterazy typu 5), co prowadzi do gwałtownego skurczu naczyń płucnych. W efekcie dochodzi do szybkiego wzrostu oporu naczyniowego w krążeniu płucnym i przeciążenia prawej komory.

Objawy nadciśnienia płucnego z odbicia obejmują szybko narastającą duszność, ból w klatce piersiowej, zasłabnięcia, a w skrajnych przypadkach wstrząs kardiogenny. Szczególnie narażeni są pacjenci z zaawansowanym nadciśnieniem płucnym, zwłaszcza z tętniczym nadciśnieniem płucnym.

W zapobieganiu temu powikłaniu kluczowe znaczenie ma stopniowe odstawianie leków wazodylatacyjnych oraz ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych pacjenta. W przypadku wystąpienia objawów odbicia konieczne jest natychmiastowe wdrożenie intensywnego leczenia, często w warunkach oddziału intensywnej terapii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl