komórka kępkowa
Komórka kępkowa (lub komórka wyspy Langerhansa) to wyspecjalizowana komórka endokrynna występująca w trzustce, w obrębie skupisk komórek zwanych wyspami Langerhansa. Wyspy te stanowią zaledwie 1-2% masy trzustki, ale pełnią kluczową rolę w regulacji gospodarki węglowodanowej organizmu.
W obrębie wysp Langerhansa wyróżnia się kilka typów komórek kępkowych, z których najważniejsze to: komórki alfa (produkujące glukagon), komórki beta (wydzielające insulinę), komórki delta (wytwarzające somatostatynę), komórki PP (wydzielające polipeptyd trzustkowy) oraz komórki epsilon (produkujące grelinę). Najliczniejszą populację stanowią komórki beta, które mogą stanowić nawet 70-80% wszystkich komórek wysp.
Zaburzenia funkcjonowania komórek kępkowych, szczególnie komórek beta, leżą u podłoża cukrzycy. W cukrzycy typu 1 dochodzi do autoimmunologicznego zniszczenia komórek beta, natomiast w cukrzycy typu 2 obserwuje się postępującą dysfunkcję tych komórek oraz rozwój insulinooporności. Diagnostyka patologii komórek kępkowych obejmuje m.in. ocenę poziomu peptydów C, insuliny, glukagonu oraz przeciwciał skierowanych przeciwko antygenom wysp trzustkowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja norowirusowa – Etiologia i przyczyny
Norowirusy, należące do rodziny Caliciviridae, to nieosłonięte, jednoniciowe wirusy RNA o genomie długości około 7,6 kb, odpowiedzialne za większość przypadków ostrego nieżytu żołądkowo-jelitowego na świecie. Charakteryzują się dużą różnorodnością genetyczną, obejmującą co najmniej 10 grup genetycznych i 49 genotypów, z dominującą rolą genogrup GI, GII (szczególnie GII.4) oraz w mniejszym stopniu GIV u ludzi. Norowirusy wykazują wysoką odporność na czynniki środowiskowe, przetrwając w temperaturach do 60°C, szerokim zakresie pH oraz na wiele środków dezynfekujących, co wraz z niskim progiem zakaźności (<100 cząstek wirusa) sprzyja ich łatwemu rozprzestrzenianiu się. Główne drogi transmisji to droga fekalno-oralna, kontakt bezpośredni, aerozole z wymiocin i biegunki oraz skażone powierzchnie i żywność, zwłaszcza surowe lub niedogotowane owoce morza. Okres inkubacji wynosi 12-48 godzin, a objawy (wymioty, biegunka, nudności, bóle brzucha) trwają zwykle 1-3 dni, choć wydalanie wirusa może utrzymywać się do dwóch tygodni po ustąpieniu symptomów.
antygen grupy krwi, droga fekalno-oralna, jednoniciowy wirus RNA, komórka kępkowa, lek przeciwwirusowy, nieżyt żołądkowo-jelitowy, obróbka termiczna, oddział ratunkowy, odporność krzyżowa, odwodnienie, okres inkubacji, ostry nieżyt żołądkowo-jelitowy, patogen, przeciwciało IgA, przeciwciało IgG, różnorodność genetyczna, środek dezynfekujący, terapia przeciwwirusowa, transmisja wirusa, wirus Norwalk, wizyta ambulatoryjna, zakażenie pasożytnicze, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie żołądkowo-jelitowe, zatrucie pokarmowe