pacjenci wolno metabolizujący
Pacjenci wolno metabolizujący to osoby, u których procesy biotransformacji leków przebiegają z mniejszą niż przeciętna szybkością. Zjawisko to ma najczęściej podłoże genetyczne i wiąże się z polimorfizmem enzymów odpowiedzialnych za metabolizm ksenobiotyków, głównie z grupy cytochromu P450 (szczególnie CYP2D6, CYP2C19, CYP2C9).
U pacjentów wolno metabolizujących stężenie leku w surowicy utrzymuje się dłużej niż u osób z prawidłowym metabolizmem, co zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych oraz toksyczności. Szczególnie istotne jest to w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie różnica między dawką terapeutyczną a toksyczną jest niewielka.
Identyfikacja pacjentów wolno metabolizujących ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż wymaga modyfikacji dawkowania wielu leków, w tym przeciwdepresyjnych, przeciwpsychotycznych, przeciwarytmicznych i przeciwbólowych. Farmakogenetyczne badania przesiewowe pozwalają na personalizację terapii i zwiększenie jej bezpieczeństwa u tych osób.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Pantoprazol charakteryzuje się stabilnym i przewidywalnym profilem farmakokinetycznym, z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) około 1-1,5 µg/ml po 2,0-2,5 godzinach od dawki 20 mg. Biodostępność wynosi około 77%, a pokarm nie wpływa na AUC ani Cmax, choć może opóźniać początek działania. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) i umiarkowaną objętość dystrybucji (~0,15 l/kg). Pantoprazol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez CYP2C19 (demetylacja i sprzęganie z siarczanem) oraz CYP3A4 (utlenianie). Okres półtrwania wynosi około 1 godziny, jednak nie koreluje z długim efektem farmakodynamicznym, wynikającym z nieodwracalnego wiązania z pompą protonową. Metabolity są wydalane głównie przez nerki (80%), a pozostała część z kałem.
biodostępność leku, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, demetylacja, demetylopantoprazol, dializoterapia, dysfagia, działanie farmakodynamiczne, kinetyka liniowa, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens leku, komórki okładzinowe, marskość wątroby, metabolit pantoprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjenci wolno metabolizujący, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, pompa protonowa, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w surowicy, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna preparatu Polfenon (tabletki powlekane 150 mg i 300 mg), wykazuje złożony i zmienny farmakokinetycznie profil, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania. Po podaniu doustnym lek jest prawie całkowicie wchłaniany, jednak biodostępność wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po około 3,5 godziny, a działanie terapeutyczne utrzymuje się około 8 godzin. Stan stacjonarny ustala się po 3-4 dniach, kiedy biodostępność wzrasta do niemal 100%. Propafenon wiąże się w około 95% z białkami osocza, przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki, co ma znaczenie kliniczne u kobiet w ciąży i karmiących. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP2D6, CYP3A4 i CYP1A2, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów: 5-hydroksypropafenonu i norpropafenonu.
5-hydroksypropafenon, aktywność przeciwarytmiczna, biodostępność, Cmax, efekt pierwszego przejścia, izoenzym CYP2D6, izoenzymy CYP3A4 i CYP1A2, kinetyka eliminacji, kinetyka liniowa, kinetyka nieliniowa, N-depropylopropafenon, norpropafenon, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjenci wolno metabolizujący, Polfenon, propafenon chlorowodorek, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza
