wewnętrzny zwieracz odbytu
Wewnętrzny zwieracz odbytu (łac. musculus sphincter ani internus) to mimowolny mięsień gładki, stanowiący istotny element aparatu zwieraczowego kanału odbytu. Anatomicznie jest to pogrubienie warstwy okrężnej mięśniówki gładkiej jelita prostego. Tworzy on pierścień o grubości około 0,5-0,7 cm i wysokości 2,5-3,5 cm, otaczający górne dwie trzecie kanału odbytu.
Fizjologicznie wewnętrzny zwieracz odbytu pozostaje w stanie ciągłego skurczu tonicznego, co zapewnia około 70-85% spoczynkowego ciśnienia w kanale odbytu, odpowiadając za podstawową funkcję trzymania stolca. Jego działanie jest autonomiczne i nie podlega świadomej kontroli, gdyż jest unerwiony przez układ autonomiczny – włókna przywspółczulne z nerwów krzyżowych oraz włókna współczulne.
W diagnostyce funkcji wewnętrznego zwieracza odbytu wykorzystuje się badania manometryczne odbytu i odbytnicy, endosonografię oraz rezonans magnetyczny. Dysfunkcje tego mięśnia mogą prowadzić do problemów z kontrolą wypróżnień, inkontynencji stolca czy zaparć. Najczęstsze patologie obejmują uszkodzenia jatrogenne podczas operacji w obrębie odbytu, urazy okołoporodowe u kobiet, a także procesy neurodegeneracyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Niekontrolowane wypróżnianie – Patofizjologia i mechanizm
Niekontrolowane wypróżnianie (fecal incontinence) jest objawem wynikającym z dysfunkcji złożonej jednostki odbytniczo-odbytowej, obejmującej struktury anatomiczne takie jak odbytnica, wewnętrzny (IAS) i zewnętrzny zwieracz odbytu (EAS), mięsień łonowo-odbytniczy oraz poduszeczki naczyniowe. IAS, mięsień gładki o szerokości 0,3-0,5 cm, odpowiada za 70-80% spoczynkowego napięcia zwieracza, natomiast EAS (0,6-1,0 cm) działa wolicjonalnie, wzmacniając barierę. Kluczowe mechanizmy fizjologiczne kontroli wypróżniania to prawidłowe ciśnienie spoczynkowe, świadomy skurcz EAS, czucie odbytniczo-odbytowe, odruchy odbytniczo-odbytowe (RAIR i kurczący), podatność odbytnicy oraz odpowiednia konsystencja stolca i czas pasażu jelitowego. Patogeneza jest wieloczynnikowa, obejmując uszkodzenia zwieraczy (np. po urazie położniczym), zaburzenia neurologiczne (uszkodzenie nerwu sromowego, neuropatia cukrzycowa, choroby OUN), dysfunkcje czucia odbytniczego, zaburzenia odruchów oraz dysynergię dna miednicy, a także zmiany konsystencji stolca i motoryki jelitowej. Otyłość klasy II i III zwiększa ryzyko nietrzymania stolca, prawdopodobnie poprzez zmiany czucia odbytniczego. Wypadanie narządów miednicy, takie jak wypadanie odbytnicy czy uchyłek odbytnicy, również przyczynia się do zaburzeń.
biofeedback, kąt odbytniczo-odbytowy, manometria anorektalna, mięsień łonowo-odbytniczy, mięśnie dźwigacze odbytu, nacięcie krocza, neuromodulacja, neuropatia sromowa, niekontrolowane wypróżnianie, nietrzymanie z przepełnienia, odbytnica, odruch hamujący odbytniczo-odbytowy, sfinkteroplastyka, sfinkterotomia, stymulacja nerwów krzyżowych, stymulacja nerwu piszczelowego, sztuczny zwieracz odbytu, transpozycja mięśni, trening mięśni dna miednicy, uchyłek odbytnicy, ultrasonografia endoanalna, uraz położniczy, wewnętrzny zwieracz odbytu, wypadanie odbytnicy, zewnętrzny zwieracz odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Szczelina odbytu – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szczelina odbytu to pęknięcie w błonie śluzowej kanału odbytu, manifestujące się ostrym bólem i jasnoczerwonym krwawieniem podczas i po defekacji. Wyróżniamy szczeliny ostre (<6-8 tygodni) oraz przewlekłe (>8 tygodni), z których około 40% może przejść w formę przewlekłą z powodu skurczu wewnętrznego zwieracza odbytu, ograniczającego ukrwienie i gojenie. Diagnostyka opiera się głównie na wywiadzie i badaniu fizykalnym, z ewentualnym zastosowaniem anoskopii lub rektoskopii w przypadkach atypowych lub opornych na leczenie. Leczenie pierwszego rzutu obejmuje kąpiele nasiadowe (10-20 minut, 2-3 razy dziennie), modyfikację diety (błonnik 25-35 g/dobę, nawodnienie ~2 litry/dobę) oraz higienę okolicy odbytu. W przypadku braku poprawy po 4-6 tygodniach stosuje się farmakoterapię: maści z nitrogliceryną 0,2-0,4% lub blokery kanału wapniowego (nifedypina, diltiazem) oraz iniekcje toksyny botulinowej. Leki przeciwbólowe (paracetamol, ibuprofen) i środki zmiękczające stolec (docusate sodium, laktuloza) wspomagają terapię.
anoskopia, biegunka, bloker kanału wapniowego, defekacja, kanał odbytu, kąpiel nasiadowa, kolonoskopia, koloproktolog, krwawienie z odbytu, nietrzymanie stolca, ostra szczelina odbytu, perystaltyka jelit, proktolog, przewlekła szczelina odbytu, rektoskopia, sfinkterotomia, skurcz zwieracza odbytu, środek przeczyszczający, środek zmiękczający stolec, stolec, szczelina odbytu, toksyna botulinowa, twardy stolec, wewnętrzny zwieracz odbytu, wypróżnienie, zaparcie