kardiostymulacja elektryczna
Kardiostymulacja elektryczna to procedura medyczna polegająca na dostarczaniu impulsów elektrycznych do serca pacjenta w celu wywołania skurczu mięśnia sercowego. Stosowana jest głównie w leczeniu bradyarytmii (zbyt wolnej pracy serca), zaburzeń przewodzenia oraz w niektórych przypadkach niewydolności serca.
Rozróżnia się kardiostymulację czasową (tymczasową) oraz stałą. Stymulacja czasowa stosowana jest w stanach nagłych i może być realizowana przezskórnie, przezprzełykowo lub epikardialnie. Stymulacja stała wymaga implantacji stymulatora serca (rozrusznika) – urządzenia składającego się z generatora impulsów oraz elektrod wprowadzanych do jam serca.
Współczesne stymulatory serca mają zaawansowane funkcje programowania, wykrywania aktywności własnej serca pacjenta oraz dostosowywania częstości stymulacji do potrzeb metabolicznych organizmu. Istnieją różne tryby stymulacji, oznaczane międzynarodowym kodem literowym (np. VVI, DDD), określające stymulowane i wykrywane jamy serca oraz sposób reakcji urządzenia na wykrytą aktywność własną.
Implantacja rozrusznika serca jest zabiegiem małoinwazyjnym, wykonywanym zwykle w znieczuleniu miejscowym. Powikłania procedury obejmują infekcje, dyslokację elektrod, perforację serca, krwiaki loży oraz dysfunkcje urządzenia. Pacjenci z wszczepionym stymulatorem wymagają regularnych kontroli w poradni kardiologicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Digoxin Teva 100 mcg
Przedawkowanie digoksyny stanowi poważne zagrożenie kliniczne, które może manifestować się zarówno w formie ostrej, częściej obserwowanej u dzieci, jak i przewlekłej, typowej dla dorosłych. Toksyczność leku nie zawsze koreluje ze stężeniem powyżej 3 ng/ml, co wymaga szczególnej uwagi klinicystów. Czynniki zwiększające ryzyko zatrucia to zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia), zasadowica, niedotlenienie, niewydolność wieńcowa, zapalenie mięśnia sercowego, a także wiek podeszły, niedoczynność tarczycy i niewydolność nerek. Obraz kliniczny jest wieloukładowy i obejmuje objawy ze strony przewodu pokarmowego (anoreksja, nudności, wymioty, biegunka), układu nerwowego (zawroty głowy, pobudzenie, splątanie, omamy wzrokowe) oraz narządu wzroku (chromatopsja, diplopia). Najistotniejsze są objawy kardiologiczne, takie jak niedociśnienie tętnicze, arytmie komorowe, bradykardia i nadkomorowe tachyarytmie. W ostrym zatruciu typowa jest hiperkaliemia, natomiast w przewlekłym hipokaliemia.
anoreksja, arytmia komorowa, atropina, beta-adrenolityki, bradykardia, bromek ipratropium, chromatopsja, dezorientacja, digoksyna, diplopia, fenytoina, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kardiostymulacja elektryczna, kolestyramina, lidokaina, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedotlenienie, niewydolność nerek, niewydolność wieńcowa, omamy wzrokowe, płukanie żołądka, preparaty potasu, serce płucne, splątanie, tachyarytmia nadkomorowa, węgiel aktywowany, zapalenie mięśnia sercowego, zasadowica, zatrucie digoksyną - Leksykon substancji czynnych
Digoksyna – Przedawkowanie
Przedawkowanie digoksyny, często spotykane w praktyce klinicznej, może prowadzić do zagrażającego życiu zatrucia, którego objawy pojawiają się częściej przy stężeniach leku powyżej 2,0 ng/ml (2,56 nmol/l), choć indywidualna wrażliwość jest zmienna. Ocena ryzyka toksyczności powinna uwzględniać nie tylko poziom digoksyny w surowicy, ale także czynniki sprzyjające, takie jak zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia), zasadowica, niedotlenienie, niewydolność serca, wiek pacjenta oraz choroby współistniejące (np. niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek). Szczególnie narażeni są pacjenci dializowani, zwłaszcza z niskim poziomem potasu przed dializą. Śmiertelność zależy od dawki: u dorosłych dawka 10-15 mg jest śmiertelna dla około 50% pacjentów, a dawka powyżej 25 mg wymaga leczenia przeciwciałami Fab; u dzieci w wieku 1-3 lat dawka 6-10 mg jest śmiertelna dla połowy pacjentów, a powyżej 10 mg bez leczenia przeciwciałami może prowadzić do zgonu.
anoreksja, arytmia komorowa, asystolia, bigeminia, blok serca, bradyarytmia, bradykardia, bromek ipratropium, fenytoina, hemodializa, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kardiostymulacja elektryczna, kolestyramina, lidokaina, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność naczyń wieńcowych, niewydolność nerek, płukanie żołądka, przeciwciała Fab, przedawkowanie digoksyny, przedwczesny skurcz komorowy, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, serce płucne, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia komorowa, toksyczność digoksyny, węgiel aktywowany, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zaburzenia przewodzenia, zapalenie mięśnia sercowego, zasadowica, zatrucie digoksyną, zatrzymanie zatokowe