martwa tkanka

Martwa tkanka, określana medycznie jako tkanka martwicza lub martwica, to obszar komórek, które uległy nieodwracalnemu uszkodzeniu i obumarły. Proces ten może być wywołany przez różne czynniki, takie jak niedokrwienie (niedostateczne zaopatrzenie w krew), infekcje, urazy, działanie toksyn, ekstremalne temperatury czy choroby autoimmunologiczne.

Klinicznie martwa tkanka może przybierać różne formy: od suchej i twardej (martwica sucha, mumifikacja) po miękką i rozpadającą się (martwica rozpływna). Charakterystyczne zmiany to utrata normalnej struktury tkanki, zmiana koloru (często na czarny, brązowy, szary lub zielonkawy), brak ukrwienia oraz brak reakcji na bodźce. W zależności od lokalizacji i rozległości, martwica może stanowić zagrożenie dla życia pacjenta.

Leczenie tkanki martwiczej zwykle wymaga jej chirurgicznego usunięcia (debridement), co jest kluczowe dla zapobiegania szerzeniu się infekcji i umożliwienia prawidłowego gojenia. W niektórych przypadkach stosuje się także enzymatyczne rozpuszczanie martwicy, larwoterapię lub zaawansowane opatrunki. Współczesne podejście terapeutyczne obejmuje również metody stymulujące neowaskularyzację i regenerację tkanek, takie jak terapia podciśnieniowa czy zastosowanie czynników wzrostu.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Oparzenia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Oparzenia to urazy tkanek spowodowane różnorodnymi czynnikami, takimi jak gorące płyny, płomienie, chemikalia, prąd elektryczny czy promieniowanie. Klasyfikacja oparzeń opiera się na głębokości uszkodzenia: od powierzchownych (I stopień) do pełnej grubości skóry (III stopień). Ocena oparzenia uwzględnia mechanizm urazu, głębokość, rozległość (wyrażoną procentowo jako TBSA, ocenianą regułą dziewiątek lub schematem Lunda-Browdera) oraz lokalizację anatomiczną. Kryteria Amerykańskiego Towarzystwa Oparzeń wskazują na konieczność skierowania do specjalistycznego ośrodka, gdy oparzenie obejmuje >10% TBSA, jest głębokie, dotyczy twarzy, stóp, okolic genitaliów, jest elektryczne lub chemiczne, współistnieje z urazem inhalacyjnym lub dotyczy pacjentów <10 lat bądź w podeszłym wieku. Opieka pielęgniarska przebiega w trzech fazach: nagłej (resuscytacyjnej), ostrej (gojenia ran) i rehabilitacyjnej, z naciskiem na stabilizację, pielęgnację rany, zapobieganie zakażeniom, kontrolę bólu oraz wsparcie żywieniowe i psychospołeczne.
antybiotyk, bliznowacenie, całkowita powierzchnia ciała, diagnoza pielęgniarska, gazometria, hipowolemia, hydroterapia, kąpiel lecznicza, martwa tkanka, niewydolność wielonarządowa, odleżyna, oparzenie chemiczne, oparzenie elektryczne, oparzenie pełnej grubości, oparzenie powierzchowne, opatrunek, opioid, profilaktyka zakażeń, przykurcz, reguła dziewiątek, resuscytacja płynowa, stan hipermetaboliczny, TBSA, tkanka ziarninująca, uraz inhalacyjny, wsparcie żywieniowe, zapobieganie przykurczom, zarządzanie bólem, zespół leczący
Leksykon chorób i schorzeń
Oparzenia – Leczenie

Leczenie oparzeń jest zróżnicowane i zależy od głębokości, powierzchni oraz lokalizacji uszkodzenia. Oparzenia pierwszego stopnia obejmują jedynie naskórek i goją się zwykle w ciągu 7-10 dni, wymagając nawilżania i leczenia przeciwbólowego. Oparzenia drugiego stopnia, obejmujące naskórek i część skóry właściwej, charakteryzują się bólem, zaczerwienieniem i pęcherzami, a terapia obejmuje debridement, stosowanie miejscowych środków przeciwbakteryjnych (np. sulfadiazyna srebra, mafenid) oraz opatrunki okluzyjne. Oparzenia trzeciego i czwartego stopnia wymagają hospitalizacji, resuscytacji płynowej (np. Płyn Ringera wg formuły Brooke’a lub Parklanda), wczesnego usunięcia martwych tkanek, przeszczepów skóry oraz intensywnego leczenia bólu i profilaktyki zakażeń. W przypadku oparzeń obejmujących ponad 10% powierzchni ciała, twarz, dłonie, stopy, narządy płciowe, oparzeń elektrycznych lub inhalacyjnych, wskazane jest leczenie w specjalistycznym ośrodku. Pierwsza pomoc polega na schłodzeniu oparzonego miejsca chłodną wodą przez 15-20 minut, usunięciu biżuterii i zastosowaniu jałowego opatrunku.
blizna pooparzeniowa, blizna przerostowa, ból neuropatyczny, debridement, fotobiomodulacja, martwa tkanka, nabłonkowanie, oparzenie chemiczne, oparzenie częściowej grubości, oparzenie dróg oddechowych, oparzenie drugiego stopnia, oparzenie elektryczne, oparzenie inhalacyjne, oparzenie pełnej grubości, oparzenie pierwszego stopnia, oparzenie powierzchowne, oparzenie trzeciego stopnia, opatrunek okluzyjny, pęcherz, płyn Ringera, przeszczep skóry, RECELL, resuscytacja płynowa, terapia hiperbaryczna, terapia światłem, terapia uciskowa, tlen hiperbaryczny, wstrząs oparzeniowy, zatrucie cyjankami, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół stresu pourazowego
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Argosulfan 20 mg/g

Argosulfan to krem zawierający 20 mg/g sulfatiazolu srebrnego, stosowany miejscowo w leczeniu zakażeń skóry, szczególnie w oparzeniach (I-III stopnia, w tym popromiennych), odleżynach oraz przewlekłych owrzodzeniach podudzi. Jego działanie opiera się na właściwościach przeciwbakteryjnych oraz wspomaganiu regeneracji tkanek. Preparat ma postać emulsji o białym lub lekko zabarwionym kolorze i zawiera substancje pomocnicze, takie jak alkohol cetostearylowy (84,12 mg/g), propylu i metylu parahydroksybenzoesan (odpowiednio 0,33 mg/g i 0,66 mg/g) oraz sodu laurylosiarczan (10 mg/g), które mogą wywoływać miejscowe reakcje alergiczne lub drażniące.
cukrzyca, działanie przeciwbakteryjne, kompresjoterapia, martwa tkanka, martwica, materac przeciwodleżynowy, niedokrwienie, niewydolność żylna, oczyszczenie rany, odleżyna, oparzenie popromienne, oparzenie skóry, oparzenie stopnia, owrzodzenie niedokrwienne, owrzodzenie żylne, patogen bakteryjny, promieniowanie jonizujące, przewlekłe owrzodzenie podudzi, radioterapia, reakcja alergiczna, reakcja skórna, regeneracja tkanki, schorzenie metaboliczne, stan zapalny, sulfatiazol srebrowy, wtórne zakażenie bakteryjne, zaburzenie krążenia tętniczego, zakażenie skóry, zmiana martwicza
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polibiotic (5 mg + 5000 j.m. + 400 j.m.)/g

Produkt leczniczy Polibiotic w formie maści zawiera w 1 g: 5 mg neomycyny siarczanu, 5000 j.m. polimyksyny B siarczanu oraz 400 j.m. bacytracyny cynkowej i jest wskazany do miejscowego leczenia zakażeń bakteryjnych skóry. Zalecana aplikacja to 2-5 razy na dobę cienką warstwą na uprzednio oczyszczoną powierzchnię zmienioną chorobowo, z możliwością zabezpieczenia opatrunkiem z gazy lub pozostawienia nieosłoniętej. Maksymalny czas terapii wynosi 7 dni, co ma na celu ograniczenie ryzyka rozwoju oporności bakteryjnej oraz działań niepożądanych. Po zakończeniu kuracji należy zachować co najmniej 3-miesięczną przerwę przed ponownym zastosowaniem preparatu. Produkt jest przeznaczony wyłącznie do stosowania na skórę, z wykluczeniem błon śluzowych i okolic oczu, chyba że lekarz zaleci inaczej.
bacytracyna cynkowa, błona śluzowa, charakterystyka produktu leczniczego, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, martwa tkanka, neomycyny siarczan, opatrunek z gazy, oporność bakterii, pacjent pediatryczny, penetracja substancji czynnej, polimyksyna B siarczan, powierzchnia skóry, stosowanie miejscowe na skórę, wysięk, zakażenie bakteryjne, zmiana chorobowa, zranienie

martwa tkanka

Powiązane wpisy

Oparzenia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Oparzenia – Leczenie

Wskazania do stosowania – Argosulfan 20 mg/g

Dawkowanie i sposób podawania – Polibiotic (5 mg + 5000 j.m. + 400 j.m.)/g