płytkie znieczulenie
Płytkie znieczulenie to stan, w którym pacjent jest częściowo uśpiony, ale zachowuje pewien stopień świadomości i odruchów obronnych. Jest to jeden z poziomów sedacji stosowanych w anestezjologii, lokujący się pomiędzy sedacją umiarkowaną a głęboką. Pacjent w płytkim znieczuleniu zwykle jest w stanie samodzielnie oddychać i utrzymuje drożność dróg oddechowych.
W praktyce klinicznej płytkie znieczulenie stosuje się przy krótkotrwałych i mało inwazyjnych procedurach diagnostycznych lub terapeutycznych, takich jak endoskopia, niektóre zabiegi stomatologiczne czy niewielkie interwencje chirurgiczne. Zazwyczaj osiąga się je poprzez dożylne podanie leków sedatywnych w mniejszych dawkach, takich jak propofol, midazolam czy deksmedetomidyna.
Monitorowanie głębokości znieczulenia jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjenta. Zbyt płytkie znieczulenie może skutkować niewystarczającym komfortem pacjenta i pamięcią śródoperacyjną, natomiast przejście do głębszych poziomów sedacji zwiększa ryzyko depresji oddechowej i konieczność wspomaganej wentylacji. W zależności od rodzaju zabiegu i stanu pacjenta, anestezjolog dobiera odpowiedni poziom znieczulenia i ciągle monitoruje parametry życiowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sugammadex Reig Jofre
W praktyce anestezjologicznej po zastosowaniu blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego z użyciem rokuronium lub wekuronium, stosowanie sugammadeksu w dawce dostosowanej do stopnia blokady (do 16 mg/kg mc.) umożliwia skuteczne zniesienie blokady z niskim ryzykiem nawrotu (około 0,20%). Wentylacja mechaniczna powinna być kontynuowana do pełnego powrotu efektywnej czynności oddechowej, a w przypadku nawrotu blokady po ekstubacji konieczne jest natychmiastowe zapewnienie wentylacji. Sugammadeks wpływa przejściowo na parametry układu krzepnięcia, wydłużając aPTT o 17-22% i PT(INR) o 11-22% po dawkach 4 mg/kg i 16 mg/kg, jednak nie zwiększa istotnie ryzyka powikłań krwotocznych w okresie około- i pooperacyjnym u pacjentów bez istotnych zaburzeń hemostazy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wrodzonymi niedoborami czynników krzepnięcia, koagulopatiami, INR >3,5 lub stosujących leki przeciwzakrzepowe, zwłaszcza przy dawce 16 mg/kg.
aPTT, atropina, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bradykardia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dabigatran, dializoterapia, ekstubacja, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, koagulopatia, lek antycholinergiczny, lek przeciwzakrzepowy, niewydolność wątroby, oddział intensywnej opieki medycznej, ośrodek oddechowy, pankuronium, płytkie znieczulenie, pochodne kumaryny, powikłanie krwotoczne, profil farmakokinetyczny, profilaktyka przeciwzakrzepowa, reakcja anafilaktyczna, receptor nikotynowy, rokuronium, rywaroksaban, środek depolaryzujący, środek zwiotczający, sugammadeks, sukcynylocholina, wekuronium, wentylacja mechaniczna, wrodzony niedobór czynników krzepnięcia, zatrzymanie krążenia, zniesienie blokady nerwowo-mięśniowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sugammadex AptaPharma
Sugammadeks AptaPharma jest stosowany do odwracania blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej rokuronium lub wekuronium. W trakcie terapii konieczne jest utrzymanie wentylacji mechanicznej do pełnego powrotu własnej czynności oddechowej, z uwzględnieniem ryzyka nawrotu blokady (częstość 0,20%) oraz wpływu innych leków okołooperacyjnych na wydolność oddechową. Dawkowanie powinno być zgodne z zaleceniami, gdyż stosowanie dawek mniejszych niż rekomendowane zwiększa ryzyko nawrotu blokady. Sugammadeks może przejściowo wydłużać parametry krzepnięcia: przy dawce 4 mg/kg mc. aPTT wydłuża się o 17%, PT i INR o 11%, a przy dawce 16 mg/kg mc. odpowiednio o 22%. Wydłużenie to utrzymuje się do 30 minut i nie przekłada się klinicznie na zwiększenie ryzyka krwawień u pacjentów poddanych operacjom ortopedycznym, jednak wymagana jest ostrożność u osób z zaburzeniami hemostazy lub przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, zwłaszcza z INR >3,5 lub przy dawce 16 mg/kg mc. Sugammadeks nie jest metabolizowany przez wątrobę, a jego stosowanie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek jest przeciwwskazane ze względu na brak danych bezpieczeństwa.
antagonista witaminy K, atropina, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bradykardia, ciężkie zaburzenia czynności nerek, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dabigatran, dializoterapia, ekstubacja, endoprotezoplastyka stawu biodrowego, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, koagulopatia, lek antycholinergiczny, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, natychmiastowe zniesienie blokady, niedobór czynników krzepnięcia, niesteroidowy środek blokujący, pankuronium, parametry hemodynamiczne, parametry krzepnięcia, płytkie znieczulenie, pochodne kumaryny, profilaktyka przeciwzakrzepowa, reakcja anafilaktyczna, receptor nikotynowy, rokuronium, rywaroksaban, środek depolaryzujący, sukcynylocholina, wekuronium, wentylacja mechaniczna, wydolność oddechowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zatrzymanie krążenia, związek benzyloizochinolinowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sugammadex Kalceks
Sugammadex Kalceks (100 mg/ml) wymaga ścisłego monitorowania pacjentów po odwróceniu blokady nerwowo-mięśniowej, zwłaszcza w okresie pooperacyjnym, ze względu na ryzyko nawrotu blokady (0,20% w badaniach klinicznych). Zaleca się stosowanie wentylacji mechanicznej do czasu pełnego powrotu własnej czynności oddechowej, a w przypadku nawrotu blokady po ekstubacji – natychmiastowe zapewnienie wentylacji. Sugammadex wpływa na parametry krzepnięcia, powodując krótkotrwałe wydłużenie aPTT (do 22%) i PT/INR (do 22%) przy dawkach 4-16 mg/kg mc., jednak nie stwierdzono klinicznie istotnego wzrostu powikłań krwotocznych w dużych badaniach klinicznych. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub z INR >3,5, zwłaszcza przy dawce 16 mg/kg mc., z zaleceniem ścisłego monitorowania hemostazy.
Po zastosowaniu sugammadeksu obowiązują określone minimalne czasy odczekania przed ponownym podaniem środków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe: 5 minut po rokuronium 1,2 mg/kg mc. przy dawce sugammadeksu do 4 mg/kg mc., 4 godziny po rokuronium 0,6 mg/kg lub wekuronium 0,1 mg/kg, a 24 godziny po dawce 16 mg/kg mc. Sugammadex nie jest zalecany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz nie powinien być stosowany do znoszenia blokady wywołanej niesteroidowymi lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe lub steroidowymi innymi niż rokuronium i wekuronium. W trakcie stosowania należy monitorować ryzyko bradykardii, która może prowadzić do zatrzymania krążenia, oraz być przygotowanym na reakcje anafilaktyczne. Produkt zawiera do 9,7 mg sodu/ml, co stanowi 0,5% maksymalnej dobowej dawki sodu według WHO.
atropina, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bradykardia, choroba sercowo-naczyniowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dializoterapia, koagulopatia, lek antycholinergiczny, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, nawrót blokady nerwowo-mięśniowej, niesteroidowy lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, pankuronium, parametr krzepnięcia, płytkie znieczulenie, powikłanie krwotoczne, profilaktyka przeciwzakrzepowa, reakcja anafilaktyczna, receptor nikotynowy, rokuronium, środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, steroidowy lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, sugammadeks, wekuronium, wentylacja mechaniczna, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sugammadex Ranbaxy
Sugammadeks jest skutecznym środkiem do znoszenia blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej rokuronium lub wekuronium, jednak wymaga ścisłego monitorowania pacjentów, zwłaszcza w okresie pooperacyjnym, ze względu na ryzyko nawrotu blokady (częstość 0,20%) oraz konieczność utrzymania wentylacji mechanicznej do powrotu spontanicznej czynności oddechowej. Zalecane dawki sugammadeksu (do 4 mg/kg mc.) wykazują przejściowe wydłużenie parametrów krzepnięcia (aPTT do 22%, PT (INR) do 22%), jednak nie stwierdzono klinicznie istotnego wzrostu powikłań krwotocznych w dużych badaniach klinicznych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (zwłaszcza z INR >3,5) oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby, gdzie brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku. W przypadku konieczności ponownego podania leków zwiotczających po zastosowaniu sugammadeksu, zaleca się odpowiednie odstępy czasowe (np. 5 minut po rokuronium 1,2 mg/kg mc., 4 godziny po rokuronium 0,6 mg/kg mc. lub wekuronium 0,1 mg/kg mc.), a u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami nerek – odczekanie 24 godzin przed ponownym podaniem rokuronium lub wekuronium w dawkach rutynowych.
antagonista witaminy K, atropina, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bradykardia, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dializoterapia, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, koagulopatia, lek antycholinergiczny, lek zwiotczający, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nawrót blokady, niedobór czynników krzepnięcia, pankuronium, parametr hemodynamiczny, parametry krzepnięcia krwi, płytkie znieczulenie, pochodna kumaryny, powikłanie krwotocze, procedura resuscytacyjna, profilaktyka przeciwzakrzepowa, reakcja anafilaktyczna, rokuronium, rywaroksaban, środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, sukcynylocholina, wentylacja mechaniczna, wydolność oddechowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatrzymanie krążenia, zniesienie bloku, związek benzyloizochinolinowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Podtlenek Azotu Medyczny SPAWMET 98%
Podtlenek azotu medyczny SPAWMET (Dinitrogenii oxidum) to gaz medyczny w postaci skroplonej, zawierający minimum 98,0% v/v substancji czynnej. Jest bezbarwny i praktycznie bezwonny, wykazując właściwości farmakologiczne umożliwiające jego zastosowanie jako leku pomocniczego w znieczuleniu ogólnym. Podtlenek azotu stosowany jest wyłącznie w połączeniu z innymi środkami anestezjologicznymi, podawanymi dożylnie lub wziewnie, co pozwala na uzupełnienie standardowych protokołów anestezjologicznych. Jego rola jest istotna w kontekście zwiększenia skuteczności i bezpieczeństwa znieczulenia ogólnego.
autoanalgezja okołoporodowa, dermatologia, gaz anestetyczny, leczenie oparzeń, lek anestezjologiczny, otolaryngologia, płytkie znieczulenie, podtlenek azotu medyczny, położnictwo, procedura chirurgiczna, rana oparzeniowa, repozycja złamania, środek znieczulający, stomatologia, uśmierzanie bólu, zabieg dentystyczny, zabieg dermatologiczny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sugammadex Sandoz
Sugammadex Sandoz jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej steroidowymi środkami zwiotczającymi, takimi jak rokuronium i wekuronium. Po jego podaniu konieczne jest monitorowanie pacjentów pod kątem nawrotu blokady, który w badaniach klinicznych występował z częstością 0,20%. Zalecane jest utrzymanie wentylacji mechanicznej do czasu pełnego powrotu własnej czynności oddechowej. Dawki Sugammadexu powinny być dostosowane do stopnia blokady, gdyż mniejsze niż zalecane zwiększają ryzyko nawrotu blokady. Po podaniu dawki 4 mg/kg lub 16 mg/kg obserwowano krótkotrwałe wydłużenie aPTT o 17% i 22% oraz PT (INR) o 11% i 22%, jednak nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na powikłania krwotoczne u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, szczególnie przy dawce 16 mg/kg i INR powyżej 3,5.
antagonista witaminy K, atropina, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, choroba sercowo-naczyniowa, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dabigatran, dializoterapia, ekstubacja, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, intensywna opieka medyczna, koagulopatia, lek antycholinergiczny, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niedobór czynników krzepnięcia, niefrakcjonowana heparyna, pankuronium, parametry krzepnięcia, płytkie znieczulenie, pochodna kumaryny, powikłanie krwotoczne, praktyka anestezjologiczna, profilaktyka przeciwzakrzepowa, reakcja anafilaktyczna, rokuronium, rywaroksaban, środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, steroidowy środek zwiotczający, wekuronium, wentylacja mechaniczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatrzymanie krążenia, znaczna bradykardia, związek benzyloizochinolinowy, związek sukcynylocholiny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sugammadex Baxter
Sugammadex Baxter jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuronium lub wekuronium, jednak wymaga zachowania szczególnych środków ostrożności. Wentylacja mechaniczna powinna być utrzymana do powrotu spontanicznej czynności oddechowej, a w przypadku nawrotu blokady po ekstubacji konieczne jest natychmiastowe zapewnienie wentylacji. Dawki niższe niż zalecane zwiększają ryzyko nawrotu blokady (0,20% przy dawkach dostosowanych). Sugammadex wpływa na parametry krzepnięcia – dawka 4 mg/kg mc. wydłuża aPTT o 17% i PT-INR o 11%, a dawka 16 mg/kg mc. odpowiednio o 22% i 22%, jednak efekt ten jest krótkotrwały (≤ 30 minut). U pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub z INR > 3,5, stosowanie sugammadeksu wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania hemostazy. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, w tym dializowanych.
antagonista witaminy K, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, koagulopatia, natychmiastowe zniesienie blokady, nawrót blokady nerwowo-mięśniowej, niesteroidowy lek blokujący, niesteroidowy środek blokujący, oddział intensywnej opieki medycznej, płytkie znieczulenie, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja nadwrażliwości, rokuronium, ryzyko krwawienia, środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, sugammadeks, układ krzepnięcia, wentylacja mechaniczna, zaburzenia czynności nerek, znaczna bradykardia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sugammadex Orion
Sugammadex Orion (100 mg/ml) jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuronium lub wekuronium, jednak wymaga ścisłego monitorowania pacjentów pod kątem nawrotu blokady, który występuje z częstością 0,20% przy dawkach dostosowanych do stopnia blokady. Wentylacja mechaniczna powinna być utrzymana do pełnego powrotu czynności oddechowej, a w przypadku nawrotu blokady konieczne jest natychmiastowe zapewnienie odpowiedniej wentylacji. Sugammadex może powodować krótkotrwałe wydłużenie czasu aPTT (do 22%) i PT/INR (do 22%) przy dawkach do 16 mg/kg mc., jednak nie wykazano klinicznie istotnego wpływu na powikłania krwotoczne przy dawce 4 mg/kg mc., nawet w skojarzeniu z lekami przeciwzakrzepowymi. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wrodzonymi niedoborami czynników krzepnięcia, koagulopatiami, INR > 3,5 lub stosujących leki przeciwzakrzepowe, zwłaszcza przy dawce 16 mg/kg mc., z koniecznością monitorowania hemostazy i parametrów krzepnięcia.
antagonista witaminy K, atropina, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ciężkie zaburzenie czynności nerek, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dabigatran, dializoterapia, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, koagulopatia, lek antycholinergiczny, lek depolaryzujący, lek przeciwzakrzepowy, monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, niefrakcjonowana heparyna, niesteroidowy lek blokujący, niewydolność wątroby, pankuronium, parametry krzepnięcia, płytkie znieczulenie, pochodna kumaryny, powikłanie krwotoczne, profilaktyka przeciwzakrzepowa, reakcja anafilaktyczna, rokuronium, rywaroksaban, środek znieczulający, sugammadeks, sukcynylocholina, wekuronium, wrodzony niedobór czynników krzepnięcia, zatrzymanie krążenia, znaczna bradykardia, związek benzyloizochinolinowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Podtlenek azotu Messer nie mniej niż 98%
Podtlenek azotu Messer (dinitrogenii oxidum) to gaz medyczny skroplony o zawartości substancji czynnej ≥98,0% (V/V), stosowany głównie w anestezjologii. Jego podstawowe wskazania obejmują indukcję i podtrzymanie znieczulenia ogólnego, zawsze w skojarzeniu z innymi anestetykami wziewnymi (np. sewofluran, desfluran) lub dożylnymi (np. propofol). Takie połączenie umożliwia optymalizację efektu anestetycznego przy jednoczesnym zmniejszeniu dawek poszczególnych leków, co może ograniczać ryzyko działań niepożądanych. Podtlenek azotu nie jest stosowany jako monoterapia w znieczuleniu ogólnym.
analgezja, analgezja okołoporodowa, anestetyk wziewny, anestetyki, ból porodowy, desfluran, Dinitrogenii oxidum, działanie niepożądane, gaz medyczny, indukcja znieczulenia, interwencja medyczna, lek dożylny, mieszanina tlenowa, płytkie znieczulenie, podtlenek azotu, podtrzymanie znieczulenia, procedura diagnostyczna, propofol, sewofluran, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Podtlenek azotu – Wskazania do stosowania
Podtlenek azotu (N2O) jest wszechstronnym środkiem stosowanym w anestezjologii, analgezji i sedacji, wykorzystywanym zarówno jako składnik znieczulenia ogólnego złożonego, jak i samodzielny środek przeciwbólowy. W znieczuleniu ogólnym podtlenek azotu podaje się w stężeniu 98-100% z domieszką co najmniej 21% tlenu, łącząc go z innymi anestetykami wziewnymi lub dożylnymi (np. tiopental, propofol), opioidami i środkami zwiotczającymi mięśnie. Mieszanina równomolowa 50% podtlenku azotu i 50% tlenu jest stosowana do krótkotrwałej analgezji o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, zapewniając szybki początek i ustąpienie działania przeciwbólowego bez utraty świadomości, co jest szczególnie przydatne w procedurach takich jak nakłucia lędźwiowe, biopsje szpiku, drobne zabiegi chirurgiczne, opatrunki oparzeń, nastawianie złamań i zwichnięć oraz zabiegi stomatologiczne u pacjentów pediatrycznych i dorosłych.
analgezja okołoporodowa, anestetyk dożylny, autoanalgezja okołoporodowa, badanie diagnostyczne, biopsja szpiku kostnego, dożylny środek znieczulający, działanie przeciwbólowe, entonox, gaz medyczny skroplony, gaz medyczny sprężony, gaz rozweselający, Kalinox, mieszanina równomolowa, nakłucie lędźwiowe, nastawianie złamań, płytkie znieczulenie, podtlenek azotu, populacja pediatryczna, propofol, środek anestetyczny, środek sedacyjny, środek zwiotczający mięśnie, substancja czynna, tiopental, tlen medyczny, wkłucie żylne, wziewny środek znieczulający, znieczulenie ogólne, znieczulenie zewnątrzoponowe, zwichnięcie stawu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sugammadex Reddy
Sugammadex Reddy jest selektywnym antagonistą blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego wywołanej przez rokuronium i wekuronium, stosowanym do szybkiego i skutecznego znoszenia tej blokady. Zalecane dawki to 4 mg/kg mc. dla głębokiej blokady oraz 16 mg/kg mc. w przypadku natychmiastowego zniesienia blokady. Podanie mniejszych dawek niż zalecane zwiększa ryzyko nawrotu blokady, który występuje u około 0,20% pacjentów. Sugammadex może powodować przejściowe wydłużenie parametrów krzepnięcia (aPTT do 22%, PT/INR do 22%) trwające do 30 minut, jednak nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na powikłania krwotoczne u pacjentów stosujących dawkę 4 mg/kg, nawet w połączeniu z lekami przeciwzakrzepowymi. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, INR >3,5 lub przyjmujących dawkę 16 mg/kg mc., monitorując hemostazę i parametry krzepnięcia.
antagonista witaminy K, atropina, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bradykardia, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dabigatran, dializoterapia, ekstubacja, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, koagulopatia, lek antycholinergiczny, lek przeciwzakrzepowy, niedobór czynników krzepnięcia, pankuronium, płytkie znieczulenie, pochodna kumaryny, powikłanie krwotoczne, profilaktyka przeciwzakrzepowa, reakcja anafilaktyczna, rokuronium, rywaroksaban, środek znieczulający, sugammadeks, sukcynylocholina, wentylacja mechaniczna, zatrzymanie krążenia, związek benzyloizochinolinowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Podtlenek Azotu Medyczny Air Liquide 100%
Podtlenek Azotu Medyczny Air Liquide (100%, gaz medyczny skroplony) jest stosowany jako lek pomocniczy w znieczuleniu ogólnym oraz w analgezji przy zachowaniu świadomości pacjenta. W znieczuleniu ogólnym podtlenek azotu podaje się wyłącznie w połączeniu z innymi środkami anestetycznymi (dożylnymi lub wziewnymi), co pozwala na kontrolę głębokości znieczulenia i redukcję dawek tych leków. W analgezji płytkiej, szczególnie na bloku operacyjnym oraz na sali porodowej, podtlenek azotu umożliwia skuteczne uśmierzanie bólu przy zachowaniu świadomości i współpracy pacjenta. Produkt dostępny jest w butlach o pojemnościach od 3 l (2,25 kg, 1,22 m³ gazu) do 53,33 l (40 kg, 21,65 m³ gazu), a także w wiązce 12 butli o łącznej masie 480 kg i objętości 259,8 m³ (przy ciśnieniu 1 bar i temperaturze 15°C).
analgezja, anestetyk dożylny, anestetyk wziewny, anestezjolog, ból porodowy, droga dożylna, działanie niepożądane, gaz medyczny, mieszanina oddechowa, mieszanina tlenowa, płytkie znieczulenie, podtlenek azotu, podtlenek azotu medyczny, protokół anestezjologiczny, środek anestetyczny, środek znieczulający, uśmierzanie bólu, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sugammadex Juta
Sugammadeks jest selektywnym antagonistą steroidowych środków zwiotczających mięśnie szkieletowe, stosowanym do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuronium i wekuronium. Po jego podaniu konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta pod kątem nawrotu blokady, który występuje z częstością około 0,20% przy stosowaniu dawek zależnych od stopnia blokady. Wentylacja mechaniczna powinna być utrzymana do momentu powrotu spontanicznej czynności oddechowej, a w przypadku nawrotu blokady po ekstubacji należy natychmiast zapewnić odpowiednią wentylację. Sugammadeks może wpływać na parametry krzepnięcia, powodując krótkotrwałe wydłużenie aPTT do 22% i PT (INR) do 22% przy dawce 16 mg/kg mc., jednak badania kliniczne nie wykazały istotnego klinicznie wzrostu ryzyka powikłań krwotocznych przy dawce 4 mg/kg mc., nawet u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, INR > 3,5 lub przyjmujących dawkę 16 mg/kg mc. sugammadeksu.
antagonista witaminy K, aPTT, atropina, blokada nerwowo-mięśniowa, choroba sercowo-naczyniowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dializoterapia, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, koagulopatia, lek antycholinergiczny, lek przeciwzakrzepowy, nawrót blokady, niesteroidowy lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, pankuronium, parametr krzepnięcia, płytkie znieczulenie, pochodna kumaryny, profilaktyka przeciwzakrzepowa, PT/INR, reakcja anafilaktyczna, rokuronium i wekuronium, rywaroksaban i dabigatran, stan obrzękowy, steroidowy lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, steroidowy środek zwiotczający, sugammadeks, wentylacja mechaniczna, wrodzony niedobór czynników krzepnięcia, wydolność oddechowa, znaczna bradykardia, związek benzyloizochinolinowy, związek sukcynylocholiny