indukcja znieczulenia
Indukcja znieczulenia to początkowa faza znieczulenia ogólnego, podczas której pacjent przechodzi ze stanu świadomości do utraty przytomności pod wpływem podawanych leków anestetycznych. Jest to kluczowy moment procedury anestezjologicznej, wymagający szczególnej uwagi i monitorowania funkcji życiowych pacjenta.
W procesie indukcji stosuje się najczęściej leki dożylne, takie jak propofol, etomidat, tiopental czy ketamina, często w połączeniu z opioidami (fentanyl, remifentanil) oraz środkami zwiotczającymi mięśnie (np. rokuronium, sukcynylocholina). Wybór konkretnych preparatów zależy od stanu klinicznego pacjenta, rodzaju zabiegu oraz preferencji anestezjologa.
Indukcja może przebiegać różnymi technikami: dożylną (najczęstsza), wziewną (szczególnie u dzieci) lub mieszaną. Po indukcji następuje zabezpieczenie drożności dróg oddechowych, najczęściej przez intubację dotchawiczą lub założenie maski krtaniowej, a następnie podtrzymywanie znieczulenia. W przypadku pacjentów z „trudnymi drogami oddechowymi” lub wysokim ryzykiem aspiracji treści żołądkowej stosuje się technikę indukcji z szybką sekwencją (RSI – Rapid Sequence Induction).
Prawidłowe przeprowadzenie indukcji znieczulenia wymaga szczegółowej oceny przedoperacyjnej pacjenta, odpowiedniego przygotowania sprzętu i leków, a także stałego monitorowania parametrów hemodynamicznych i oddechowych. Jest to etap procedury anestezjologicznej obarczony potencjalnymi powikłaniami, takimi jak hipotonia, bradykardia czy trudności z wentylacją i intubacją.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flumazenil Pharmaselect 0,1 mg/ml
Flumazenil Pharmaselect, jako selektywny antagonista receptorów benzodiazepinowych, wymaga ścisłego monitorowania pacjentów po podaniu, ze względu na ryzyko nawrotu sedacji oraz potencjalne objawy odstawienne, zwłaszcza u osób przewlekle stosujących benzodiazepiny. Zaleca się kontrolę parametrów życiowych, w tym EKG, tętna, saturacji, ciśnienia tętniczego oraz stanu świadomości, przez czas dostosowany do farmakokinetyki zastosowanej benzodiazepiny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, ciężkim urazem mózgu, padaczką oraz w przypadku zatruć mieszanych, gdyż flumazenil może nasilać toksyczność innych leków lub wywołać wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego i drgawki. Szybkie podanie dawek powyżej 1 mg u osób długotrwale leczonych benzodiazepinami może indukować objawy odstawienne, które wymagają leczenia benzodiazepinami (np. diazepam 5 mg i.v.).
antagonista benzodiazepin, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, depresja oddechowa, diazepam, elektrokardiografia, flumazenil, indukcja znieczulenia, labilność emocjonalna, lęk paniczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwdrgawkowy, midazolam, nalokson, nawrót sedacji, niewydolność wątroby, oddział intensywnej terapii, padaczka, perfuzja mózgowa, pulsoksymetria, saturacja krwi, środek zwiotczający mięśnie, uraz mózgu, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zespół odstawienny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Propofol 2% MCT/LCT Fresenius 20 mg/ml
Propofol, będący lekiem znieczulającym o kodzie ATC N01AX10, charakteryzuje się szybkim początkiem działania wynoszącym 30-40 sekund oraz krótkim czasem działania po pojedynczym bolusie, trwającym około 4-6 minut. Brak klinicznie istotnej kumulacji przy powtarzanych dawkach lub ciągłej infuzji umożliwia precyzyjne kontrolowanie głębokości i czasu trwania znieczulenia. W fazie indukcji obserwuje się przejściową bradykardię i niedociśnienie tętnicze, wynikające z działania wagotonicznego oraz hamowania układu współczulnego, co wymaga monitorowania hemodynamicznego. Po zakończeniu podawania propofolu pacjenci szybko odzyskują przytomność, co sprzyja zastosowaniom w procedurach ambulatoryjnych.
bolus, bradykardia, działanie wagotoniczne, emulsja do wstrzykiwań, emulsja olej w wodzie, indukcja znieczulenia, infuzja ciągła, kumulacja leku, lek anestetyczny, lek znieczulający, monitorowanie hemodynamiczne, niedociśnienie tętnicze, populacja pediatryczna, praktyka anestezjologiczna, propofol, substancja pomocnicza, układ przywspółczulny, układ współczulny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Propofol-Lipuro 2% (20 mg/ml) emulsja do wstrzykiwań lub infuzji 20 mg/ml
Propofol-Lipuro 2% (20 mg/ml) to dożylny, krótko działający środek do znieczulenia ogólnego w postaci mlecznobiałej emulsji typu „olej w wodzie”. Wskazania obejmują indukcję i podtrzymanie znieczulenia ogólnego u dorosłych oraz dzieci powyżej 3. roku życia, sedację na oddziałach intensywnej terapii u pacjentów powyżej 16 lat z wymogiem wentylacji kontrolowanej, a także sedację podczas zabiegów diagnostycznych i chirurgicznych u dorosłych i dzieci powyżej 3 lat. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej ze znieczuleniem miejscowym lub regionalnym. W fiolce o pojemności 50 ml znajduje się 1000 mg propofolu oraz 50 mg/ml oleju sojowego, co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów z alergią na składniki emulsji.
emulsja do wstrzykiwań, indukcja znieczulenia, monoterapia, oddychanie kontrolowane, oddział intensywnej terapii, olej sojowy, podtrzymanie znieczulenia, preparat parenteralny, propofol, Propofol-Lipuro, sedacja pacjentów, sedacja podczas zabiegów, terapia skojarzona, wentylacja kontrolowana, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nimbex 2 mg/ml
Produkt leczniczy Nimbex (cisatrakurium, 2 mg/ml) stosowany jest do dożylnego wstrzykiwania lub infuzji w celu blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Zalecana dawka u dorosłych do intubacji dotchawiczej wynosi 0,15 mg/kg mc., podawana w ciągu 5-10 sekund, co zapewnia optymalne warunki po 120 sekundach od indukcji znieczulenia propofolem. Dawki wyższe skracają czas początku działania, a podtrzymujące dawki 0,03 mg/kg mc. wydłużają blok o około 20 minut. Czas ustępowania bloku jest niezależny od dawki i wynosi około 13 minut (od 25% do 75% powrotu T1) oraz 30 minut (od 5% do 95%). Blok można odwrócić standardowymi inhibitorami acetylocholinoesterazy, z czasem ustąpienia od 2 do 9 minut w zależności od stopnia powrotu odpowiedzi T1. U dzieci dawka początkowa jest podobna (0,15 mg/kg mc.), jednak czas działania jest krótszy, a profil farmakodynamiczny różni się w zależności od wieku i stosowanego znieczulenia (opioidowe, halotan). U dzieci poniżej 2 lat dane są ograniczone, a stosowanie u noworodków nie jest zalecane.
blok nerwowo-mięśniowy, blokada nerwowo-mięśniowa, chlorowcowane węglowodory, cisatrakurium, enfluran, halotan, indukcja znieczulenia, infuzja ciągła, inhibitory acetylocholinoesterazy, intubacja dotchawicza, izofluran, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oddział intensywnej terapii, opioidy, pomostowanie aortalno-wieńcowe, propofol, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, suksametonium, tiopental sodu, ustępowanie bloku, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diazepam Grindeks 10 mg/2 ml
Diazepam Genoptim w roztworze do wstrzykiwań (10 mg/2 ml) jest benzodiazepiną stosowaną w stanach klinicznych wymagających pilnej interwencji, takich jak stany pobudzenia, lęku o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, stany padaczkowe, tężec, stany przedrzucawkowe, rzucawka oraz zespół odstawienia alkoholu. Lek wykazuje szybkie działanie uspokajające, przeciwdrgawkowe i miorelaksacyjne, co czyni go szczególnie przydatnym w sytuacjach, gdy podanie doustne jest niemożliwe lub niewskazane. Preparat jest również stosowany w premedykacji przed zabiegami diagnostycznymi, chirurgicznymi i endoskopowymi, w tym cewnikowaniem serca, zapewniając odpowiednią sedację i redukcję lęku pacjenta. W terapii spastyczności i odruchowych skurczów mięśni diazepam działa na ośrodkowy układ nerwowy, poprawiając komfort pacjentów z uszkodzeniami rdzenia kręgowego, porażeniem mózgowym, paraplegią, atetoza oraz zespołem postępującej sztywności.
atetoza, benzodiazepina, cewnikowanie serca, delirium tremens, działanie przeciwdrgawkowe, indukcja znieczulenia, monitorowanie pacjenta, napięcie psychiczne, objawy abstynencyjne, obrażenie rdzenia kręgowego, opieka przedoperacyjna, paraplegia, pobudzenie psychomotoryczne, podanie doustne, podawanie parenteralne, porażenie mózgowe, procedura endoskopowa, roztwór do wstrzykiwań, rzucawka, sedacja przedoperacyjna, spastyczność, stan drgawkowy, stan przedrzucawkowy, substancja pomocnicza, terapia intensywna, tężec, zabieg diagnostyczny, zaburzenie wchłaniania, zespół odstawienia alkoholu, zespół postępującej sztywności - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Remifentanil B. Braun 5 mg
Remifentanil B. Braun jest opioidowym lekiem przeciwbólowym o szybkim działaniu, stosowanym wyłącznie jako składnik znieczulenia złożonego, nie zaś w monoterapii do indukcji znieczulenia ogólnego. Preparat zawiera 5 mg remifentanylu (chlorowodorku remifentanylu) w 1 ml roztworu po sporządzeniu, co wymaga precyzyjnego dawkowania i łączenia z innymi środkami anestetycznymi ze względu na jego specyficzny profil farmakokinetyczny. Podanie leku drogą zewnątrzoponową lub podpajęczynówkową jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na obecność glicyny w składzie, która może wywołać poważne powikłania neurologiczne.
anestezjolog, chlorowodorek remifentanylu, droga podpajęczynówkowa, droga zewnątrzoponowa, glicyna, indukcja znieczulenia, nadwrażliwość, opioidowy lek przeciwbólowy, pochodna fentanylu, powikłanie neurologiczne, profil farmakokinetyczny, reakcja alergiczna, remifentanyl, środek anestetyczny, substancja czynna, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Sewofluran – Właściwości farmakokinetyczne
Sewofluran jest wziewnym środkiem znieczulenia ogólnego charakteryzującym się niską rozpuszczalnością we krwi i tkankach, co umożliwia szybki początek i zakończenie działania. Po 30 minutach stosowania stosunek stężenia pęcherzykowego do wdechowego (FA/FI) wynosi 0,85, a po 5 minutach od zakończenia anestezji stosunek stężenia pęcherzykowego do początkowego (FA/FAO) spada do 0,15, co potwierdza szybkie osiągnięcie i eliminację leku. Metabolizm sewofluranu jest minimalny (<5%), głównie przez defluoryzację w wątrobie z udziałem CYP2E1, prowadząc do powstania heksafluoroizopropanolu (HFIP), który jest szybko koniugowany i wydalany z moczem. W trakcie i po znieczuleniu obserwuje się przejściowy wzrost stężenia nieorganicznych fluorków w surowicy, osiągający maksymalne wartości w ciągu ostatnich 2 godzin znieczulenia i powracający do normy w ciągu 48 godzin, bez klinicznie istotnego wpływu na funkcję nerek, nawet u pacjentów z początkową niewydolnością nerek (kreatynina ≥ 1,5 mg/100 ml). Sewofluran nie indukuje metabolizmu przez barbiturany, ale jego metabolizm może być zwiększony przez induktory CYP2E1, takie jak izoniazyd i alkohol.
CABG, CYP2E1, dysfagia, heksafluoroizopropanol, indukcja znieczulenia, izoenzym 2E1 cytochromu P450, jon fluorkowy, klasyfikacja Childa-Pugha, koniugacja z kwasem glukuronowym, kwas trifluorooctowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, podtrzymywanie znieczulenia, pomostowanie aortalno-wieńcowe, rozpuszczalność we krwi, sewofluran, środek znieczulenia ogólnego, stężenie kreatyniny, stężenie pęcherzykowe, stężenie sewofluranu, wziewny środek znieczulenia ogólnego, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ultiva 2 mg
Produkt leczniczy Ultiva, zawierający remifentanyl w postaci chlorowodorku, jest dostępny w dawkach 1 mg, 2 mg oraz 5 mg jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, o stężeniu 1 mg/ml po odtworzeniu. Lek jest wskazany do stosowania w anestezjologii i intensywnej terapii, przede wszystkim jako analgetyk podczas indukcji i podtrzymywania znieczulenia ogólnego w trakcie zabiegów chirurgicznych, w tym szczególnie w kardiochirurgii. Ponadto, Ultiva znajduje zastosowanie w leczeniu bólu w okresie pooperacyjnym u pacjentów pod ścisłą opieką medyczną, stanowiąc pomost terapeutyczny przed włączeniem długo działających analgetyków.
analgezja, anestezjolog, ból pooperacyjny, chlorowodorek remifentanylu, farmakodynamika leku, indukcja znieczulenia, intensywna terapia, lek przeciwbólowy, niewydolność oddechowa, oddział intensywnej terapii, opieka medyczna, parametr hemodynamiczny, parametry życiowe, podtrzymywanie znieczulenia, proszek do sporządzania roztworu, remifentanyl, roztwór do wstrzykiwań, sedacja, specjalista intensywnej terapii, wentylacja mechaniczna, zabieg kardiochirurgiczny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sevorane 100%
Sewofluran, fluorowa pochodna eteru metyloizopropylowego o masie cząsteczkowej 200,05, jest nowoczesnym wziewnym środkiem znieczulenia ogólnego z grupy ATC N01AB08. Charakteryzuje się fizykochemicznymi właściwościami, takimi jak temperatura wrzenia 58,6°C przy 760 mm Hg, ciężar właściwy 1,520-1,525 w 20°C oraz prężność pary wynoszącą 157 mm Hg (20°C), 197 mm Hg (25°C) i 317 mm Hg (36°C). Współczynniki rozdziału krew/gaz wynoszą 0,63-0,69, a woda/gaz 0,36, co wpływa na szybkie działanie i indukcję znieczulenia. Sewofluran jest stabilny chemicznie, nie ulega rozkładowi w obecności mocnych kwasów ani podwyższonej temperatury, a także nie wykazuje działania korozyjnego na metale stosowane w aparaturze medycznej. Rozkład sewofluranu może zachodzić w kontakcie z pochłaniaczem CO2, zwłaszcza gdy jest on przesuszony i zawiera wodorotlenek potasu, prowadząc do powstania toksycznych produktów, takich jak formaldehyd, alkohol metylowy i tlenek węgla. Preparat zawiera minimum 300 ppm wody, co zapobiega powstawaniu kwasów Lewisa i minimalizuje degradację.
ciśnienie perfuzyjne mózgu, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie tętnicze, deficyt poznawczy, fluorowodór, formaldehyd, heksafluoroizopropanol, indukcja znieczulenia, kwas glukuronowy, kwas Lewisa, MAC, minimalne stężenie pęcherzykowe, mózgowy przepływ krwi, niedokrwienie mięśnia sercowego, pochłaniacz CO2, pochodna eteru, podtlenek azotu, próg arytmogenny, sewofluran, współczynnik rozdziału, wziewny środek znieczulenia, zaburzenie neurorozwojowe, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Propofol – Dawkowanie i sposób podawania
Propofol jest anestetykiem dożylnym podawanym w postaci emulsji, stosowanym do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego oraz sedacji w warunkach szpitalnych. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wieku, masy ciała, stanu klinicznego pacjenta oraz premedykacji. U dorosłych poniżej 55 lat dawka indukcyjna wynosi 1,5-2,5 mg/kg mc., podawana w bolusach około 40 mg co 10 sekund lub wlew dożylny 20-50 mg/min. U pacjentów powyżej 55 lat oraz z ASA III/IV dawki są zmniejszone (około 1 mg/kg mc., bolusy 20 mg co 10 sekund). Podtrzymanie znieczulenia wymaga wlewu 4-12 mg/kg mc./h u dorosłych, a u dzieci (powyżej 1 miesiąca życia) 9-15 mg/kg mc./h, z większymi dawkami u najmłodszych (1 miesiąc-3 lata). Propofol nie posiada właściwości przeciwbólowych, dlatego należy stosować go łącznie z lekami analgetycznymi. Podczas podawania konieczne jest monitorowanie układu krążenia i oddechowego oraz zapewnienie sprzętu do utrzymania drożności dróg oddechowych i wentylacji mechanicznej.
alfentanyl, atrakurium, chlorowodorek lidokainy, drożność dróg oddechowych, emulsja do wstrzykiwań, hipowolemia, indukcja znieczulenia, infuzja dożylna, intensywna terapia, klasyfikacja ASA, lek przeciwbólowy, lek zwiotczający mięśnie, miwakurium, oddychanie wspomagane, podtrzymywanie znieczulenia, pompa strzykawkowa, premedykacja, propofol, pulsoksymetria, sedacja, sztuczna wentylacja, układ krążenia, wentylacja mechaniczna, wlew dożylny, wprowadzenie do znieczulenia, wstrzyknięcie dożylne, zatrzymanie czynności serca, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Landiolol – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Landiolol, selektywny antagonista receptorów beta1-adrenergicznych, wykazuje ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią. W badaniu klinicznym z udziałem 32 pacjentek poddawanych cesarskiemu cięciu, podanie 200 µg/kg masy ciała landiololu podczas indukcji znieczulenia skutkowało zmniejszeniem hemodynamicznej odpowiedzi na intubację bez zgłoszonych działań niepożądanych. Wyniki noworodków oceniane w skali Apgar po 1 i 5 minutach nie różniły się od grupy placebo, a lek nie wpływał na skurcze macicy, co potwierdza jego wysoką selektywność i względne bezpieczeństwo. Badania przedkliniczne nie wykazały istotnego wpływu na reprodukcję, jednak brak jest jednoznacznych danych klinicznych, co wymaga ostrożności w stosowaniu u kobiet ciężarnych. Potencjalne ryzyko dla płodu obejmuje hipoglikemię, niedociśnienie tętnicze oraz bradykardię, dlatego konieczne jest monitorowanie maciczno-łożyskowego przepływu krwi, rozwoju płodu oraz stanu noworodka po porodzie.
antagonista receptorów beta1-adrenergicznych, beta-adrenolityk, bradykardia, cesarskie cięcie, dane farmakodynamiczne, hipoglikemia, indukcja znieczulenia, intubacja dotchawicza, karmienie piersią, landiolol, maciczno-łożyskowy przepływ krwi, niedociśnienie tętnicze, odpowiedź hemodynamiczna, podjęcie decyzji terapeutycznej, receptor beta1-adrenergiczny, skala Apgar, skurcz macicy, zdarzenie niepożądane - Leksykon substancji czynnych
Cisatrakurium – Dawkowanie i sposób podawania
Cisatrakurium jest środkiem blokującym przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, który powinien być podawany wyłącznie przez anestezjologa lub pod jego nadzorem, z monitorowaniem przewodnictwa nerwowo-mięśniowego w celu indywidualnego dostosowania dawki. Standardowa dawka do intubacji u dorosłych wynosi 0,15 mg/kg mc., umożliwiająca intubację po 120 sekundach od podania po indukcji znieczulenia propofolem. Dawka podtrzymująca 0,03 mg/kg mc. przedłuża blok o około 20 minut podczas znieczulenia opioidami lub propofolem. U dzieci dawka intubacyjna jest taka sama (0,15 mg/kg mc.), jednak czas działania bloku jest krótszy, a dawki podtrzymujące (np. 0,02-0,03 mg/kg mc.) przedłużają blok o 9-25 minut w zależności od wieku i stosowanego znieczulenia. Szybkość samoistnego ustępowania bloku jest niezależna od dawki i wynosi około 13-30 minut u dorosłych oraz 11-28 minut u dzieci, w zależności od stosowanego znieczulenia i dawki.
anestezjolog, blok nerwowo-mięśniowy, choroba sercowo-naczyniowa, cisatrakurium, enfluran, halotan, indukcja znieczulenia, infuzja ciągła, inhibitor acetylocholinoesterazy, intubacja dotchawicza, izofluran, masa ciała, monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oddział intensywnej terapii, pomostowanie tętnic wieńcowych, propofol, stymulacja nerwu łokciowego, suksametonium, tiopental sodu, ustępowanie bloku, wentylacja kontrolowana, wstrzyknięcie dożylne, zabieg kardiochirurgiczny - Leksykon substancji czynnych
Fentanyl – Wskazania do stosowania
Fentanyl, jako silny opioid, znajduje zastosowanie w leczeniu bólu o różnym charakterze, zależnie od postaci farmaceutycznej. Tabletki podjęzykowe i podpoliczkowe (np. Vellofent, Submena, AuroFena) są wskazane do terapii bólu przebijającego (BTP) u dorosłych pacjentów onkologicznych, którzy uprzednio stosowali opioidową terapię podtrzymującą, definiowaną m.in. jako przyjmowanie co najmniej 60 mg morfiny doustnie na dobę lub równoważnej dawki innego opioidu. Systemy transdermalne (np. Durogesic, Fenta MX, Matrifen) stosuje się w leczeniu ciężkiego przewlekłego bólu wymagającego długoterminowego podawania opioidów, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci powyżej 2 roku życia, z możliwością doboru mocy plastra od 12 μg/h do 100 μg/h, co odpowiada zawartości fentanylu od 1,38 mg do 16,8 mg i powierzchni uwalniania od 4,2 cm² do 42 cm².
analgezja chirurgiczna, analgosedacja, ból nowotworowy, ból pourazowy, ból przebijający, choroba nowotworowa, ciężki przewlekły ból, długoterminowe leczenie bólu, fentanyl przezskórny, indukcja znieczulenia, lek opioidowy, lek przeciwbólowy, neuroleptoanalgezja, opioidowa terapia podtrzymująca, roztwór do wstrzykiwań, silny ból ostry, system transdermalny, system transdermalny fentanylu, tabletka podjęzykowa, tabletka podpoliczkowa, wentylacja mechaniczna, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie ogólne, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Desfluran Piramal 100 % v/v
Desfluran Piramal jest wziewnym środkiem znieczulającym, który powinien być podawany wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny z odpowiednim przeszkoleniem w zakresie znieczulenia ogólnego. Do jego aplikacji konieczne jest użycie specjalistycznego parownika skalibrowanego do desfluranu. Monitorowanie podczas znieczulenia obejmuje EKG, ciśnienie tętnicze, saturację tlenem oraz pCO2 po wydechu, ze szczególnym uwzględnieniem ciśnienia krwi i częstości akcji serca w celu oceny głębokości znieczulenia. Dawkowanie desfluranu jest zindywidualizowane i zależy od wieku pacjenta, z minimalnymi stężeniami pęcherzykowymi (MAC) malejącymi wraz z wiekiem (np. u dorosłych 25 lat MAC wynosi 7,3 ± 0,0% w 100% O2, a u 70 lat 5,2 ± 0,6%). Desfluran można stosować w połączeniu z opioidami, benzodiazepinami i podtlenkiem azotu, co zmniejsza zapotrzebowanie na jego dawkę. Indukcja znieczulenia powinna zaczynać się od stężenia 3%, zwiększanego co 2–3 oddechy o 0,5–1,0%, osiągając zwykle 4–11% w ciągu 2–4 minut, z tlenem w mieszaninie wdechowej co najmniej 30% przy stężeniach powyżej 15% desfluranu.
benzodiazepina, ciśnienie krwi, ciśnienie perfuzyjne, ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego, drożność dróg oddechowych, hiperwentylacja, hipokapnia, hipowolemia, indukcja znieczulenia, intubacja, lek przeciwcholinergiczny, lek zwiotczający mięśnie, niedociśnienie tętnicze, opioid, parownik, podtlenek azotu, propofol, resuscytacja krążeniowa, saturacja tlenem, skurcz krtani, środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, stężenie pęcherzykowe, sztuczna wentylacja, tiopental, wziewny środek znieczulający, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Midazolam Accord 1 mg/ml
Midazolam Accord to roztwór do wstrzykiwań lub infuzji o stężeniu 1 mg/ml, zawierający midazolam w postaci chlorowodorku, dostępny w ampułkach po 5 ml (5 mg substancji czynnej). Preparat charakteryzuje się krótkim czasem działania, pH 2,9-3,7 oraz osmolalnością 270-330 mOsm/kg mc. Wskazania u dorosłych obejmują sedację płytką przed i w trakcie zabiegów diagnostycznych lub terapeutycznych, znieczulenie (w premedykacji, indukcji oraz jako element znieczulenia skojarzonego) oraz sedację na oddziałach intensywnej opieki medycznej (OIOM). U dzieci stosuje się go w analogicznych wskazaniach: sedacja płytka, premedykacja oraz sedacja na OIOM. Preparat powinien być podawany wyłącznie przez doświadczonych lekarzy w warunkach zapewniających pełne monitorowanie funkcji życiowych i dostęp do sprzętu resuscytacyjnego.
chlorowodorek midazolamu, depresja oddechowa, flumazenil, głębokość sedacji, indukcja znieczulenia, intensywna opieka medyczna, intensywna terapia, intubacja, lek antagonistyczny, midazolam, monitorowanie czynności życiowych, OIOM, pacjent krytycznie chory, parametry życiowe, premedykacja, resuscytacja, roztwór do wstrzykiwań, sedacja na OIOM, sedacja płytka, skala sedacji, wentylacja mechaniczna, zespół anestezjologiczny, znieczulenie miejscowe, znieczulenie skojarzone - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lignocainum hydrochloricum WZF 2% 20 mg/ml
Lignocainum Hydrochloricum WZF 2% (20 mg/ml) jest roztworem lidokainy chlorowodorku stosowanym w znieczuleniu regionalnym, terapii bólu oraz leczeniu zaburzeń rytmu serca. Maksymalna dawka jednorazowa u dorosłych wynosi 200 mg (4,5 mg/kg mc.), u dzieci nie przekracza 3 mg/kg mc. Podawanie leku wymaga monitorowania czynności życiowych oraz stosowania próby aspiracji, aby uniknąć podania donaczyniowego. W znieczuleniu zewnątrzoponowym stosuje się dawkę testową 3-5 ml lidokainy z adrenaliną, a odstępy między dawkami nie powinny być krótsze niż 90 minut. Maksymalne dawki dla różnych rodzajów znieczulenia to: nasiękowe, blokady pni i splotów, zewnątrzoponowe i dożylne do 200 mg, a podpajęczynówkowe do 80 mg (1,5-4 ml). Produkt można rozcieńczać 0,9% roztworem NaCl.
analgezja prewencyjna, blokada okołoszyjkowa, ból neuropatyczny, chlorowodorek lidokainy, dawka nasycająca, dawka testowa, hiperkapnia, hipoksja, hipoproteinemia, indukcja znieczulenia, infuzja dożylna ciągła, kwasica, lek przeciwarytmiczny, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podanie donaczyniowe, próba aspiracji, terapia bólu, terapia multimodalna, wstrzyknięcie podpajęczynówkowe, zaburzenia rytmu serca, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie odcinkowe dożylne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon substancji czynnych
Midazolam – Dawkowanie i sposób podawania
Midazolam, będący benzodiazepiną o szybkim początku działania, jest dostępny w formie tabletek powlekanych, roztworu do stosowania w jamie ustnej oraz roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do wieku, stanu klinicznego pacjenta oraz współistniejących terapii, z koniecznością stopniowego zwiększania dawki i powolnego podawania. W leczeniu krótkotrwałych zaburzeń snu u dorosłych stosuje się dawki 7,5-15 mg (tabletki), natomiast w premedykacji dawkę podaje się 30-60 minut przed zabiegiem. U osób ≥60 lat i pacjentów osłabionych zaleca się dawkę początkową 7,5 mg z uwagi na zwiększone ryzyko depresji układu oddechowego i krążenia. Roztwór doustny stosowany jest głównie w leczeniu ostrych napadów drgawkowych u dzieci, z dawkami zależnymi od wieku (np. 2,5 mg u niemowląt 3-6 miesięcy, 10 mg u młodzieży 10-18 lat). Podawanie odbywa się na śluzówkę jamy ustnej, unikając aspiracji, a w przypadku braku efektu po 10 minutach konieczny jest kontakt z pogotowiem.
benzodiazepina, ciężka niewydolność wątroby, depresja oddechowa, działanie farmakologiczne, hipotermia, hipowolemia, indukcja znieczulenia, klirens leku, kumulacja leku, lek uspokajający, napad drgawkowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oddział intensywnej opieki medycznej, okres półtrwania leku, płytka sedacja, pompa infuzyjna, pompa strzykawkowa, premedykacja, sedacja płytka, sedacja proceduralna, wlew dożylny, zespół odstawienny, znieczulenie skojarzone, zwężenie naczyń - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arduan 4 mg
Bromek pipekuronium (Arduan) jest niedepolaryzującym lekiem blokującym przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, charakteryzującym się korzystnym profilem bezpieczeństwa w zakresie układu sercowo-naczyniowego, powodującym jedynie niewielkie, klinicznie nieistotne obniżenie tętna, ciśnienia tętniczego (skurczowego i rozkurczowego) oraz rzutu serca. W dawce do 100 µg/kg nie wywołuje uwalniania histaminy, co zmniejsza ryzyko reakcji histaminopodobnych. Mimo to, istnieje ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych, zwłaszcza u pacjentów z historią nadwrażliwości na inne leki z grupy niedepolaryzujących środków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, co wymaga przygotowania odpowiednich środków do natychmiastowego leczenia anafilaksji. Monitorowanie działań niepożądanych jest kluczowe i powinno być zgłaszane do odpowiednich instytucji nadzorczych.
alergia krzyżowa, atelektazja, atrofia mięśniowa, bezmocz, blok nerwowo-mięśniowy, bromek pipekuronium, ciśnienie krwi, dodatkowy skurcz komorowy, duszność, działanie sympatomimetyczne, działanie wagolityczne, indukcja znieczulenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedepolaryzujący lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, parametry hemodynamiczne, pokrzywka, profilaktyka przeciwzakrzepowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja histaminopodobna, rzut serca, skurcz krtani, uwalnianie histaminy, wysypka, zaburzenia OUN, zaburzenie kwasowo-zasadowe, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zakrzepica, zwoje nerwowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Rocuronium bromide hameln 10 mg/ml
Bromek rokuronium, jako niedepolaryzujący środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego siłę i czas działania. Leki nasilające efekt blokady to m.in. halogenowe lotne anestetyki (sewofluran, izofluran, desfluran), które wymagają redukcji dawki bromku rokuronium ze względu na synergistyczne działanie na płytkę nerwowo-mięśniową. Wysokie dawki leków indukujących znieczulenie (tiopental, propofol, ketamina, etomidat) oraz antybiotyki aminoglikozydowe, linkozamidowe, polipeptydowe i acylaminopenicylinowe również nasilają i wydłużają blokadę, co wymaga ścisłego monitorowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów może prowadzić do przedłużenia bloku i ryzyka miopatii. Z kolei inhibitory acetylocholinoesterazy (neostygmina, edrofonium, pirydostygmina) odwracają blokadę, co jest wykorzystywane w praktyce klinicznej do zakończenia działania bromku rokuronium. Warto podkreślić, że bromek rokuronium może przyspieszać początek działania lidokainy, co ma potencjalne znaczenie kliniczne.
aminoglikozyd, anestetyk wziewny, antybiotyk polipeptydowy, blok nerwowo-mięśniowy, blokada nerwowo-mięśniowa, bloker kanału wapniowego, bromek rokuronium, bupiwakaina, edrofonium, etomidat, fenytoina, gabeksat, halogenowe leki znieczulające, indukcja enzymatyczna, indukcja znieczulenia, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, karbamazepina, ketamina, kortykosteroid, kwas gammahydroksymasłowy, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, linkozamid, miopatia, neostygmina, niedepolaryzujący bloker nerwowo-mięśniowy, pirydostygmina, pochodna aminopirydyny, propofol, sugammadeks, suksametonium, tetracyklina, tiopental, ulinastatyna, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ozased 2 mg/ml
Midazolam w postaci roztworu doustnego OZASED (2 mg/ml) jest wskazany do stosowania u pacjentów pediatrycznych od 6. miesiąca życia do 17. roku życia jako środek sedatywny. Lek znajduje zastosowanie w indukcji umiarkowanej sedacji przed procedurami diagnostycznymi i terapeutycznymi, takimi jak diagnostyka obrazowa (TK, MRI), drobne zabiegi stomatologiczne, endoskopie, punkcje diagnostyczne oraz zmiana opatrunków. OZASED łagodzi objawy lękowe, niepokój i pobudzenie związane z procedurami medycznymi, co ułatwia współpracę dziecka i poprawia komfort przeprowadzanych zabiegów. Ponadto midazolam jest stosowany jako premedykacja przed znieczuleniem, redukując lęk przedoperacyjny, opór przed indukcją znieczulenia oraz ułatwiając separację od opiekunów.
diagnostyka obrazowa, endoskopia diagnostyczna, etanol, gammadeks, gastroskopia, indukcja znieczulenia, kolonoskopia, lęk przedoperacyjny, midazolam, objawy lękowe, premedykacja, procedury anestezjologiczne, procedury diagnostyczne, punkcja diagnostyczna, rezonans magnetyczny, roztwór doustny, sedacja, sedacja umiarkowana, sód, stany lękowe, substancja czynna, tomografia komputerowa, zabiegi stomatologiczne, znieczulenie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Propofol-Lipuro 2% (20 mg/ml) emulsja do wstrzykiwań lub infuzji 20 mg/ml
Propofol, klasyfikowany pod kodem ATC N01AX10, jest substancją czynną w preparacie Propofol-Lipuro 2% (20 mg/ml), stosowanym do dożylnych wstrzyknięć i infuzji w znieczuleniu ogólnym. Charakteryzuje się szybkim początkiem działania nasennego, z czasem indukcji wynoszącym 30-40 sekund, zależnym od szybkości podania. Po zakończeniu podawania obserwuje się szybki powrót świadomości, co jest istotne w krótkotrwałych procedurach oraz monitorowaniu pacjenta po znieczuleniu. Farmakodynamicznie propofol może powodować przejściowe zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak bradykardia i niedociśnienie, prawdopodobnie z powodu braku działania wagolitycznego, które ustępują podczas podtrzymywania znieczulenia.
- Leksykon substancji czynnych
Etomidat – Wskazania do stosowania
Etomidat jest anestetykiem dożylnym o szybkim początku i krótkim czasie działania, stosowanym głównie do indukcji znieczulenia ogólnego, znieczulenia dodatkowego w znieczuleniu miejscowym oraz podczas krótkich zabiegów diagnostycznych i ambulatoryjnych. Jego unikalny profil farmakodynamiczny, charakteryzujący się minimalnym wpływem na hemodynamikę, czyni go lekiem z wyboru u pacjentów kardiologicznych oraz w kardiochirurgii. Preparaty dostępne na rynku polskim to Etomidate-Lipuro (2 mg/ml, emulsja typu „olej w wodzie”) oraz Hypnomidate (2 mg/ml, wodny roztwór do wstrzykiwań), które różnią się postacią farmaceutyczną i potencjalnym profilem działań niepożądanych.
akcja serca, anestezjologia, całkowite znieczulenie dożylne, ciśnienie tętnicze, emulsja do wstrzykiwań, etomidat, Etomidate-Lipuro, farmakodynamika, Hypnomidate, indukcja znieczulenia, interakcja lekowa, kardiochirurgia, parametry hemodynamiczne, przeciwwskazanie, roztwór do wstrzykiwań, środek anestetyczny, środek przeciwbólowy, środek wziewny, stabilność hemodynamiczna, układ sercowo-naczyniowy, właściwości analgetyczne, zabieg diagnostyczny, zabieg kardiochirurgiczny, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Midanium 1 mg/ml
Midazolam, będący pochodną imidazobenzodiazepiny (kod ATC: N05CD08), jest lekiem o właściwościach nasennych, uspokajających, przeciwlękowych, przeciwdrgawkowych oraz zwiotczających mięśnie. W formie wolnej jest substancją lipofilną o słabej rozpuszczalności w wodzie, jednak obecność zasadowego atomu azotu w pierścieniu imidazobenzodiazepinowym umożliwia tworzenie soli rozpuszczalnych w wodzie, co poprawia stabilność i tolerancję roztworu do wstrzykiwań. Midazolam dostępny jest w postaci roztworu do wstrzykiwań w stężeniach 1 mg/ml (bezbarwny, przezroczysty płyn) oraz 5 mg/ml (bezbarwny lub jasnożółty, przezroczysty płyn), zawierających 3,16 mg/ml sodu jako substancji pomocniczej. Krótki czas działania midazolamu wynika z jego szybkiego metabolizmu, co czyni go szczególnie użytecznym w anestezjologii, intensywnej terapii oraz procedurach diagnostycznych wymagających sedacji.
amnezja anterogradowa, anestezjologia, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, imidazobenzodiazepina, indukcja znieczulenia, intensywna terapia, krótki czas działania, lek nasenny i uspokajający, midazolam, napad drgawkowy, niepamięć następcza, pierścień imidazobenzodiazepinowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, postać farmaceutyczna, premedykacja, relaksacja mięśniowa, roztwór do wstrzykiwań, sedacja, substancja czynna, substancja lipofilna - Leksykon leków
Interakcje leku – Hypnomidate 2 mg/ml
Etomidat (Hypnomidate 2 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w anestezjologii. Współpodawanie z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak neuroleptyki, opioidy i leki sedatywne, prowadzi do synergistycznego nasilenia działania nasennego, co wymaga rozważenia redukcji dawki etomidatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na opioidy z grupy fentanylu: alfentanyl skraca końcowy okres półtrwania etomidatu do 29 minut, co może skutkować wcześniejszym wybudzeniem pacjenta, natomiast dożylny fentanyl zmniejsza 2-3 krotnie klirens osoczowy i objętość dystrybucji etomidatu, bez wpływu na okres półtrwania, co często wymaga zmniejszenia dawki etomidatu. Ponadto, etomidat może nasilać działanie hipotensyjne leków obniżających ciśnienie tętnicze poprzez przejściowe zmniejszenie oporu obwodowego naczyń, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych.
alfentanyl, depresja oddechowa, etanol, etomidat, fentanyl, indukcja znieczulenia, ketamina, klirens osoczowy, lek hipotensyjny, lek neuroleptyczny, lek sedatywny, norketamina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opioid, opór obwodowy, parametr farmakokinetyczny, parametr hemodynamiczny, sedacja - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Flumazenil B.Braun 0,1 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 0,1 mg/ml
Flumazenil B. Braun w stężeniu 0,1 mg/ml jest antagonistą receptorów benzodiazepinowych stosowanym do odwracania sedatywnego działania benzodiazepin na ośrodkowy układ nerwowy. Preparat znajduje zastosowanie w anestezjologii do wyprowadzania ze znieczulenia ogólnego indukowanego lub podtrzymywanego benzodiazepinami oraz do znoszenia sedacji po krótkotrwałych zabiegach diagnostycznych i terapeutycznych. W oddziałach intensywnej terapii lek jest wykorzystywany do przywracania funkcji oddechowej u pacjentów z depresją oddechową wywołaną benzodiazepinami oraz w diagnostyce i terapii przedawkowań tych leków. Preparat dostępny jest w ampułkach 5 ml (0,5 mg flumazenilu) oraz 10 ml (1 mg flumazenilu), o pH 3,9-5,0, zawierających 3,7 mg/ml sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami sodowymi.
anestezjologia, benzodiazepiny, depresja oddechowa, działanie sedatywne benzodiazepin, flumazenil, funkcja oddechowa, funkcje psychomotoryczne, indukcja znieczulenia, oddział intensywnej terapii, pediatria, przedawkowanie leku, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, sedacja, wybudzenie pacjenta, zaburzenia świadomości, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ultiva 1 mg
Ultiva (remifentanyl) jest silnym opioidem stosowanym wyłącznie dożylne, wymagającym podawania na oddziałach z pełnym monitoringiem funkcji oddechowych i krążeniowych oraz przez personel przeszkolony w zakresie znieczulenia i resuscytacji. Lek podaje się w formie infuzji ciągłej przy użyciu kalibrowanej pompy infuzyjnej, z zastosowaniem specjalnych cewników dożylnego podawania, które muszą być sprawdzone pod kątem drożności i przepłukane po zakończeniu terapii. Preparat należy rekonstytuować zgodnie z zaleceniami producenta, a stężenia roztworu do infuzji ręcznej mieszczą się w zakresie 20-250 µg/ml, z zalecanymi wartościami 50 µg/ml dla dorosłych i 20-25 µg/ml dla dzieci powyżej 1 roku życia. Podawanie leku drogą zewnątrzoponową lub podpajęczynówkową jest bezwzględnie przeciwwskazane.
analgezja, anestetyk, cewnik dożylny, czynność oddechowa, drożność dróg oddechowych, działania niepożądane opioidów, efekt przeciwbólowy, głębokość sedacji, indukcja znieczulenia, infuzja ciągła, kaniula dożylna, okres półtrwania, podawanie dożylne, podawanie podpajęczynówkowe, podtrzymanie znieczulenia, pompa infuzyjna, proszek do sporządzania roztworu, przestrzeń martwa, remifentanyl, resuscytacja oddechowa, sedacja, silny opioid, wentylacja wspomagana, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mizormic 5 mg/ml
Midazolam w postaci roztworu do wstrzykiwań (Mizormic, 5 mg/ml) jest krótkodziałającym lekiem nasennym stosowanym zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Preparat o pH 2,9–3,7, bezbarwny i przezroczysty, podawany parenteralnie, znajduje zastosowanie w sedacji płytkiej przed i w trakcie procedur diagnostycznych i terapeutycznych, wymagających współpracy pacjenta oraz redukcji lęku i dyskomfortu. W anestezjologii midazolam jest wykorzystywany jako element premedykacji, środek indukujący znieczulenie ogólne oraz składnik sedacji w znieczuleniu kombinowanym. Ponadto, jest stosowany w intensywnej terapii u pacjentów wymagających wentylacji mechanicznej lub bolesnych procedur medycznych.
biodostępność, indukcja znieczulenia, intensywna terapia dziecięca, lęk przedoperacyjny, midazolam, midazolamu chlorowodorek, monitorowanie funkcji życiowych, oddział intensywnej opieki medycznej, premedykacja, procedura anestezjologiczna, resuscytacja, sedacja płytka, sedacja w intensywnej terapii, środek sedacyjny, wentylacja mechaniczna, zabiegi diagnostyczne, znieczulenie kombinowane, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ultiva 5 mg
Ultiva (remifentanyl) jest dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, o stężeniu końcowym 1 mg/ml po odtworzeniu. Lek podaje się wyłącznie dożylnie, z zastosowaniem wykalibrowanej pompy infuzyjnej i odpowiednio przygotowanego zestawu infuzyjnego, z zachowaniem zasad minimalizacji przestrzeni martwej i obowiązkowym przepłukaniem po zakończeniu podawania. Stężenia roztworu do infuzji ręcznej wynoszą od 20 do 250 µg/ml, z zalecanymi wartościami 50 µg/ml dla dorosłych i 20-25 µg/ml dla dzieci powyżej 1 roku życia. Dawkowanie remifentanylu powinno być indywidualnie dostosowane, z uwzględnieniem wskazań klinicznych, takich jak indukcja znieczulenia (bolus 1 µg/kg, infuzja 0,5-1,0 µg/kg/min), podtrzymanie znieczulenia z wentylacją mechaniczną (0,4 µg/kg/min) czy analgezja pooperacyjna (0,05-0,2 µg/kg/min). U pacjentów w podeszłym wieku dawkę początkową należy zmniejszyć o 50%, a u osób otyłych dawkowanie opierać na masie należnej. Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, natomiast w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby może wystąpić zwiększona wrażliwość na działanie depresyjne.
analgezja pooperacyjna, chlorowodorek remifentanylu, drożność dróg oddechowych, efekt depresyjny, efekt opioidowy, indukcja znieczulenia, oddech spontaniczny, okres półtrwania, personel medyczny, podtrzymanie znieczulenia, pompa infuzyjna, remifentanyl, resuscytacja oddechowa i krążeniowa, sedacja, silny opioid, wentylacja mechaniczna, wentylacja wspomagana, wstrzyknięcie podpajęczynówkowe, wstrzyknięcie zewnątrzoponowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diazepam Grindeks 10 mg/2 ml
Lek Diazepam Genoptim w roztworze do wstrzykiwań (10 mg/2 ml) wymaga indywidualnego dostosowania dawki, z uwzględnieniem wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych dawki różnią się w zależności od wskazania: stany lękowe 2-10 mg i.m. lub i.v., premedykacja 10-20 mg i.m. na godzinę przed znieczuleniem, zespół odstawienia alkoholowego 10 mg i.m./i.v. z możliwością powtórzenia 5-10 mg po 3-4 h lub alternatywnie 0,1-2,0 mg/kg i.v. co 8 h, indukcja znieczulenia 0,2-0,5 mg/kg i.v., sedacja 10-20 mg i.v. (u otyłych do 30 mg), stany padaczkowe 0,15-0,25 mg/kg i.v. z powtarzaniem co 10-15 min (max 3 mg/kg/24h), tężec 0,1-0,3 mg/kg i.v. co 1-4 h (max 3-4 mg/kg/24h), stan przedrzucawkowy/rzucawka 10-20 mg i.v. (max 100 mg/24h), skurcze mięśni 5-10 mg i.m./i.v. z możliwością powtórzenia. U dzieci dawkowanie premedykacji i sedacji wynosi 0,1-0,2 mg/kg mc. Podawanie domięśniowe wymaga głębokiego wstrzyknięcia, a dożylne – bardzo powolnego (0,5-1 ml/min) do dużych żył, z dostępnością sprzętu do resuscytacji ze względu na ryzyko bezdechu. Unikać wstrzyknięć dotętniczych. Przy ciągłej infuzji dożylnej rozcieńczać 2 ml diazepamu w co najmniej 500 ml roztworu infuzyjnego i zużyć natychmiast.
akumulacja leku, albuminy w surowicy, benzodiazepina, bezdech, choroba wątroby, delirium tremens, diazepam, funkcja oddechowa, indukcja znieczulenia, infuzja dożylna, otyłość, podanie domięśniowe, podanie dożylne, premedykacja, resuscytacja, roztwór do wstrzykiwań, rzucawka, sedacja przedoperacyjna, skurcz mięśni, sonda żołądkowa, stan lękowy, stan padaczkowy, stan przedrzucawkowy, tężec, układ krążenia, wstrzyknięcie dotętnicze, zaburzenie wątroby, zespół odstawienia alkoholowego