gęstość mammograficzna
Gęstość mammograficzna (radiologiczna gęstość piersi) określa stosunek tkanki gruczołowej i włóknistej do tkanki tłuszczowej w piersi, widoczny w badaniu mammograficznym. Wyższa gęstość mammograficzna oznacza większą ilość tkanki gruczołowo-włóknistej, która na zdjęciu mammograficznym widoczna jest jako jasne obszary, podczas gdy tkanka tłuszczowa przedstawia się jako ciemne pola.
Według klasyfikacji BI-RADS (Breast Imaging-Reporting and Data System) wyróżnia się cztery kategorie gęstości mammograficznej: A – piersi o niskiej gęstości (zdominowane przez tkankę tłuszczową), B – piersi z rozproszonym utkaniem gruczołowym, C – piersi o niejednorodnej gęstości oraz D – piersi o wysokiej gęstości. Gęstość mammograficzna jest istotnym czynnikiem wpływającym na czułość badania, gdyż wyższa gęstość może maskować zmiany nowotworowe.
Wysoka gęstość mammograficzna stanowi niezależny czynnik ryzyka rozwoju raka piersi. U kobiet z wysoką gęstością mammograficzną (kategorie C i D) ryzyko rozwoju raka piersi jest 4-6 razy wyższe w porównaniu do kobiet z niską gęstością. Czynniki wpływające na gęstość mammograficzną obejmują wiek, status menopauzalny, genetykę, BMI, stosowanie hormonalnej terapii zastępczej oraz liczbę przebytych ciąż.
W przypadku pacjentek z wysoką gęstością mammograficzną zaleca się uzupełnienie diagnostyki o dodatkowe metody obrazowania, takie jak ultrasonografia piersi czy rezonans magnetyczny, które zwiększają wykrywalność zmian patologicznych. W niektórych krajach istnieje prawny obowiązek informowania pacjentek o wysokiej gęstości mammograficznej i związanych z nią implikacjach dla dalszej diagnostyki.