BMD okolicy biodrowej
BMD (Bone Mineral Density), czyli gęstość mineralna kości w okolicy biodrowej, jest kluczowym parametrem diagnostycznym w ocenie stanu tkanki kostnej, szczególnie istotnym w diagnostyce osteoporozy. Badanie to wykonuje się najczęściej metodą dwuenergetycznej absorpcjometrii rentgenowskiej (DXA), która pozwala na precyzyjny pomiar zawartości składników mineralnych w kościach biodra.
Ocena BMD okolicy biodrowej obejmuje analizę szyjki kości udowej, krętarza większego oraz całego biodra (total hip). Wartości BMD są wyrażane w g/cm², a następnie porównywane z wartościami referencyjnymi dla populacji zdrowej i przedstawiane jako T-score (porównanie do szczytowej masy kostnej młodych dorosłych) oraz Z-score (porównanie do populacji w tym samym wieku).
Według kryteriów WHO, osteoporozę rozpoznaje się, gdy T-score wynosi ≤-2,5 SD, osteopenię przy wartościach między -1,0 a -2,5 SD, a wynik >-1,0 SD uznaje się za prawidłowy. BMD okolicy biodrowej jest szczególnie wartościowym parametrem, ponieważ najlepiej koreluje z ryzykiem złamań szyjki kości udowej – jednego z najpoważniejszych powikłań osteoporozy.
Systematyczna ocena BMD okolicy biodrowej umożliwia monitorowanie przebiegu osteoporozy oraz skuteczności wdrożonego leczenia. Zmiany BMD w tej lokalizacji są uważane za istotny klinicznie punkt końcowy w badaniach nad lekami przeciwosteoporotycznymi.