leczenie mieloablacyjne
Leczenie mieloablacyjne to intensywna forma terapii stosowana głównie w hematologii i onkologii, polegająca na całkowitym lub prawie całkowitym zniszczeniu szpiku kostnego pacjenta za pomocą wysokich dawek chemioterapii i/lub radioterapii. Głównym celem tej procedury jest eliminacja komórek nowotworowych oraz stworzenie przestrzeni dla nowych, zdrowych komórek macierzystych.
Procedura ta stanowi kluczowy element przygotowawczy przed przeszczepieniem komórek krwiotwórczych (HSCT), zarówno autologicznym (własne komórki pacjenta), jak i allogenicznym (komórki od dawcy). Mieloablacja powoduje głęboką aplazję szpiku, prowadząc do znacznej pancytopenii, co wiąże się z wysokim ryzykiem powikłań infekcyjnych i krwotocznych.
Leczenie mieloablacyjne jest stosowane w terapii wielu chorób hematologicznych, w tym ostrych białaczek, chłoniaków, szpiczaka mnogiego oraz niektórych chorób nieonkologicznych. Ze względu na wysoką toksyczność, terapia ta jest zazwyczaj zarezerwowana dla młodszych pacjentów bez istotnych chorób współistniejących. U pacjentów starszych lub obciążonych chorobami współistniejącymi częściej stosuje się kondycjonowanie o zredukowanej intensywności (RIC).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neupogen 960 mcg/ml (48 mln j.m./0,5 ml)
Terapia Neupogenem powinna być prowadzona w ścisłej współpracy z ośrodkiem onkologicznym/hematologicznym dysponującym odpowiednim zapleczem diagnostycznym i doświadczeniem w stosowaniu G-CSF. Zalecana dawka wynosi 5 µg/kg mc./dobę, podawana podskórnie lub dożylnie, rozpoczynając nie wcześniej niż 24 godziny po zakończeniu chemioterapii cytotoksycznej. Leczenie kontynuuje się do powrotu liczby granulocytów obojętnochłonnych (ANC) do wartości prawidłowych, co może trwać do 14 dni po chemioterapii guzów litych, chłoniaków i białaczki limfatycznej, a nawet do 38 dni po leczeniu ostrej białaczki szpikowej. Dawkę należy dostosowywać w zależności od ANC, zmniejszając ją do 5 µg/kg mc./dobę, gdy ANC > 1,0 × 10⁹/l przez 3 dni, a następnie odstawiając lek, jeśli utrzymuje się powyżej tej wartości. Neupogen stosuje się także w mobilizacji komórek progenitorowych krwi obwodowej (PBPC) w dawce 10 µg/kg mc./dobę przez 5-7 dni, z leukaferezą wykonywaną w 5. i 6. dniu, lub 5 µg/kg mc./dobę po chemioterapii mielosupresyjnej, aż do powrotu ANC do normy.
5% roztwór glukozy, ANC, bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, białaczka limfatyczna, chemioterapia cytotoksyczna, chemioterapia mielosupresyjna, chłoniak, ciężka przewlekła neutropenia, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, G-CSF, guz lity, hematopoetyczne komórki progenitorowe, infuzja dożylna, infuzja podskórna, komórki CD34+, komórki progenitorowe, komórki progenitorowe krwi obwodowej, leczenie indukcyjne, leczenie mieloablacyjne, leukafereza, mobilizacja komórek progenitorowych krwi obwodowej, mobilizacja PBPC, monoterapia, nadir granulocytów obojętnochłonnych, Neupogen, neutropenia cykliczna, neutropenia idiopatyczna, neutropenia wrodzona, ostra białaczka szpikowa, PBPC, przeszczepienie allogeniczne, przeszczepienie szpiku kostnego, wstrzyknięcie podskórne, zakażenie HIV - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neupogen 300 mcg/ml (30 mln j.m./ml)
Neupogen (filgrastym) w dawce 300 mikrogramów/ml (30 mln j.m./ml) stosowany jest w różnych wskazaniach hematologicznych i onkologicznych, z dawkowaniem dostosowanym do masy ciała pacjenta oraz specyfiki terapii. Standardowa dawka wynosi 5 mikrogramów (0,5 mln j.m.)/kg mc./dobę, podawana podskórnie lub dożylnie, rozpoczynając co najmniej 24 godziny po zakończeniu chemioterapii cytotoksycznej. W leczeniu neutropenii po chemioterapii dawkę kontynuuje się do powrotu liczby granulocytów obojętnochłonnych (ANC) do wartości prawidłowych, zwykle do 14 dni dla guzów litych i chłoniaków, a do 38 dni w ostrej białaczce szpikowej. W przypadku mobilizacji komórek progenitorowych (PBPC) dawka wynosi 5 mikrogramów (0,5 mln j.m.)/kg mc./dobę, a u zdrowych dawców 10 mikrogramów (1,0 mln j.m.)/kg mc./dobę przez 4-5 dni, z leukaferezą rozpoczynaną 5. dnia. Dawkowanie wymaga modyfikacji w zależności od wartości ANC, z zaleceniem zmniejszenia dawki do 5 mikrogramów/kg przy utrzymującym się ANC > 1,0 × 10⁹/l przez 3 dni oraz odstawienia leku po kolejnych 3 dniach stabilnego ANC powyżej tej wartości.
5% roztwór glukozy, bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, białaczka limfatyczna, chemioterapia cytotoksyczna, chemioterapia mielosupresyjna, chłoniak, ciężka przewlekła neutropenia, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, filgrastym, G-CSF, guz lity, infuzja dożylna, infuzja podskórna, komórki CD34+, leczenie mieloablacyjne, leukafereza, mobilizacja komórek progenitorowych krwi obwodowej, nadir granulocytów obojętnochłonnych, Neupogen, neutropenia cykliczna, neutropenia idiopatyczna, neutropenia wrodzona, ostra białaczka szpikowa, PBPC, przeszczepienie allogeniczne, przeszczepienie szpiku kostnego, wstrzyknięcie podskórne, zakażenie HIV - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Busulfan Accord 6 mg/ml
Busulfan Accord (6 mg/ml) jest lekiem mieloablacyjnym stosowanym w terapii kondycjonującej przed przeszczepieniem komórek progenitorowych układu krwiotwórczego (HPCT). Preparat dostępny jest w formie koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, gdzie 1 ml po rozcieńczeniu zawiera 0,5 mg busulfanu. U dorosłych pacjentów Busulfan Accord stosuje się w schemacie BuCy2 (w połączeniu z cyklofosfamidem) w pełnym kondycjonowaniu mieloablacyjnym lub w schemacie FB (w połączeniu z fludarabiną) w kondycjonowaniu o zredukowanej intensywności (RIC). U dzieci i młodzieży wskazane jest stosowanie schematów BuCy4 (busulfan + cyklofosfamid) lub BuMel (busulfan + melfalan) w standardowym kondycjonowaniu przed HPCT. Wybór schematu zależy od wieku, choroby podstawowej, stanu ogólnego, wydolności narządowej oraz kwalifikacji do odpowiedniego typu kondycjonowania.
busulfan, cyklofosfamid, fludarabina, kondycjonowanie o zredukowanej intensywności, leczenie kondycjonujące, leczenie mieloablacyjne, melfalan, przeszczepienie komórek progenitorowych układu krwiotwórczego, schemat BuCy2, schemat BuCy4, schemat BuMel, schemat FB, terapia kondycjonująca, transplantologia - Leksykon substancji czynnych
Filgrastym – Dawkowanie i sposób podawania
Filgrastym (Neupogen) jest czynnikiem stymulującym tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF), stosowanym w leczeniu neutropenii wywołanej chemioterapią cytotoksyczną, po przeszczepieniu szpiku kostnego, w mobilizacji hematopoetycznych komórek progenitorowych (PBPC) oraz w leczeniu ciężkiej przewlekłej neutropenii (wrodzonej, idiopatycznej, cyklicznej) i neutropenii związanej z zakażeniem HIV. Podstawowa dawka w chemioterapii wynosi 5 μg/kg mc./dobę, podawana podskórnie lub dożylnie (po rozcieńczeniu 5% roztworem glukozy), rozpoczynając co najmniej 24 godziny po zakończeniu chemioterapii i kontynuując do powrotu liczby granulocytów obojętnochłonnych (ANC) do wartości prawidłowych. W leczeniu mieloablacyjnym dawka początkowa to 10 μg/kg mc./dobę, z dostosowaniem dawki po przekroczeniu nadiru ANC (>1,0 × 10⁹/l przez 3 dni zmniejszenie dawki do 5 μg/kg, a następnie odstawienie po kolejnych 3 dniach). Mobilizacja PBPC w monoterapii wymaga 10 μg/kg mc./dobę przez 5-7 dni, a po chemioterapii mielosupresyjnej 5 μg/kg mc./dobę od pierwszego dnia po zakończeniu leczenia do powrotu ANC do normy. U zdrowych dawców dawka wynosi 10 μg/kg mc./dobę przez 4-5 dni, z leukaferezą rozpoczynaną 5. dnia.
ANC, badanie kliniczne, chemioterapia cytotoksyczna, ciężka przewlekła neutropenia, dawka podzielona, farmakodynamika, farmakokinetyka, filgrastym, G-CSF, granulocyt obojętnochłonny, guz lity, infuzja dożylna, infuzja podskórna, komórka CD34+, leczenie mieloablacyjne, leukafereza, mielosupresja, mobilizacja PBPC, nadir granulocytów, neutropenia idiopatyczna, neutropenia wrodzona, ostra białaczka szpikowa, PBPC, przeszczepienie allogeniczne, przeszczepienie szpiku kostnego, roztwór glukozy, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Grafalon 20 mg/ml
Grafalon to immunoglobulina o działaniu immunosupresyjnym, zawierająca poliklonalne przeciwciała przeciw ludzkim limfocytom T, uzyskiwana z surowicy królików immunizowanych ludzkimi limfoblastami T. Mechanizm działania opiera się na wiązaniu z receptorami CD2+, CD3+, CD4+/CD28+, CD5+, CD7+, LFA-1+ i ICAM-1+ na powierzchni limfocytów T, co prowadzi do ich opsonizacji i rozpadu przez aktywację dopełniacza, skutkując zmniejszeniem liczby limfocytów T. W badaniach klinicznych u pacjentów po allogenicznym przeszczepie komórek macierzystych, dodanie Grafalonu (20 mg/kg podawane w dniach -3, -2 i -1 przed przeszczepem) do standardowej profilaktyki GVHD (cyklosporyna i metotreksat) znacząco zmniejszyło częstość występowania ostrej GVHD stopnia III-IV (11,7% vs 25,5%, HR 0,48; p=0,0392), ostrej GVHD stopnia II-IV (33,0% vs 52,0%, HR 0,55; p=0,0077) oraz rozległej przewlekłej GVHD w ciągu 2 lat (12,2% vs 45,0%, HR 0,196; p<0,0001). Nie zaobserwowano istotnych różnic w nawrocie choroby, umieralności niezwiązanej z nawrotem ani całkowitym przeżyciu między grupami.
aktywacja dopełniacza, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, cyklosporyna A, iloraz szans, immunoglobulina przeciwko limfocytom T, komórki macierzyste szpiku kostnego, leczenie mieloablacyjne, lek immunosupresyjny, metotreksat, nowotwór krwi, opsonizacja, profil bezpieczeństwa, przeszczep allogeniczny, przeszczep komórek macierzystych, przewlekła choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neupogen 600 mcg/ml (30 mln j.m./0,5 ml)
Neupogen, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF), powinien być stosowany wyłącznie we współpracy ze specjalistycznym ośrodkiem onkologicznym lub hematologicznym z odpowiednim zapleczem diagnostycznym i doświadczeniem w monitorowaniu hematopoetycznych komórek progenitorowych. Standardowa dawka w terapii po chemioterapii cytotoksycznej wynosi 5 μg/kg mc./dobę, podawana podskórnie lub w infuzji dożylnej, rozpoczynając nie wcześniej niż 24 godziny po zakończeniu chemioterapii. Leczenie kontynuuje się do przeminięcia nadiru granulocytów obojętnochłonnych i powrotu ich liczby do normy, co może trwać do 14 dni (w leczeniu guzów litych, chłoniaków, białaczki limfatycznej) lub do 38 dni (w ostrej białaczce szpikowej). W przypadku przeszczepienia szpiku dawka początkowa wynosi 10 μg/kg mc./dobę, z dalszym dostosowaniem dawki na podstawie ANC (bezwzględnej liczby granulocytów obojętnochłonnych). Mobilizacja obwodowych komórek progenitorowych krwi (PBPC) wymaga podawania Neupogenu w dawce 10 μg/kg mc./dobę przez 5-7 dni (monoterapia) lub 5 μg/kg mc./dobę po chemioterapii mielosupresyjnej, z odpowiednim harmonogramem leukaferezy.
bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, białaczka limfatyczna, chemioterapia cytotoksyczna, chemioterapia mielosupresyjna, chłoniak, ciężka przewlekła neutropenia, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, guz lity, hematopoetyczne komórki progenitorowe, infuzja dożylna, infuzja podskórna, komórki CD34+, leczenie hematologiczne, leczenie mieloablacyjne, leukafereza, nadir granulocytów obojętnochłonnych, neutropenia cykliczna, neutropenia idiopatyczna, neutropenia wrodzona, ostra białaczka szpikowa, przeszczep allogeniczny, przeszczep szpiku kostnego, wstrzyknięcie podskórne, zakażenie HIV