Właściwości farmakokinetyczne melfalanu

Melfalan, substancja czynna produktu leczniczego Alkeran (tabletki powlekane 2 mg), charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące poszczególnych procesów farmakokinetycznych tej substancji leczniczej.¹

Wchłanianie

Proces wchłaniania melfalanu po podaniu doustnym charakteryzuje się znaczną zmiennością międzyosobniczą, zarówno pod względem czasu pojawienia się leku w osoczu, jak i pod względem osiąganego maksymalnego stężenia w osoczu.²

Badania farmakokinetyczne wykazały, że średnia bezwzględna biodostępność melfalanu po podaniu doustnym mieści się w zakresie 56-85%.³ Ze względu na zmienność wchłaniania obserwowaną podczas terapii doustnej, w przypadku protokołów leczenia mieloablacyjnego należy rozważyć zastosowanie drogi dożylnej podania melfalanu.⁴

W badaniu klinicznym, w którym uczestniczyło 18 pacjentów otrzymujących melfalan doustnie w dawce od 0,2 do 0,25 mg/kg masy ciała, maksymalne stężenie w osoczu wahało się w szerokim zakresie od 87 do 350 ng/ml. Czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax) wynosił od 0,5 do 2 godzin po podaniu.⁵

Istotnym czynnikiem wpływającym na wchłanianie melfalanu jest spożywanie posiłków. Podawanie produktu leczniczego Alkeran bezpośrednio po posiłku skutkuje znaczącym opóźnieniem wystąpienia maksymalnego stężenia w osoczu oraz redukcją pola pod krzywą stężenia leku (AUC) o 39% do 54% w porównaniu z podaniem na czczo.⁶

Dystrybucja

Melfalan charakteryzuje się ograniczoną zdolnością przenikania przez barierę krew-mózg. W większości badań klinicznych nie stwierdzono wykrywalnego stężenia leku w próbkach płynu mózgowo-rdzeniowego.⁷

Wyjątek stanowiło badanie z zastosowaniem wysokich dawek melfalanu u pacjentów pediatrycznych i młodzieży, w którym wykryto lek w płynie mózgowo-rdzeniowym, jednak w niewielkim stężeniu, stanowiącym jedynie 10% wartości oznaczanych w osoczu.⁸

Eliminacja

Proces eliminacji melfalanu z organizmu został przebadany w dwóch grupach pacjentów otrzymujących różne dawki leku. W badaniu obejmującym 13 pacjentów otrzymujących melfalan doustnie w dawce 0,6 mg/kg masy ciała, średni końcowy okres półtrwania eliminacji z osocza wynosił 90±57 minut. W tej samej grupie pacjentów wydalanie z moczem w ciągu 24 godzin stanowiło 11% podanej dawki leku.⁹

W grupie 18 pacjentów otrzymujących melfalan doustnie w niższej dawce (0,2 do 0,25 mg/kg masy ciała) średni okres półtrwania eliminacji wynosił 1,12±0,15 godziny.¹⁰

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek: U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zmniejszenie klirensu melfalanu, co może wymagać dostosowania dawkowania leku.¹¹

Osoby w podeszłym wieku: Dostępne dane farmakokinetyczne nie wskazują na istnienie zależności między wiekiem pacjenta a klirensem melfalanu lub końcowym okresem półtrwania leku. W związku z tym nie wykazano konieczności rutynowej modyfikacji dawkowania melfalanu wyłącznie na podstawie wieku pacjenta.¹²

Parametry farmakokinetyczne melfalanu