przerost tkanki limfatycznej
Przerost tkanki limfatycznej (hiperplazja limfatyczna) to stan charakteryzujący się zwiększeniem objętości tkanki limfatycznej wskutek nadmiernego namnażania się komórek limfoidalnych. Proces ten najczęściej dotyczy węzłów chłonnych, migdałków, śledziony lub grudek limfatycznych rozmieszczonych w błonach śluzowych przewodu pokarmowego i dróg oddechowych.
Etiologia przerostu tkanki limfatycznej może być związana z procesami infekcyjnymi (wirusowymi, bakteryjnymi, grzybiczymi), stanami zapalnymi, chorobami autoimmunologicznymi, a także procesami nowotworowymi. U dzieci najczęściej spotykany jest przerost migdałków podniebiennych i migdałka gardłowego (adenoidalnego), co może prowadzić do zaburzeń oddychania, chrapania i bezdechów sennych.
Diagnostyka przerostu tkanki limfatycznej obejmuje badanie fizykalne, badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), badania laboratoryjne oraz w przypadkach wątpliwych – biopsję z badaniem histopatologicznym, które pozwala różnicować przerost reaktywny od zmian nowotworowych. Leczenie zależy od przyczyny i lokalizacji przerostu, może obejmować farmakoterapię, a w przypadkach znacznego przerostu migdałków – interwencję chirurgiczną (adenotomię, tonsillektomię).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wyrostka robaczkowego – Etiologia i przyczyny
Zapalenie wyrostka robaczkowego jest stanem zapalnym wyrostka, najczęściej spowodowanym niedrożnością jego światła, co prowadzi do wzrostu ciśnienia wewnątrz wyrostka, upośledzenia odpływu żylnego i limfatycznego, niedokrwienia, namnażania bakterii i rozwoju stanu zapalnego. Główne przyczyny niedrożności to kamienie kałowe (fekality), przerost tkanki limfatycznej (szczególnie u dzieci), infekcje bakteryjne (m.in. Escherichia coli, Bacteroides spp.), wirusowe, grzybicze i pasożytnicze, a także guzy nowotworowe i rzadziej ciała obce. Ryzyko zachorowania wynosi około 8,6% u mężczyzn i 6,7% u kobiet, z najwyższą częstością w wieku 10-30 lat. Czynniki ryzyka obejmują młody wiek, płeć męską, historię rodzinną, dietę ubogą w błonnik oraz choroby zapalne jelit, takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego.
appendektomia, choroba Leśniowskiego-Crohna, guz rakowiak, interwencja chirurgiczna, kamień kałowy, martwica tkanki, mukowiscydoza, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedrożność jelit, ostry ból brzucha, perforacja wyrostka robaczkowego, przerost tkanki limfatycznej, ropień, ropień okołowyrostkowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, sepsa, śluzowiak, węzeł chłonny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie uchyłków esicy, zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalna choroba jelit, złóg kałowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wyrostka robaczkowego – Patofizjologia i mechanizm
Zapalenie wyrostka robaczkowego, z ryzykiem wystąpienia około 7% w ciągu życia, tradycyjnie wiązane jest z niedrożnością światła wyrostka, spowodowaną m.in. kamieniami kałowymi (obecnymi w 18,1% przypadków), przerostem tkanki limfatycznej, guzami, pasożytami czy ciałami obcymi. Niedrożność prowadzi do wzrostu ciśnienia wewnątrzświatłowego, niedokrwienia, martwicy i namnażania bakterii (Escherichia coli, Peptostreptococcus, Bacteroides, Pseudomonas), co może skutkować perforacją i zapaleniem otrzewnej. Nowe teorie podkreślają rolę reakcji immunologicznej (np. nadwrażliwość typu I, reakcja Th2 z podwyższonym poziomem IL-8) oraz neuroimmunopatii, które mogą prowadzić do zwężenia światła wyrostka i zaburzeń perystaltyki. Zmiany w mikrobiocie wyrostka, niskie spożycie błonnika oraz palenie tytoniu (OR 5,91; 95% CI 1,957-17,84) są istotnymi czynnikami ryzyka powikłań, a także istnieje związek z zakrzepicą tętnicy wyrostkowej na dużych wysokościach nad poziomem morza. W patogenezie kluczową rolę odgrywa dysfunkcja śródbłonka i czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF).
appendektomia, Bacteroides, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dysfunkcja śródbłonka, Escherichia coli, kałowe zapalenie otrzewnej, kamień kałowy, nadwrażliwość typu I, niepowikłane zapalenie wyrostka robaczkowego, nieswoiste zapalenie jelit, objawy otrzewnowe, obrona mięśniowa, pasożyt jelitowy, Peptostreptococcus, perforacja wyrostka robaczkowego, powikłane zapalenie wyrostka robaczkowego, przerost tkanki limfatycznej, przewlekłe zapalenie wyrostka robaczkowego, Pseudomonas, reakcja immunologiczna, rozlane zapalenie otrzewnej, zapalenie wyrostka robaczkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Wgłobienie jelita – Patofizjologia i mechanizm
Wgłobienie jelita (intussusceptio) to wpuklenie się segmentu jelita (intussusceptum) do światła odcinka dystalnego (intussuscipiens), prowadzące do niedrożności przewodu pokarmowego. U dzieci, zwłaszcza poniżej 2. roku życia, stanowi najczęstszą przyczynę ostrego brzucha i niedrożności jelit, z dominującym typem krętniczo-kątniczym (>80%). Etiologia u dzieci jest w 75-90% idiopatyczna, związaną z przerostem tkanki limfatycznej w kępkach Peyera, często po infekcjach wirusowych (adenowirusy, rotawirusy), co potwierdza sezonowość zachorowań i związek z niektórymi szczepieniami przeciw rotawirusom. U dorosłych wgłobienie jest rzadsze (1-5% niedrożności jelit) i zwykle ma punkt wiodący, najczęściej nowotwory (30-35%) lub zmiany zapalne. Patofizjologia obejmuje zaburzenie równowagi sił podłużnych i poprzecznych w ścianie jelita, prowadzące do upośledzenia drenażu limfatycznego, zastojów żylnych, niedokrwienia, martwicy i potencjalnej perforacji. Charakterystycznym objawem jest stolce typu „galaretki porzeczkowej”.
adenowirus jelitowy, chłoniak, choroba Crohna, choroba trzewna, ektopowa trzustka, kępki Peyera, martwica jelita, mukowiscydoza, naczyniak, niedrożność jelit, niedrożność przewodu pokarmowego, nowotwór łagodny, nowotwór złośliwy, ostry brzuch, perystaltyka, posocznica, przerost tkanki limfatycznej, punkt wiodący, szczepionka przeciw rotawirusom, tlenek azotu, torbiel duplikacyjna, uchyłek Meckela, upośledzenie drenażu limfatycznego, wgłobienie jelita, wgłobienie krętniczo-kątnicze, wirusowe zapalenie żołądka i jelit, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń związane z IgA, zapalenie otrzewnej, zapalenie ucha środkowego, zastawka krętniczo-kątnicza, zrosty pooperacyjne - Leksykon chorób i schorzeń
Wgłobienie jelita – Epidemiologia
Wgłobienie jelita (intussusceptio) jest jedną z najczęstszych przyczyn niedrożności przewodu pokarmowego u niemowląt i małych dzieci, z częstością występowania globalnie szacowaną na około 74 przypadki na 100 000 niemowląt rocznie, choć wartości te wykazują znaczne zróżnicowanie geograficzne (np. 30-38/100 000 w USA, 1,6-4/1000 żywych urodzeń w Wielkiej Brytanii, 56/100 000 w Ghanie). Najwięcej przypadków dotyczy dzieci poniżej 2 roku życia, ze szczytem zachorowań między 5 a 7 miesiącem życia. Wgłobienie jelita występuje częściej u chłopców (stosunek 3:2 do 3:1), a w około 90-95% przypadków etiologia jest idiopatyczna. W pozostałych przypadkach czynnikiem predysponującym mogą być m.in. przerost tkanki limfatycznej, uchyłek Meckla czy polipy jelitowe. Obserwuje się także sezonowość zachorowań, choć wzorce te różnią się regionalnie, co sugeruje możliwe podłoże wirusowe.
Wprowadzenie szczepionek przeciwko rotawirusom (Rotarix, RotaTeq) wymusiło intensywny nadzór epidemiologiczny nad wgłobieniem jelita ze względu na historyczne ryzyko związane ze szczepionką RotaShield. Obecne dane wskazują na niewielkie, ale statystycznie istotne zwiększenie ryzyka wgłobienia jelita po szczepieniu, szacowane na 1,1-7,3 dodatkowych przypadków na 100 000 zaszczepionych niemowląt, głównie w ciągu pierwszych 7 dni po pierwszej dawce. Jednak w krajach o niskich dochodach nie zaobserwowano istotnego wzrostu ryzyka. Systemy nadzoru, takie jak Afrykańska Sieć Nadzoru czy sentinelne szpitale w Indiach, nie wykazały wzrostu częstości wgłobienia jelita po wprowadzeniu szczepień. Korzyści zdrowotne wynikające ze szczepień, w tym redukcja ciężkich biegunek i zgonów, zdecydowanie przewyższają potencjalne ryzyko. Wyzwania pozostają w zakresie standaryzacji definicji przypadków, rozszerzenia nadzoru na obszary o ograniczonych zasobach oraz dalszych badań nad patofizjologią i czynnikami ryzyka wgłobienia jelita, zwłaszcza w kontekście szczepień.
biegunka, chłoniak, choroba idiopatyczna, czynnik ryzyka, definicja przypadku, infekcja, infekcja górnych dróg oddechowych, jelito cienkie, jelito grube, monitoring epidemiologiczny, niedrożność jelit, niedrożność przewodu pokarmowego, patologiczny punkt wiodący, polip jelitowy, przerost tkanki limfatycznej, sezonowość chorób, system nadzoru epidemiologicznego, szczepionka przeciwko rotawirusom, szczepionka Rotarix, szczepionka RotaTeq, torbiel duplikacyjna, uchyłek Meckla, wgłobienie jelita