uveitis
Uveitis to stan zapalny błony naczyniowej oka, obejmującej tęczówkę, ciało rzęskowe i naczyniówkę. Jest to trzecia najczęstsza przyczyna ślepoty w krajach rozwiniętych. Zapalenie może dotyczyć przedniego, pośredniego lub tylnego odcinka błony naczyniowej, a także może mieć charakter rozlany (panuwieitis).
Etiologia uveitis jest różnorodna – może być związana z chorobami autoimmunologicznymi (np. sarkoidoza, toczeń rumieniowaty układowy, choroba Behçeta), infekcjami (toksoplazmoza, gruźlica, kiła, HSV, CMV), urazami oka lub mieć charakter idiopatyczny. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji zapalenia i obejmują ból oka, światłowstręt, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie oka oraz łzawienie.
Diagnostyka uveitis wymaga szczegółowego wywiadu, badania okulistycznego (biomikroskopia, oftalmoskopia), a często również badań laboratoryjnych i obrazowych w celu identyfikacji przyczyny zapalenia. Leczenie jest ukierunkowane na kontrolę procesu zapalnego oraz eliminację przyczyny, jeśli jest znana. Stosuje się miejscowe i ogólnoustrojowe leki przeciwzapalne, immunosupresyjne oraz leczenie przyczynowe.
Nieleczone lub nieprawidłowo leczone zapalenie błony naczyniowej może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak jaskra, zaćma, obrzęk plamki żółtej, odwarstwienie siatkówki czy nawet utrata wzroku. Kluczowe znaczenie ma wczesna diagnostyka i odpowiednie leczenie prowadzone przez okulistę, często we współpracy z reumatologiem lub immunologiem.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Opryszczkowe zapalenie oka – Objawy
Opryszczkowe zapalenie oka, wywołane przez HSV-1, manifestuje się jednostronnym bólem, zaczerwienieniem, fotofobią, łzawieniem oraz charakterystycznymi drzewkowatymi owrzodzeniami rogówki (dendritic ulcers). Postacie kliniczne obejmują keratitis epithelialis (powierzchowna, gojąca się bez blizn), keratitis stromalis (głębokie uszkodzenie zrębu rogówki z bliznowaceniem i neowaskularyzacją), iridocyclitis (zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym) oraz retinitis (ostre martwice siatkówki, szczególnie u immunosupresyjnych pacjentów). Pierwotne zakażenie przebiega często bezobjawowo lub jako zapalenie spojówek, natomiast nawroty, występujące u około 20% pacjentów w ciągu roku, prowadzą do progresywnego uszkodzenia rogówki, utraty czucia (keratitis neurotrophica) i ryzyka trwałej utraty wzroku.
blepharitis, blepharoconjunctivitis, bliznowacenie rogówki, ból oka, conjunctivitis, disciform keratitis, epifora, fotofobia, herpes zoster ophthalmicus, HSV-1, iridocyclitis, iritis, jaskra, keratitis epithelialis, keratitis stromalis, limfadenopatia, neowaskularyzacja rogówki, niewyraźne widzenie, obrzęk plamki żółtej, obrzęk powiek, obrzęk rogówki, odwarstwienie siatkówki, owrzodzenie rogówki, ptosis, retinitis, uveitis, wirus opryszczki pospolitej, zaczerwienienie oka, zakażenie bakteryjne wtórne, zespół suchego oka - Leksykon chorób i schorzeń
Ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa – Etiologia i przyczyny
Ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK) to przewlekła spondyloartropatia charakteryzująca się zapaleniem stawów i więzadeł kręgosłupa, prowadzącym w zaawansowanych stadiach do zesztywnienia. Kluczowym czynnikiem genetycznym jest obecność antygenu HLA-B27, wykrywanego u 90-95% pacjentów z ZZSK pochodzenia kaukaskiego, choć tylko 1-2% nosicieli genu rozwija chorobę. Ryzyko wzrasta do 15-20% u krewnych pierwszego stopnia. Współistniejące geny, takie jak ERAP1, IL1A, IL23R oraz warianty genów TNF, również wpływają na patogenezę. Patomechanizm obejmuje nieprawidłowe fałdowanie białek HLA-B27, reakcje autoimmunologiczne cytotoksycznych limfocytów T oraz mimikrę molekularną z bakteriami Klebsiella pneumoniae. Oś cytokin IL-17/23, wraz z IL-6, IL-10, IL-22 i TNF, odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu przewlekłego stanu zapalnego.
ankylozujące zapalenie stawów kręgosłupa, antygen HLA-B27, badanie bliźniąt, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, cytokina zapalna, cytotoksyczne limfocyty T, czynnik martwicy nowotworu, interleukiny, Klebsiella pneumoniae, kompleks zgodności tkankowej, łuszczyca, mechanizm molekularny, mikroflora jelitowa, mimikra molekularna, niedobór witaminy D, przewlekły stan zapalny, spondyloartropatia, uveitis, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie stawów kręgosłupa, zesztywnienie kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Uwiteus – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zapalenie błony naczyniowej (uveitis) jest istotną przyczyną utraty wzroku w krajach rozwiniętych, jednak przy wczesnej diagnozie i odpowiednim leczeniu rokowanie jest zazwyczaj dobre. Kluczowe czynniki wpływające na rokowanie to wiek wystąpienia choroby (starszy wiek koreluje z lepszym rokowaniem, zwłaszcza w pars planitis), czas do rozpoczęcia terapii (opóźnienie pogarsza rokowanie), lokalizacja zapalenia (segment tylny oka wiąże się z gorszym wynikiem), wyjściowa ostrość wzroku oraz obecność powikłań strukturalnych, takich jak torbielowaty obrzęk plamki czy zmiany na granicy szklistkowo-siatkówkowej. Przednie zapalenie błony naczyniowej, choć generalnie rokuje lepiej, w przewlekłych i nawracających postaciach wiąże się z ryzykiem jaskry, które wzrasta wraz z opóźnieniem w rozpoczęciu leczenia immunomodulującego (współczynnik ryzyka 1,006; 95% CI: 1,001-1,012; P=0,019). Wczesne wdrożenie leków immunomodulujących w ciągu pierwszych 2 lat choroby jest zalecane dla poprawy ostrości wzroku.
biologiczny lek modyfikujący przebieg choroby, ciśnienie wewnątrzgałkowe, jaskra, leczenie immunosupresyjne, lek immunomodulujący, lek modyfikujący przebieg choroby, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, obrzęk plamki, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, odwarstwienie siatkówki, panuveitis, pars planitis, pośrednie zapalenie błony naczyniowej, powikłanie oczne, przednie zapalenie błony naczyniowej, ślepota prawna, utrata wzroku, uveitis, witrektomia przez część płaską ciała rzęskowego, zaćma, zanik gałki ocznej, zanik nerwu wzrokowego, zapalenie błony naczyniowej - Leksykon chorób i schorzeń
Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów – Objawy
Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów (MIZS) to najczęstsza przewlekła choroba reumatyczna u dzieci poniżej 16 roku życia, charakteryzująca się zapaleniem stawów utrzymującym się co najmniej 6 tygodni. Występuje u około 3 na 1000 dzieci i obejmuje różne podtypy, m.in. nielicznostawowy (do 4 stawów, głównie duże stawy jak kolana i kostki), wielostawowy (5 lub więcej stawów, z podtypem RF+ i RF-), oraz układowy, który cechuje się wysoką gorączką (>39°C), łososiowo-różową wysypką i ryzykiem zespołu aktywacji makrofagów (MAS). Objawy kliniczne obejmują ból, obrzęk, poranną sztywność trwającą co najmniej 30 minut, ograniczenie ruchomości, a także objawy pozastawowe, takie jak zapalenie błony naczyniowej oka, gorączka, powiększenie węzłów chłonnych i zmęczenie. Szczególnie istotne jest monitorowanie oczu ze względu na ryzyko powikłań prowadzących do utraty wzroku.
ból stawów, choroba reumatyczna, czynnik reumatoidalny, dactylitis, deformacja stawów, jaskra, łuszczyca, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, młodzieńcze łuszczycowe zapalenie stawów, nadciśnienie płucne, obrzęk stawów, okno terapeutyczne, poranna sztywność, przykurcz stawów, schorzenie autoimmunologiczne, śródmiąższowa choroba płuc, sztywność stawów, uszkodzenie chrząstki, uveitis, zaćma, zaostrzenie i remisja, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, zapalenie stawów, zapalenie tęczówki, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, zespół aktywacji makrofagów