naczyniotworzenie
Naczyniotworzenie, znane również jako angiogeneza, to proces powstawania nowych naczyń krwionośnych z już istniejących. Jest to kluczowy mechanizm fizjologiczny niezbędny zarówno do prawidłowego rozwoju organizmu, jak i procesów naprawczych tkanek.
W warunkach fizjologicznych angiogeneza jest ściśle regulowana przez równowagę między czynnikami proangiogennymi (np. VEGF, FGF, TGF-β) i antyangiogennymi (np. angiostatyna, endostatyna). Zaburzenie tej równowagi może prowadzić do patologicznej angiogenezy, obserwowanej w wielu chorobach, takich jak nowotwory złośliwe, retinopatia cukrzycowa czy reumatoidalne zapalenie stawów.
Proces angiogenezy obejmuje kilka etapów: degradację błony podstawnej naczyń, migrację i proliferację komórek śródbłonka, formowanie światła naczynia oraz stabilizację nowo powstałych naczyń. Zrozumienie molekularnych mechanizmów naczyniotworzenia umożliwiło opracowanie terapii antyangiogennych, szczególnie istotnych w onkologii, gdzie hamowanie powstawania nowych naczyń krwionośnych może ograniczyć wzrost guza i powstawanie przerzutów.
W medycynie regeneracyjnej stymulacja kontrolowanej angiogenezy stanowi obiecującą strategię w leczeniu chorób niedokrwiennych, takich jak choroba niedokrwienna serca czy niedokrwienie kończyn. Terapie proangiogenne mogą potencjalnie poprawić ukrwienie niedokrwionych tkanek, przyspieszając ich regenerację.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Plerixafor Zentiva 20 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące pleryksaforu wskazują na jego specyficzny profil toksyczności i bezpieczeństwa farmakologicznego. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów i myszy po podaniu podskórnym zaobserwowano przemijające objawy nerwowo-mięśniowe, takie jak brak koordynacji ruchowej, duszność i kurcze mięśniowe, przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej. Wielokrotne dawki u szczurów i psów powodowały wzrost liczby leukocytów, zwiększone wydalanie wapnia i magnezu, nieznaczne powiększenie masy śledziony oraz objawy takie jak biegunka i tachykardia. Histopatologicznie stwierdzono krwiotworzenie pozaszpikowe w wątrobie i śledzionie, co odzwierciedla farmakodynamiczne działanie pleryksaforu na układ krwiotwórczy. Margines bezpieczeństwa w badaniach pediatrycznych był co najmniej 18-krotny względem maksymalnej dawki klinicznej u dzieci. W badaniach in vitro pleryksafor w stężeniu 5 µg/mL wykazywał powinowactwo do receptorów presynaptycznych w OUN i obwodowym układzie nerwowym, m.in. kanałów wapniowych typu N, receptorów histaminowych H3, muskarynowych M1/M2 oraz adrenergicznych α1B i α2C, choć kliniczne znaczenie tych interakcji pozostaje niejasne.
cewiak nerwowy, chłoniak nieziarniczy, dystrybucja farmakologiczna, działanie teratogenne, genotoksyczność, glejak, hematopoeza, kanał potasowy SKCa, kanał wapniowy typu N, kancerogenność, krwiotworzenie pozaszpikowe, leukocyt, maksymalna tolerowana dawka, naczyniotworzenie, ostra białaczka limfoblastyczna, pleryksafor, receptor adrenergiczny, receptor histaminowy H3, receptor muskarynowy, receptor NMDA, resorpcja płodu, śledziona, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Plerixafor MSN 20 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pleryksaforu wykazały, że podanie pojedynczej dawki podskórnej u gryzoni powoduje przemijające objawy neurologiczne, takie jak ataksja, sedacja, duszność i kurcze mięśniowe, przy ekspozycji ogólnoustrojowej zbliżonej do klinicznej u ludzi. W badaniach wielokrotnego podawania obserwowano leukocytozę, hiperkalcurię i hipermagnezurę, powiększenie śledziony oraz krwiotworzenie pozaszpikowe w wątrobie i śledzionie u psów i szczurów, przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej. Badania na młodych zwierzętach potwierdziły podobny profil toksyczności, z marginesem bezpieczeństwa co najmniej 18-krotnym względem maksymalnej dawki pediatrycznej. In vitro pleryksafor w stężeniu 5 µg/mL wykazuje powinowactwo do receptorów presynaptycznych (kanały wapniowe typu N, potasowe SKCa, receptory H3, M1/M2, α1B/α2C, Y/Y1, NMDA), jednak kliniczne znaczenie tych interakcji pozostaje nieokreślone.
badanie genotoksyczności, cewiak nerwowy, chłoniak nieziarniczy, duszność, działanie teratogenne, działanie uspokajające, ekspozycja ogólnoustrojowa, glejak, hematopoeza, kanał potasowy SKCa, kanał wapniowy typu N, krwiotworzenie pozaszpikowe, leukocyt, mechanizm farmakodynamiczny, naczyniotworzenie, ostra białaczka limfoblastyczna, pleryksafor, potencjał kancerogenny, receptor adrenergiczny, receptor histaminowy H3, receptor muskarynowy, receptor neuropeptydu, receptor NMDA, tachykardia, toksyczność ostra, wada wrodzona - Leksykon substancji czynnych
Pleryksafor – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Pleryksafor wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych, w tym szczurach, myszach i psach. Po podaniu pojedynczej dawki podskórnej obserwowano przemijające objawy ze strony układu nerwowo-mięśniowego, takie jak ataksja, sedacja, duszność, przyjmowanie pozycji leżącej oraz kurcze mięśniowe. Przy powtarzanym podawaniu stwierdzono leukocytozę, hiperkalcurię i hipomagnezurie, nieznaczne powiększenie śledziony oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego (biegunka, tachykardia). Histopatologicznie wykazano krwiotworzenie pozaszpikowe w wątrobie i śledzionie. Margines bezpieczeństwa ekspozycji u młodych szczurów był co najmniej 18-krotnie wyższy niż maksymalna dawka kliniczna u dzieci do 18 lat. W badaniach in vitro pleryksafor w stężeniu 5 µg/mL wykazywał powinowactwo do receptorów presynaptycznych układu nerwowego (kanały wapniowe typu N, potasowe SKCa, receptory histaminowe H3, muskarynowe M1/M2, adrenergiczne α1B/α2C, neuropeptydu Y/Y1 oraz NMDA), jednak kliniczne znaczenie tych interakcji pozostaje nieustalone.
badanie histopatologiczne, cewiak nerwowy, chłoniak nieziarniczy, depresja układu krążenia, duszność, działanie teratogenne, glejak, hematopoeza, kanał wapniowy typu N, krwiotworzenie pozaszpikowe, kurcz mięśniowy, leukocyt, maksymalna tolerowana dawka, naczyniotworzenie, obwodowy układ nerwowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, pleryksafor, receptor adrenergiczny, receptor histaminowy H3, receptor muskarynowy, receptor NMDA, resorpcja płodu, tachykardia, test genotoksyczności, układ nerwowo-mięśniowy, wada wrodzona, zaburzenia koordynacji ruchowej