uropatogenna Escherichia coli
Uropatogenna Escherichia coli (UPEC) to szczepy bakterii E. coli, które mają zdolność kolonizacji dróg moczowych i wywoływania zakażeń układu moczowego (ZUM). UPEC jest odpowiedzialna za około 80-90% przypadków niepowikłanych ZUM, w tym zapalenia pęcherza moczowego i odmiedniczkowego zapalenia nerek.
Szczepy UPEC posiadają specyficzne czynniki wirulencji, które umożliwiają im adhezję do nabłonka dróg moczowych, inwazję tkanek i unikanie odpowiedzi immunologicznej gospodarza. Najważniejsze z nich to fimbrie typu 1 i P, toksyny (hemolizy), systemy pozyskiwania żelaza oraz otoczki polisacharydowe. Fimbrie typu P (Pap) są szczególnie istotne w patogenezie odmiedniczkowego zapalenia nerek, gdyż wiążą się specyficznie z receptorami na komórkach nabłonka nerek.
Diagnostyka zakażeń wywoływanych przez UPEC obejmuje badanie ogólne moczu, posiew moczu z antybiogramem oraz w wybranych przypadkach badania molekularne. W leczeniu stosuje się antybiotykoterapię empiryczną, którą następnie modyfikuje się w zależności od wyników antybiogramu. Niepokojące jest narastanie oporności szczepów UPEC na powszechnie stosowane antybiotyki, w tym na fluorochinolony i cefalosporyny.
Nawracające zakażenia układu moczowego wywoływane przez UPEC stanowią istotny problem kliniczny. Badania wskazują, że bakterie te mogą tworzyć wewnątrzkomórkowe biofilmy i rezerwuary w komórkach nabłonka pęcherza moczowego, co umożliwia im przetrwanie antybiotykoterapii i nawroty infekcji. Strategie profilaktyczne obejmują immunoprofilaktykę, stosowanie preparatów zawierających żurawinę oraz w wybranych przypadkach długotrwałą profilaktykę antybiotykową.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Odmiedniczkowe zapalenie nerek – Epidemiologia
Odmiedniczkowe zapalenie nerek (pyelonephritis) jest jedną z najczęstszych bakteryjnych infekcji układu moczowego, z roczną zapadalnością w USA wynoszącą 15-17 przypadków na 10 000 kobiet oraz 3-4 na 10 000 mężczyzn, co przekłada się na około 250 000 diagnoz rocznie. Choroba dotyka głównie młode, aktywne seksualnie kobiety, z charakterystycznym trimodalnym rozkładem wieku u kobiet (szczyty w 0-4, 15-35 oraz po 50 roku życia) oraz bimodalnym u mężczyzn. Głównym patogenem etiologicznym jest uropatogenna Escherichia coli (UPEC), odpowiedzialna za około 90% niepowikłanych przypadków, z rosnącą opornością na trimetoprym/sulfametoksazol (≥35%) i fluorochinolony (>10%). Czynniki ryzyka obejmują płeć żeńską, ciążę (20-30% ryzyka rozwoju odmiedniczkowego zapalenia nerek przy nieleczonej bakteriurii), cewnikowanie pęcherza moczowego (70-80% powikłanych UTI), wiek skrajny, niecałkowite leczenie zapalenia pęcherza, obniżoną odporność, cukrzycę, stwardnienie rozsiane oraz przewlekłą niewydolność nerek. Epidemiologia wykazuje sezonowość i zróżnicowanie geograficzne, z najwyższą zapadalnością w regionach o średnio-niskim wskaźniku rozwoju społeczno-demograficznego (SDI).
bezobjawowa bakteriuria, Candida, cewnikowanie pęcherza moczowego, cukrzyca, Enterococcus faecalis, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, obniżona odporność, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność na antybiotyki, oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe, ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, Proteus mirabilis, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, Pseudomonas aeruginosa, schyłkowa niewydolność nerek, Staphylococcus aureus, Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus, stwardnienie rozsiane, uropatogenna Escherichia coli, zakażenie układu moczowego, zakażenie układu moczowego związane z cewnikiem, zakażenie związane z opieką zdrowotną, zapalenie pęcherza moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja dróg moczowych – Epidemiologia
Infekcje dróg moczowych (UTI) stanowią jedno z najczęstszych zakażeń bakteryjnych na świecie, z roczną zachorowalnością sięgającą 4,49 miliarda przypadków i standaryzowanym wiekiem wskaźnikiem zachorowalności (ASIR) wynoszącym 5531,88 na 100 000 populacji (dane z 2021 roku). Kobiety są szczególnie narażone, z częstością występowania 40-60% w ciągu życia oraz 12-miesięczną częstością nawrotów na poziomie 19,8%, podczas gdy u mężczyzn wynosi ona 6,4%. UTI związane z opieką zdrowotną, zwłaszcza te związane z cewnikowaniem (CAUTI), stanowią znaczący odsetek zakażeń szpitalnych (12,9-24%) i są powiązane z wysoką zachorowalnością i śmiertelnością. Najczęstszym patogenem etiologicznym jest uropatogenna Escherichia coli (UPEC), a rosnąca oporność na antybiotyki, w tym produkcja beta-laktamaz o rozszerzonym spektrum (ESBL) przez Enterobacteriaceae, stanowi poważne wyzwanie terapeutyczne. Wysokie wskaźniki oporności na ampicylinę i ko-trimoksazol (85%) oraz obecność wielolekoopornych szczepów podkreślają konieczność racjonalizacji terapii i monitorowania wzorców oporności.
bakteriuria, beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum, bezobjawowa bakteriuria, Candida, cewka moczowa, Enterococcus faecalis, infekcje dróg moczowych, Klebsiella pneumoniae, łagodny przerost prostaty, nawracające zakażenia układu moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, oporność na antybiotyki, paciorkowce grupy B, Proteus mirabilis, przerost prostaty, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Staphylococcus saprophyticus, uropatogenna Escherichia coli, zakażenia szpitalne, zakażenie układu moczowego związane z cewnikiem, zapalenie pęcherza moczowego