zator naczyń płucnych

Zator naczyń płucnych (ZP) to nagłe zablokowanie tętnicy płucnej lub jej odgałęzień przez materiał zatorowy, najczęściej skrzeplinę pochodzącą z żył głębokich kończyn dolnych lub miednicy. Stanowi trzecią co do częstości przyczynę zgonów z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego, po zawale serca i udarze mózgu.

Kliniczna manifestacja zatoru płucnego obejmuje duszność, ból w klatce piersiowej, kaszel, krwioplucie oraz objawy wstrząsu w przypadkach masywnego zatoru. Rozpoznanie opiera się na ocenie prawdopodobieństwa klinicznego (skale Wellsa lub genewska), oznaczeniu D-dimerów oraz badaniach obrazowych, wśród których złotym standardem jest angiografia płucna metodą tomografii komputerowej.

Leczenie zatoru naczyń płucnych zależy od jego ciężkości i ryzyka zgonu. Obejmuje antykoagulację (heparyny drobnocząsteczkowe, antagoniści witaminy K, doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K), a w przypadkach wysokiego ryzyka – leczenie trombolityczne. U pacjentów z przeciwwskazaniami do antykoagulacji można zastosować filtry do żyły głównej dolnej. Profilaktyka nawrotu polega na odpowiednio długiej terapii przeciwkrzepliwej oraz zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl