Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Seryma

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania serymy

Seryma, jako substancja stosowana w żywieniu pozajelitowym, wymaga szczególnej uwagi ze strony lekarzy prowadzących terapię oraz ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących jej stosowania. Poniższe ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczą wszystkich preparatów zawierających tę substancję, w tym Aminoplasmal B.Braun 10% E oraz produktów z linii Olimel.^{1 2}

Ryzyko powikłań metabolicznych i zaburzeń równowagi

U pacjentów z zaburzeniami metabolizmu aminokwasów preparaty zawierające serymę mogą być podawane wyłącznie po dokładnym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z podwyższoną osmolarnością osocza oraz tych z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej.³

Przed rozpoczęciem żywienia pozajelitowego preparatami zawierającymi serymę należy skorygować:^{4 5}

• Zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej (odwodnienie hipotoniczne, hiponatremię)
• Ciężkie stany przeciążenia płynami
• Ciężkie zaburzenia metaboliczne

⁶

Jeżeli odżywianie nie jest dostosowane do potrzeb pacjenta lub pojemność metaboliczna któregokolwiek ze składników żywieniowych nie została dokładnie oceniona, mogą wystąpić nieprawidłowości metaboliczne. Niepożądane skutki metaboliczne mogą wynikać z niewłaściwego lub nadmiernego podania substancji odżywczych oraz niewłaściwej kompozycji dodatkowych składników w stosunku do potrzeb danego pacjenta.⁷

Niedobór folianu

Podanie roztworu aminokwasów może doprowadzić do ciężkiego niedoboru folianu, dlatego zaleca się codzienne podawanie kwasu foliowego.⁸

Monitorowanie pacjenta podczas terapii

Podczas stosowania preparatów zawierających serymę konieczne jest regularne monitorowanie następujących parametrów:^{9 10}

• Stężenie elektrolitów w osoczu
• Poziom glukozy we krwi
• Bilans płynów
• Parametry równowagi kwasowo-zasadowej
• Czynność nerek (mocznik, kreatynina)
• Stężenie białek osocza
• Parametry czynności wątroby
• Osmolarność surowicy
• Stężenie triglicerydów w surowicy
• Testy krzepnięcia
• Liczba komórek krwi, w tym płytek krwi

¹¹

W przypadku podejrzenia niewydolności wątroby, należy rozważyć monitorowanie stężenia amoniaku w surowicy.¹²

Po rozpoczęciu infuzji dożylnej wymagane jest odpowiednie monitorowanie kliniczne pacjenta.^{13 14}

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością narządów

U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek dawkę preparatów zawierających serymę należy dostosować do indywidualnych wymogów.¹⁵

Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niewydolnością krążenia otrzymujących duże ilości przetaczanych płynów.¹⁶

Ryzyko reakcji nadwrażliwości

Preparaty zawierające serymę mogą zawierać składniki, które potencjalnie mogą wywołać reakcje alergiczne, takie jak olej sojowy, fosfolipidy z jaja kurzego oraz glukozę uzyskaną z kukurydzy. Jeśli nasilają się jakiekolwiek oznaki lub objawy reakcji alergicznej (takie jak poty, gorączka, dreszcze, ból głowy, wysypka skórna lub duszności), infuzję należy natychmiast przerwać.^{17 18}

Szczególną uwagę należy zwrócić na fakt, że obserwowano krzyżowe reakcje alergiczne pomiędzy białkami soi i orzeszków ziemnych.^{19 20}

Ryzyko powikłań septycznych

Zakażenie dostępu żylnego i sepsa są powikłaniami, które mogą wystąpić u pacjentów otrzymujących żywienie pozajelitowe, szczególnie w przypadku:^{21 22}

• Niewystarczającej dbałości o cewniki
• Immunosupresyjnych skutków choroby
• Immunosupresyjnego działania stosowanych produktów leczniczych

²³

Dokładne monitorowanie oznak, objawów oraz wyników badań laboratoryjnych w celu wykrycia gorączki/dreszczy, leukocytozy, komplikacji technicznych związanych ze sprzętem do dostępu żylnego oraz hiperglikemii może pomóc we wczesnym rozpoznawaniu zakażenia.^{24 25}

Pacjenci wymagający żywienia pozajelitowego często są predysponowani do powikłań infekcyjnych z powodu niedożywienia i/lub stanu choroby zasadniczej. Występowanie powikłań septycznych można zmniejszyć poprzez zwiększenie nacisku na stosowanie technik aseptycznych podczas umieszczania i utrzymywania cewnika oraz w trakcie przygotowywania produktu do żywienia.^{26 27}

Miejsce infuzji należy codziennie kontrolować, by wykryć oznaki zapalenia lub infekcji.²⁸

Ryzyko tworzenia się osadów

U pacjentów otrzymujących żywienie pozajelitowe zgłaszano występowanie osadów w naczyniach płucnych, powodujących zator naczyń płucnych lub niewydolność oddechową. Niektóre przypadki kończyły się zgonem.^{29 30}

Dodanie nadmiernej ilości wapnia i fosforanu zwiększa ryzyko wytrącenia osadów wapnia fosforanu.^{31 32}

Zgłaszano również podejrzenie powstania osadu we krwi oraz występowanie osadów o różnym charakterze, nawet w przypadku braku obecności soli fosforanowej w roztworze.^{33 34}

Oprócz sprawdzania roztworu, należy również okresowo sprawdzać zestaw do infuzji oraz cewnik w kierunku występowania osadów.^{35 36}

W przypadku wystąpienia objawów niewydolności oddechowej należy przerwać infuzję i rozpocząć ocenę medyczną.^{37 38}

Interakcje z ceftriaksonem

Nie wolno mieszać ani podawać ceftriaksonu jednocześnie z jakimikolwiek dożylnymi roztworami zawierającymi wapń, nawet przez różne linie do infuzji albo inne miejsca infuzji. Ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeśli linie do infuzji są wkłute w różne miejsca lub są wymieniane albo dokładnie płukane roztworem soli fizjologicznej między infuzjami, aby uniknąć wytrącania osadów.³⁹

U pacjentów wymagających ciągłego wlewu roztworów do całkowitego żywienia pozajelitowego zawierających wapń, fachowy personel medyczny może rozważyć zastosowanie alternatywnych sposobów leczenia przeciwbakteryjnego, które nie powodują podobnego ryzyka wytrącania osadów.⁴⁰

Jeśli stosowanie ceftriaksonu uznaje się za konieczne u pacjentów wymagających żywienia ciągłego, roztwory do całkowitego żywienia pozajelitowego i ceftriakson można podawać jednocześnie, jednak przez inne linie do infuzji, wkłute w różnych miejscach. Zamiast tego można zatrzymać infuzję roztworu do całkowitego żywienia pozajelitowego na czas infuzji ceftriaksonu, uwzględniając zalecenie dotyczące płukania linii do infuzji między infuzjami roztworów.⁴¹

Dodawanie innych substancji do roztworu

Nie należy dodawać innych produktów leczniczych ani substancji do którejkolwiek z komór ani do gotowej emulsji, bez wcześniejszego sprawdzenia ich zgodności oraz stabilności otrzymanej mieszaniny (w szczególności stabilności emulsji tłuszczowej). Powstanie osadów lub destabilizacja emulsji tłuszczowej może spowodować okluzję naczyń.^{42 43}

Ryzyko związane ze zbyt szybką infuzją

Zbyt szybkie podawanie roztworów do całkowitego żywienia pozajelitowego może skutkować poważnymi lub śmiertelnymi powikłaniami.^{44 45}

Stosowanie jako komponent żywienia pozajelitowego

Preparaty zawierające serymę są stosowane jako jeden ze składników odżywiania pozajelitowego, w połączeniu z odpowiednimi ilościami dodatków energetycznych (roztworów węglowodanów, emulsji tłuszczowych), witamin, pierwiastków śladowych i elektrolitów.⁴⁶